<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<rss version="2.0"
	xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/"
	xmlns:wfw="http://wellformedweb.org/CommentAPI/"
	xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/"
	xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom"
	xmlns:sy="http://purl.org/rss/1.0/modules/syndication/"
	xmlns:slash="http://purl.org/rss/1.0/modules/slash/"
	>

<channel>
	<title>mrbungle &#187; experiment</title>
	<atom:link href="http://www.mrbungle.nl/tag/experiment/feed/" rel="self" type="application/rss+xml" />
	<link>http://www.mrbungle.nl</link>
	<description></description>
	<lastBuildDate>Sun, 05 Feb 2012 08:23:13 +0000</lastBuildDate>
	<language>en</language>
	<sy:updatePeriod>hourly</sy:updatePeriod>
	<sy:updateFrequency>1</sy:updateFrequency>
	
		<item>
		<title>Floris Vanhoof</title>
		<link>http://www.mrbungle.nl/2012/01/16/floris-vanhoof/</link>
		<comments>http://www.mrbungle.nl/2012/01/16/floris-vanhoof/#comments</comments>
		<pubDate>Mon, 16 Jan 2012 20:10:18 +0000</pubDate>
		<dc:creator>mrbungle</dc:creator>
				<category><![CDATA[Muziek]]></category>
		<category><![CDATA[België]]></category>
		<category><![CDATA[elektronica]]></category>
		<category><![CDATA[experiment]]></category>
		<category><![CDATA[film]]></category>
		<category><![CDATA[Floris Vanhoof]]></category>
		<category><![CDATA[Gent]]></category>
		<category><![CDATA[Hootcha]]></category>
		<category><![CDATA[improvisatie]]></category>
		<category><![CDATA[kunst]]></category>
		<category><![CDATA[Stenze Quo]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://www.mrbungle.nl/?p=1972</guid>
		<description><![CDATA[Een van de meest creatieve figuren in het hedendaagse Vlaamse kunstlandschap is ongetwijfeld Gentenaar Floris Vanhoof. Als filmmaker en muzikant weigert hij zich te concentreren op een eenduidige output, en is zijn muziek daarom slechts onderdeel van een breder, bonter geheel. De verbindende factor is het experiment, de mogelijkheden en beperkingen van de technologie aftastend, [...]]]></description>
			<content:encoded><![CDATA[<p style="text-align: justify;">Een van de meest creatieve figuren in het hedendaagse Vlaamse kunstlandschap is ongetwijfeld Gentenaar <a title="Floris Vanhoof" href="http://www.endlesswebsite.tk/" target="_blank">Floris Vanhoof</a>. Als filmmaker en muzikant weigert hij zich te concentreren op een eenduidige output, en is zijn muziek daarom slechts onderdeel van een breder, bonter geheel. De verbindende factor is het experiment, de mogelijkheden en beperkingen van de technologie aftastend, met een knipoog naar een primitieve en analoge werkwijze. Zo maakt hij onder meer films zonder camera, bouwt hij zelf elektronische instrumenten en moet men er niet van staan kijken wanneer er allerhande huis-tuin-en-keuken objecten gebruikt worden voor zijn creaties.</p>
<p style="text-align: justify;"><a href="http://www.mrbungle.nl/wp-content/uploads/2012/01/floris_vanhoof.jpg"><img class="alignnone" title="Floris Vanhoof" src="http://www.mrbungle.nl/wp-content/uploads/2012/01/floris_vanhoof.jpg" alt="" width="500" height="625" /></a></p>
<p style="text-align: justify;">Naast enkele films (een paar zijn terug te vinden op <a title="Archive.org / Floris Vanhoof" href="http://www.archive.org/search.php?query=creator%3A%22floris%20vanhoof%22" target="_blank">archive.org</a>) heeft Floris Vanhoof een aantal tapes, cdr’s, een lp op <a title="Ultra Eczema" href="http://ultraeczema.com/" target="_blank">Ultra Eczema</a> en een split single met <a title="Dolphins Into The Future" href="http://cetaceannationcommunications.blogspot.com/" target="_blank">Dolphins Into The Future</a> op zijn naam staan. Zijn muziek krijgt meestal de stempel elektronica mee, vanwege de borrelende synthesizers en donkere industriële effecten. Maar de onorthodoxe wijze waarop bijvoorbeeld een <em>Time Slime </em>tot stand is gekomen &#8211; een doos met een cimbaal en houtsnippers van de trap gooien is net zo goed geluid – maakt van Floris Vanhoof een uniek artiest. De verder regelmatig terugkerende knipperende field recordings vormen een duidelijk raakvlak met de 16mm stroken die de weg naar zijn projector vinden. Zijn hybride optredens zijn dan ook – voor zover ik dat na twee stuks kan beoordelen – een verrassende combinatie van zowel beeld als geluid.</p>
<p style="text-align: justify;">Het laatste wapenfeit op muzikaal gebied is een felgele cassette op het Amsterdamse <a title="Stenze Quo" href="http://stenzequo.blogspot.com/" target="_blank">Stenze Quo</a> label, genaamd <em>Hootcha</em>. Althans, ik ga er voor het gemak maar even van uit dat we de juiste tape hebben ontvangen, want het psychedelische artwork geeft nul info. De veertig minuten liggen duidelijk in het verlengde wat Vanhoof op de split 7” met Dolphins Into The Future liet horen: luchtige synthklanken, met zo te horen oude sciencefiction films en new age als inspiratie. <em>Hootcha </em>neemt daarmee enigszins afstand van de donkere en noisy releases uit het begin van zijn discografie. Een hint voor de toekomst zal het echter allerminst zijn, want de onvoorspelbaarheid van dit fantasierijke brein is wat hem juist zo interessant maakt.</p>
]]></content:encoded>
			<wfw:commentRss>http://www.mrbungle.nl/2012/01/16/floris-vanhoof/feed/</wfw:commentRss>
		<slash:comments>0</slash:comments>
		</item>
		<item>
		<title>Hieroglyphic Being &amp; White Out</title>
		<link>http://www.mrbungle.nl/2011/12/09/hieroglyphic-being-white-out/</link>
		<comments>http://www.mrbungle.nl/2011/12/09/hieroglyphic-being-white-out/#comments</comments>
		<pubDate>Fri, 09 Dec 2011 18:15:18 +0000</pubDate>
		<dc:creator>mrbungle</dc:creator>
				<category><![CDATA[Muziek]]></category>
		<category><![CDATA[Asphalt and Delay]]></category>
		<category><![CDATA[audioMER]]></category>
		<category><![CDATA[elektronica]]></category>
		<category><![CDATA[experiment]]></category>
		<category><![CDATA[Hieroglyphic Being]]></category>
		<category><![CDATA[improvisatie]]></category>
		<category><![CDATA[Le Jardin des Chemins Bifurquants]]></category>
		<category><![CDATA[recensie]]></category>
		<category><![CDATA[White Out]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://www.mrbungle.nl/?p=1862</guid>
		<description><![CDATA[Het in Gent gevestigde label audioMER. is sinds 2008 actief op het gebied van vinyl releases, gericht op experimentele muziek met bijzonder artwork van hedendaagse visuele artiesten. Vorige maand zagen twee releases het levenslicht: Hieroglyphic Being en White Out. Dat dit nummer zeven en acht betreft in de discografie van het label, geeft aan dat [...]]]></description>
			<content:encoded><![CDATA[<p style="text-align: justify;">Het in Gent gevestigde label <a title="audioMER." href="http://www.audiomer.org/" target="_blank">audioMER.</a> is sinds 2008 actief op het gebied van vinyl releases, gericht op experimentele muziek met bijzonder artwork van hedendaagse visuele artiesten. Vorige maand zagen twee releases het levenslicht: Hieroglyphic Being en White Out. Dat dit nummer zeven en acht betreft in de discografie van het label, geeft aan dat het hier niet gaat om kwantiteit, maar om uitgaven die de luisteraar voor langere tijd blijven boeien. Ik neem graag de proef op de som.</p>
<p style="text-align: justify;"><a href="http://www.mrbungle.nl/images/hieroglyphic_being.jpg"><img class="alignnone" title="Hieroglyphic Being" src="http://www.mrbungle.nl/images/hieroglyphic_being.jpg" alt="" width="500" height="375" /></a></p>
<p style="text-align: justify;"><a title="Hieroglyphic Being" href="http://www.discogs.com/artist/Hieroglyphic+Being" target="_blank">Hieroglyphic Being</a> is Jamal R. Moss, een dj en producer afkomstig uit de elektronica en house scene van Chicago. De laatste paar jaar heeft hij een enorme discografie opgebouwd van veelal kleine releases, iets wat niet vreemd is in de genres waarin hij opereert. Toch mag je Jamal R. Moss gerust een buitenbeentje noemen. Als <a title="Sun Ra" href="http://en.wikipedia.org/wiki/Sun_Ra" target="_blank">Sun Ra</a> liefhebber mengt hij door zijn toch al experimentele elektronische stukken invloeden uit de new age, noise, psychedelica en free jazz. De term “house” is in ieder geval ver te zoeken.</p>
<p style="text-align: justify;">De plaat <em>Le Jardin des Chemins Bifurquants </em>bevat een heus concept. Als planten een religie zouden hebben, hoe zou dan hun <em>cultus latriae </em>er uit zien? Kleurrijk, als we het hoesontwerp van Robert Beatty (bekend van de band <a title="Hair Police" href="http://en.wikipedia.org/wiki/Hair_Police" target="_blank">Hair Police</a>) moeten geloven. Muzikaal heeft Moss zijn ideeën hierover opgedeeld in twee lange stukken die minstens zo’n bevreemdende indruk geven. De A-kant heeft een doffe laag new age synths als ondergrond, waarboven futuristische beats een gevecht aangaan. De andere kant van het vinyl is verwijst nog veel meer naar oude kraut en electro, waarbij een opdoemende gitaardrone en de bizarre ritmes Hieroglyphic Being wederom buiten een hoekje plaatsten. Verfrissend!</p>
<p style="text-align: justify;"><a href="http://www.mrbungle.nl/images/white_out.jpg"><img class="alignnone" title="White Out" src="http://www.mrbungle.nl/images/white_out.jpg" alt="" width="500" height="224" /></a></p>
<p style="text-align: justify;"><a title="White Out" href="http://whiteoutinc.com/" target="_blank">White Out</a> bestaat reeds een jaar of vijftien, gevormd door Lin Culbertson en Tom Surgal. Hun creativiteit is in die jaren niet onopgemerkt gebleven, samenwerkingen met <a title="Thurston Moore" href="http://nl.wikipedia.org/wiki/Thurston_Moore" target="_blank">Thurston Moore</a>, <a title="Jim O'Rourke" href="http://en.wikipedia.org/wiki/Jim_O'Rourke_(musician)" target="_blank">Jim O’Rourke</a> en <a title="Carlos Giffoni" href="http://www.carlosgiffoni.com/" target="_blank">Carlos Giffoni</a> onder andere, tot gevolg. <em>Asphalt And Delay </em>is eigenlijk het eerste album van het duo waarop ze zonder muzikanten van buiten opereren.</p>
<p style="text-align: justify;"><em>Asphalt And Delay </em>is een indrukwekkend samenspel tussen de percussie van Surgal en de diverse instrumenten en effecten van Culbertson, waarbij ook wordt geschermd met de tegenstellingen tussen elektronisch en akoestisch. Incidenteel duikt het gefilterde stemgeluid van Culbertson op, doch alleen wanneer dit past in het palet van free jazz en elektro-psychedelica. De vijf composities zijn uitdagend, avontuurlijk, veelal druk, op sommige momenten rustgevend, maar nergens voorspelbaar. De samensmelting van al die elementen wordt gelukkig niet tot het uiterste gedreven, zodat dit album een prachtig gesmeed geheel genoemd mag worden. Een dikke aanrader dus voor diegenen die van geïmproviseerde elektroakoestische muziek houden.</p>
]]></content:encoded>
			<wfw:commentRss>http://www.mrbungle.nl/2011/12/09/hieroglyphic-being-white-out/feed/</wfw:commentRss>
		<slash:comments>1</slash:comments>
		</item>
		<item>
		<title>France &#8211; Pau</title>
		<link>http://www.mrbungle.nl/2011/11/23/france-pau/</link>
		<comments>http://www.mrbungle.nl/2011/11/23/france-pau/#comments</comments>
		<pubDate>Wed, 23 Nov 2011 19:59:29 +0000</pubDate>
		<dc:creator>mrbungle</dc:creator>
				<category><![CDATA[Muziek]]></category>
		<category><![CDATA[8mm]]></category>
		<category><![CDATA[draailier]]></category>
		<category><![CDATA[drone]]></category>
		<category><![CDATA[experiment]]></category>
		<category><![CDATA[France]]></category>
		<category><![CDATA[Kraak]]></category>
		<category><![CDATA[noise]]></category>
		<category><![CDATA[Pau]]></category>
		<category><![CDATA[recensie]]></category>
		<category><![CDATA[rock]]></category>
		<category><![CDATA[Yann Gourdon]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://www.mrbungle.nl/?p=1853</guid>
		<description><![CDATA[Ergens tussen het Rhônedal en het Centraal Massief ligt Le Puy-en-Velay, een heus pelgrimsoord waar gelovigen zich verzamelen om naar Santiago de Compostella te vertrekken. Het is ook de verzamelplaats voor de drie Fransen Jeremie Sauvage, Mathieu Tilly en Yann Gourdon, vanuit waar ze hun geloof in drone-, rock- en noisemuziek op eigenzinnige wijze over [...]]]></description>
			<content:encoded><![CDATA[<p style="text-align: justify;">Ergens tussen het Rhônedal en het Centraal Massief ligt <a title="Le Puy-en-Velay" href="http://maps.google.nl/maps?q=le+puy-en-velay&amp;hl=nl&amp;ll=45.044237,3.885727&amp;spn=0.011462,0.01929&amp;hnear=Le+Puy-en-Velay,+Haute-Loire,+Auvergne,+Frankrijk&amp;t=h&amp;z=16&amp;vpsrc=6" target="_blank">Le Puy-en-Velay</a>, een heus pelgrimsoord waar gelovigen zich verzamelen om naar Santiago de Compostella te vertrekken. Het is ook de verzamelplaats voor de drie Fransen Jeremie Sauvage, Mathieu Tilly en Yann Gourdon, vanuit waar ze hun geloof in drone-, rock- en noisemuziek op eigenzinnige wijze over de wereld dreigen te verspreiden. Met de eenvoudige doch unieke opstelling met drums, basgitaar en versterkte draailier (“hurly-gurdy”) weet de band een bijzonder geluid neer te zetten dat onherroepelijk de luisteraar in een trance brengt. Het drietal noemt zichzelf <a title="France" href="http://www.lllliillll.fr" target="_blank">France</a>, de meest ongooglebare bandnaam ooit.</p>
<p style="text-align: justify;">Ik kan mij het optreden van France op het <a title="Carnaval in Aalst" href="http://www.mrbungle.nl/2011/03/09/carnaval-in-aalst/">KRAAK festival</a>, in maart dit jaar, nog goed herinneren. Niet alleen omdat het de openingsact was, en de geest op dat tijdstip dus nog helder. Het was vooral omdat de band een memorabel optreden neerzette waarbij menig toeschouwer omver mee werd geblazen, en in ieder geval mij na een half uur compleet verbaasd en met piepende oren achterliet. Het is lastig voor een band datzelfde gevoel naar plaat te vertalen, maar met <em>Pau </em>komt France aardig in de buurt.</p>
<p style="text-align: justify;"><a href="http://www.mrbungle.nl/images/France.jpg"><img class="alignnone" title="France - Pau" src="http://www.mrbungle.nl/images/France.jpg" alt="" width="500" height="276" /></a></p>
<p style="text-align: justify;"><em>Pau </em>is uiteraard vernoemd naar de plaats waar de twee nummers op deze lp zijn opgenomen, op 4 maart 2009 om precies te zijn. De datum zal menigeen een worst zijn; France lijkt namelijk altijd hetzelfde nummer te spelen. Het kinderlijk eenvoudige spel op het drumstel en de met één snaar uitgeruste basgitaar is compleet inspiratieloos, maar het eentonige vormt de ruggengraat voor wat het geluid van France kenmerkt: de draailier, klinkend als een monsterlijke droneriff op repeat. Het bespelen van de vielle à roue zorgt voor minimale transformaties in het klankgeluid, zodat de hypnose die deze band teweeg brengt in geen geval een diepe slaap wordt. Releases van France kenmerkten zich voorheen door ietwat platgeslagen liveopnames. Met <em>Pau</em> – wat ik gerust de meest professionele uitgave tot nu toe kan noemen – worden de tonale alteraties eindelijk eens fatsoenlijk uitvergroot. Zonder dat de power van zo’n liveoptreden verloren gaat, overigens.</p>
<p style="text-align: justify;">De indrukwekkende lp op <a title="8mm Records" href="http://www.8mmrecs.com" target="_blank">8mm</a>, waarvan de 200 exemplaren reeds zo goed als uitverkocht zijn, is zonder meer de moeite van het aanschaffen waard. Een gezeefdrukte hoes die kracht uitstraalt en hallucinaties opwekt, een net zo prachtige binnenhoes, en alles handgemaakt. Het loont echter ook om eens naar de digitale versie op Bandcamp te loeren, want die biedt een bonus track van bijna vijftig minuten. Het is de registratie van het live optreden in <a title="La Centrifugeuse" href="http://www.la-centrifugeuse.com/" target="_blank">La Centrifugeuse</a>, de dag na de opnames voor de lp. Nog meer dan op de studionummers toont France hier zijn kunnen: <a title="Yann Gourdon" href="http://ygourdon.net" target="_blank">Yann Gourdon</a> gaat door tot uitputting hem ervan weerhoudt de draailier nog langer te bespelen. Kracht, opoffering, passie, verlichting. Tijd dus, voor een bedevaart naar Le Puy-en-Velay.</p>
<p><iframe width="400" height="100" style="position: relative; display: block; width: 400px; height: 100px;" src="http://bandcamp.com/EmbeddedPlayer/v=2/album=2718324693/size=venti/bgcol=FFFFFF/linkcol=4285BB/" allowtransparency="true" frameborder="0"><a href="http://pagansmusica.net/album/pau">Pau by France</a></iframe></p>
]]></content:encoded>
			<wfw:commentRss>http://www.mrbungle.nl/2011/11/23/france-pau/feed/</wfw:commentRss>
		<slash:comments>0</slash:comments>
		</item>
		<item>
		<title>Roberto Cacciapaglia: Ann Steel Album</title>
		<link>http://www.mrbungle.nl/2011/11/10/roberto-cacciapaglia-ann-steel-album/</link>
		<comments>http://www.mrbungle.nl/2011/11/10/roberto-cacciapaglia-ann-steel-album/#comments</comments>
		<pubDate>Thu, 10 Nov 2011 19:55:28 +0000</pubDate>
		<dc:creator>mrbungle</dc:creator>
				<category><![CDATA[Muziek]]></category>
		<category><![CDATA[componist]]></category>
		<category><![CDATA[elektronica]]></category>
		<category><![CDATA[experiment]]></category>
		<category><![CDATA[Italië]]></category>
		<category><![CDATA[jaren 80]]></category>
		<category><![CDATA[pop]]></category>
		<category><![CDATA[recensie]]></category>
		<category><![CDATA[Roberto Cacciapaglia]]></category>
		<category><![CDATA[The Ann Steel Album]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://www.mrbungle.nl/?p=1839</guid>
		<description><![CDATA[Wellicht ben ik 32 jaar te laat om The Ann Steel Album van Roberto Cacciapaglia in het zonnetje te zetten, maar ik heb een goede reden: de plaat uit 1979 is recentelijk opnieuw uitgebracht en klinkt bovendien nog net zo fris en avontuurlijk als toen. Het was in die tijd een eenmalig project van de [...]]]></description>
			<content:encoded><![CDATA[<p style="text-align: justify;">Wellicht ben ik 32 jaar te laat om <em>The Ann Steel Album </em>van <a title="Roberto Cacciapaglia" href="http://www.robertocacciapaglia.com/" target="_blank">Roberto Cacciapaglia</a> in het zonnetje te zetten, maar ik heb een goede reden: de plaat uit 1979 is recentelijk opnieuw uitgebracht en klinkt bovendien nog net zo fris en avontuurlijk als toen. Het was in die tijd een eenmalig project van de Italiaanse elektronica componist en het Amerikaanse model Ann Steel, in een poging avant-garde muziek in een futuristisch pop album te stoppen. Dat is ze verdomd goed gelukt, want de tien nummers staan vandaag de dag nog steeds als een huis.</p>
<p style="text-align: justify;"><a href="http://www.mrbungle.nl/images/ann_steel.jpg"><img class="alignnone" title="The Ann Steel Album" src="http://www.mrbungle.nl/images/ann_steel.jpg" alt="" width="500" height="317" /></a></p>
<p style="text-align: justify;">De openingshit <em>My Time</em> zet gelijk de toon voor de rest van het album. Op de ritmisch deinende elektronische klavecimbels van Cacciapaglia zingt Steel op een manier dat een voorliefde voor robotica verraad, maar tegelijkertijd de speelsheid van een wulps model laat horen. De teksten, waarvoor ene Giada Manca Di Villahermosa verantwoordelijk is, zijn niet minder dan geweldig. Met thema’s als cybernetica, wetenschap en een daaraan te danken geromantiseerd smetteloos luxeleventje (“my life runs smooth like a highway / billboards show me the way / my love stories have the flavour of a Swiss-made digital watch”) is het alsof we een historische science fiction roman lezen. Punk is iets uit de Middeleeuwen (let wel, we spreken 1979) en van vooruitgang moet vooral genoten worden. Het is echter niet alleen maar rozengeur en maneschijn; ook de angst dat het mechanische en menselijke uiteindelijk overneemt komt aan bod, al is dat op bagatelliserende wijze. Onder andere <a title="Albert Einstein" href="http://nl.wikipedia.org/wiki/Albert_Einstein" target="_blank">Albert Einstein</a> krijgt een veeg uit de pan (over vooruitziende blikken gesproken), maar uiteindelijk is er dan toch diep respect voor uitvinders en de wetenschap, want <em>The Ann Steel Album</em> wordt in zijn geheel opgedragen aan het leven en werk van <a href="http://nl.wikipedia.org/wiki/Guglielmo_Marconi" target="_blank">Guglielmo Marconi</a>.</p>
<p><a href="http://alteredzones.com/dl/audio/191/roberto-cacciapaglia-my-time.mp3">Roberto Cacciapaglia – My Time</a></p>
<p style="text-align: justify;">Disco bestond in 1979 natuurlijk allang, laat Cacciapaglia in duidelijk <em>Media </em>horen. Dat hij verder een subtiele blauwdruk achterlaat voor de popmuziek in de jaren tachtig is misschien wel erg veel eer, maar wie goed luistert, vindt er diezelfde zoetheid en kitsch terug dat de top 40 van halverwege dat decennium kenmerkte. Laat dat het uiteindelijke oordeel niet beïnvloeden. Muziek uit die tijd wordt door menigeen verguisd, maar <em>The Ann Steel Album </em>staat daarboven. Het maakt op ingenieuze wijze gebruik van de bruikbare techniek, met een respectvol schuin oog (of zelfs een knipoog) naar analoge instrumenten. Caccaiapaglia weet daarnaast veel gevoel in zijn composities te leggen, wat ten goede komt aan de natuurlijkheid ervan. <em>The Ann Steel Album </em>is daarmee een must-have tijdsdocument van de avant-garde muzikant, op het randje staand van de goede smaak. Love it or hate it…</p>
]]></content:encoded>
			<wfw:commentRss>http://www.mrbungle.nl/2011/11/10/roberto-cacciapaglia-ann-steel-album/feed/</wfw:commentRss>
		<slash:comments>0</slash:comments>
<enclosure url="http://alteredzones.com/dl/audio/191/roberto-cacciapaglia-my-time.mp3" length="0" type="audio/mpeg" />
		</item>
		<item>
		<title>U.S. Girls on KRAAK</title>
		<link>http://www.mrbungle.nl/2011/10/29/u-s-girls-on-kraak/</link>
		<comments>http://www.mrbungle.nl/2011/10/29/u-s-girls-on-kraak/#comments</comments>
		<pubDate>Sat, 29 Oct 2011 14:50:53 +0000</pubDate>
		<dc:creator>mrbungle</dc:creator>
				<category><![CDATA[Muziek]]></category>
		<category><![CDATA[experiment]]></category>
		<category><![CDATA[Kraak]]></category>
		<category><![CDATA[Megan Remy]]></category>
		<category><![CDATA[noise]]></category>
		<category><![CDATA[pop]]></category>
		<category><![CDATA[r&b]]></category>
		<category><![CDATA[recensie]]></category>
		<category><![CDATA[U.S. Girls]]></category>
		<category><![CDATA[U.S. Girls on KRAAK]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://www.mrbungle.nl/?p=1824</guid>
		<description><![CDATA[In de eeuwige zoektocht naar het perfecte popalbum dat ook aansluit bij een anticommerciële en experimentele smaak, zijn er soms van die momenten waarop het vermoeden rijst dat het ultieme doel weer een stapje dichterbij is gekomen. Die momenten zijn schaars maar intens genietbaar. Luisterend naar U.S. Girls on KRAAK lijkt het of de Amerikaanse [...]]]></description>
			<content:encoded><![CDATA[<p style="text-align: justify;">In de eeuwige zoektocht naar het perfecte popalbum dat ook aansluit bij een anticommerciële en experimentele smaak, zijn er soms van die momenten waarop het vermoeden rijst dat het ultieme doel weer een stapje dichterbij is gekomen. Die momenten zijn schaars maar intens genietbaar. Luisterend naar <em>U.S. Girls on KRAAK</em> lijkt het of de Amerikaanse <a title="U.S. Girls" href="http://yousgirls.blogspot.com/" target="_blank">Megan Remy</a> is veroordeeld tot eenzelfde zoektocht.</p>
<p style="text-align: justify;"><a href="http://www.mrbungle.nl/images/usgirls.jpg"><img class="alignnone" title="U.S. Girls / Megan Remy" src="http://www.mrbungle.nl/images/usgirls.jpg" alt="" width="500" height="570" /></a></p>
<p style="text-align: justify;">Haar derde volledige album start met een aantal korte nummers, waarop Remy haar typische reel-to-reel tape recordings op een ruwe en agressieve manier naar buiten brengt. De lo-fi experimenten op analoge apparatuur (naar verluid heeft ze geen computer), zaaien verwarring door een noisy ondergrond te laten samensmelten met zang duidelijk geworteld in de popcultuur. Het beste voorbeeld hiervan ooit gemaakt onder de naam U.S. Girls is <em>Island Song</em>. Als een vrouwelijk crooner draagt Remy een snerpend en desperaat refrein voor dat zo aanstekelijk is, dat je het iedere ochtend onder de douche zou willen zingen. <em>Island Song </em>schreeuwt gewoon om een hitparade (en een gelikte videoclip).</p>
<p style="text-align: justify;">Een hitparade was er al eens voor het nummer <em>The Boy Is Mine</em>, een duet tussen <a title="Brandy" href="http://nl.wikipedia.org/wiki/Brandy_(zangeres)" target="_blank">Brandy</a> en <a title="Monica" href="http://nl.wikipedia.org/wiki/Monica_(zangeres)" target="_blank">Monica</a> uit 1998. Het is niet zozeer dat Remy hier een gooi doet naar commercieel succes (daarvoor zijn de verwrongen beats te afstandelijk en is het geluid te rauw), maar ze speelt nu eenmaal graag met haar invloeden en de muziek waar ze mee is opgegroeid. Covers zijn haar sowieso niet vreemd, getuige eerdere bewerkingen van <a title="The Kinks" href="http://nl.wikipedia.org/wiki/The_Kinks" target="_blank">The Kinks</a> en <a title="Bruce Springsteen" href="http://nl.wikipedia.org/wiki/Bruce_Springsteen" target="_blank">Bruce Springsteen</a> op platen die uitkwamen bij het <a title="Siltbreeze" href="http://www.siltbreeze.com/" target="_blank">Siltbreeze</a> label.</p>
<p><iframe src="http://player.vimeo.com/video/25353595?title=0&amp;byline=0&amp;portrait=0" width="500" height="281" frameborder="0" webkitAllowFullScreen allowFullScreen></iframe>
<p style="text-align: justify;">(Video van <em>If These Walls Could Talk</em>, afkomstig van de split met Slim Twig op <a href="http://www.palmistrecords.com/">Palmist Records</a>, dat ook volgend jaar een album van U.S. Girls zal uitbrengen.)
<p style="text-align: justify;">Toch nemen de grote voorbeelden uit de popmuziek haar wil om te experimenteren niet weg. <em>Si, I Mean Oui</em> draagt draaiorgelmuziek met zich mee;<em> </em>op <em>Iran Then, Iraqognized Her </em>duikt ze in de ambient en de halve minuut durende <em>Wells Dubs </em>lijkt een oude ruisende cassetteopname met een onduidelijk zingende mannenstem. Niets is zo verassend echter als afsluiter <em>Peotone</em>, als Megan Remy opeens een onvervalste countrysong de revue laat passeren.</p>
<p style="text-align: justify;">Megan Remy gaat op <em>U.S. Girls on KRAAK </em>onbevreesd op ontdekkingsreis, op zoek naar dat volmaakte liedje. Dat gaat met horten en stoten, en op haar eigenwijze, afstandelijke en bijzonder charmante manier. Dat wekt sympathie op. <em>U.S. Girls on KRAAK</em> is een inspirerend popalbum met die geniaal gekke twist die ik zoek. Nog niet perfect, maar wel weer een stapje dichterbij.</p>
]]></content:encoded>
			<wfw:commentRss>http://www.mrbungle.nl/2011/10/29/u-s-girls-on-kraak/feed/</wfw:commentRss>
		<slash:comments>0</slash:comments>
		</item>
		<item>
		<title>Köhn – Random Patterns</title>
		<link>http://www.mrbungle.nl/2011/10/26/kohn-%e2%80%93-random-patterns/</link>
		<comments>http://www.mrbungle.nl/2011/10/26/kohn-%e2%80%93-random-patterns/#comments</comments>
		<pubDate>Wed, 26 Oct 2011 18:08:55 +0000</pubDate>
		<dc:creator>mrbungle</dc:creator>
				<category><![CDATA[Muziek]]></category>
		<category><![CDATA[België]]></category>
		<category><![CDATA[elektronica]]></category>
		<category><![CDATA[experiment]]></category>
		<category><![CDATA[Jurgen de Blonde]]></category>
		<category><![CDATA[Köhn]]></category>
		<category><![CDATA[Kraak]]></category>
		<category><![CDATA[minimalisme]]></category>
		<category><![CDATA[orgel]]></category>
		<category><![CDATA[patroon]]></category>
		<category><![CDATA[Random Patterns]]></category>
		<category><![CDATA[recensie]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://www.mrbungle.nl/?p=1815</guid>
		<description><![CDATA[Jürgen de Blonde – beter bekend als Köhn – verraste in 2009 vriend en vijand met zijn geweldige We Need More Space In The Cosmos. Hij ging aan de slag met vintage synthesizers, haalde zijn inspiratie uit de kosmische muziek dan wel de Berlijnse (kraut)school, en creëerde een retrofuturistisch meesterwerk dat menig luisteraar in gewichtloze [...]]]></description>
			<content:encoded><![CDATA[<p style="text-align: justify;"><a href="http://www.mrbungle.nl/wp-content/uploads/2011/10/kohn.jpg"><img class="alignnone" title="Jürgen de Blonde aka Köhn" src="http://www.mrbungle.nl/wp-content/uploads/2011/10/kohn.jpg" alt="" width="500" height="436" /></a></p>
<p style="text-align: justify;">Jürgen de Blonde – beter bekend als <a title="Köhn" href="http://kohn.studiomuscle.com/" target="_blank">Köhn</a> – verraste in 2009 vriend en vijand met zijn geweldige <a title="Köhn - We Need More Space In The Cosmos" href="http://www.mrbungle.nl/2009/08/09/kohn-we-need-more-space-in-the-cosmos/">We Need More Space In The Cosmos</a>. Hij ging aan de slag met vintage synthesizers, haalde zijn inspiratie uit de kosmische muziek dan wel de Berlijnse (kraut)school, en creëerde een retrofuturistisch meesterwerk dat menig luisteraar in gewichtloze toestand bracht. Maar wie dacht dat Köhn hiermee een definitieve stijlkeuze had gemaakt, komt bedrogen uit.</p>
<p style="text-align: justify;">Op <em>Random Patterns</em>, soloalbum nummer vijf alweer, breekt Köhn met enige traditie en stort zich ditmaal op minimalisme en een oud Italiaans elektronisch orgel (de Armon P200s). Het uitgangspunt is een simpel toetsenpatroon, dat langzaam vervormd, en zo nauwelijks merkbaar overvloeit in weer een nieuw patroon. Met onder meer <a title="Steve Reich" href="http://www.stevereich.com/" target="_blank">Steve Reich</a> als inspiratie laat hij de subtiele transformaties in de toetsencombinaties over aan het toeval, willekeurige ingevingen of gewoon het gevoel. Het is de meest pure manier van componeren, live opgenomen, en gunt ons daardoor een blik in de ziel van de maker.</p>
<p style="text-align: justify;">De minimale orgelklanken zijn opgedeeld in vier nummers, welke in de titel elk weer een anagram vormen van <em>Random Patterns</em>. De langste daarvan is <em>Armon Dates Ptrn</em>, dat met ruim twintig minuten de gehele A-kant van het vinyl bedekt. In dat tijdsbestek luisteren de variaties op het patroon als een illusie, die voor een ontspannen en meditatieve luisterervaring zorgt. De kortere stukken zijn hierin wat directer, maar door weer wat andere effecten aan de tonen toe te voegen voelen deze minstens zo warm en relaxed aan. Een mooi voorbeeld hiervan is <em>Mantra Portends</em>, dat in combinatie met de door de Vlaming zelfgemaakte video met het brein van de kijker / luisteraar lijkt te spelen.</p>
<p><iframe src="http://www.youtube.com/embed/EWlZMojIq0o?rel=0" frameborder="0" width="500" height="339"></iframe></p>
<p style="text-align: justify;">Köhn laat met <em>Random Patterns</em> zien dat hij een muzikant is die zichzelf steeds opnieuw weet uit te vinden. Het is een knap en gedurfd concept waarin hij zich meer blootgeeft dan ooit. Vergeet ik nog bijna te vermelden dat het ook gewoon mooi klinkt. <em>Random Patterns</em> is uitgebracht op het Belgische <a title="KRAAK" href="http://www.kraak.net/" target="_blank">KRAAK label</a>.</p>
]]></content:encoded>
			<wfw:commentRss>http://www.mrbungle.nl/2011/10/26/kohn-%e2%80%93-random-patterns/feed/</wfw:commentRss>
		<slash:comments>0</slash:comments>
		</item>
		<item>
		<title>Bridges</title>
		<link>http://www.mrbungle.nl/2011/09/28/bridges/</link>
		<comments>http://www.mrbungle.nl/2011/09/28/bridges/#comments</comments>
		<pubDate>Wed, 28 Sep 2011 16:55:45 +0000</pubDate>
		<dc:creator>mrbungle</dc:creator>
				<category><![CDATA[Muziek]]></category>
		<category><![CDATA[audio]]></category>
		<category><![CDATA[Bruggen]]></category>
		<category><![CDATA[Burkhard Beins]]></category>
		<category><![CDATA[Erik Carlsson]]></category>
		<category><![CDATA[Espen Reinertsen]]></category>
		<category><![CDATA[experiment]]></category>
		<category><![CDATA[geluid]]></category>
		<category><![CDATA[Gerco Hiddink]]></category>
		<category><![CDATA[improvisatie]]></category>
		<category><![CDATA[Jim Denley]]></category>
		<category><![CDATA[Jon Mueller]]></category>
		<category><![CDATA[kunst]]></category>
		<category><![CDATA[Machinefabriek]]></category>
		<category><![CDATA[Mats Gustafsson]]></category>
		<category><![CDATA[Nate Wooley]]></category>
		<category><![CDATA[Nederland]]></category>
		<category><![CDATA[Rijn]]></category>
		<category><![CDATA[Rutger Zuydervelt]]></category>
		<category><![CDATA[Steven Hess]]></category>
		<category><![CDATA[visueel]]></category>
		<category><![CDATA[Waal]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://www.mrbungle.nl/?p=1761</guid>
		<description><![CDATA[De prijs voor de mooiste verpakking wordt dit jaar al in september vergeven. Bridges, een audiovisueel concept van de voormalige studiegenoten Gerco Hiddink en Rutger Zuydervelt (Machinefabriek), gaat namelijk niet meer overtroffen worden. Het is een waar genot om de loodzware gatefold platenhoes, gevuld met twee picturediscs, in handen te hebben. Helemaal leuk wordt het [...]]]></description>
			<content:encoded><![CDATA[<p style="text-align: justify;">De prijs voor de mooiste verpakking wordt dit jaar al in september vergeven. Bridges, een audiovisueel concept van de voormalige studiegenoten Gerco Hiddink en Rutger Zuydervelt (<a title="Machinefabriek" href="http://www.machinefabriek.nu/" target="_blank">Machinefabriek</a>), gaat namelijk niet meer overtroffen worden. Het is een waar genot om de loodzware gatefold platenhoes, gevuld met twee picturediscs, in handen te hebben. Helemaal leuk wordt het wanneer het vinyl draait, als de vele kleine afbeeldingen (geplaatst in een ring) een zich herhalende film vormen. En dat op vier kanten.</p>
<p style="text-align: justify;"><a href="http://www.mrbungle.nl/images/bridges.jpg"><img class="alignnone" title="Bridges" src="http://www.mrbungle.nl/images/bridges.jpg" alt="" width="500" height="500" /></a></p>
<p style="text-align: justify;">Er staat trouwens ook nog muziek op. Rutger maakte met <em>The Breathing Bridge </em>cdr al eens een indrukwekkend stuk voor het Internationale Filmfestival Rotterdam, gebruik makend van de geluiden van de Erasmusbrug. Geïnspireerd door Gerco’s visualisaties op zijn reis van Nijmegen naar Sinderen maakte hij ditmaal opnames bij vier verschillende bruggen, met ieder zijn eigen unieke geluiden. Daar stopt het echter niet. Acht verschillende artiesten, ook met elk een uniek talent, werden gevraagd te reageren op de field recordings. Rutger verzamelde het materiaal, vormde paren van de muzikanten en voegde alles samen met de oorspronkelijke opnames.</p>
<p style="text-align: justify;">Gezien de line-up van <em>Bridges </em>is aardig wat avant-garde en improvisatie te verwachten. Zeker het feit dat de acht muzikanten niet met elkaar hebben samen gespeeld maakt het geheel onvoorspelbaar. Fluitist en saxofonist <a title="Jim Denley" href="http://www.allmusic.com/artist/jim-denley-q20394" target="_blank">Jim Denley </a>is al sinds de jaren zeventig actief in de improvscene, in een tijdperk dat de aan hem gekoppelde <a title="Espen Reinertsen" href="http://www.espenreinertsen.no/" target="_blank">Espen Reinertsen </a>geboren werd. Laatgenoemde is inmiddels wel een behoorlijke expert te noemen in moderne improvisatie en speelwijzen op de sax en fluit. Experimentele percussionisten <a title="Burkhard Beins" href="http://www.burkhardbeins.de/" target="_blank">Burkhard Beins</a> en <a title="Jon Mueller" href="http://www.jonmueller.net/" target="_blank">Jon Mueller</a> vormen het tweede duo, waarbij de geluiden van de brug over het Netterden kanaal (of eerder een sloot) nauwelijks meer te herkennen zijn. <a title="Mats Gustafsson" href="http://matsgus.com/" target="_blank">Mats Gustafsson</a> (sax) en <a title="Nate Wooley" href="http://natewooley.com/" target="_blank">Nate Wooley</a> (trompet) zijn misschien wel de bekendste namen op <em>Bridges</em>. Het meest opvallende stuk komt echter van <a title="Erik Carlsson" href="http://www.discogs.com/artist/Erik+Carlsson" target="_blank">Erik Carlsson</a> en <a title="Steven Hess" href="http://www.discogs.com/artist/Steven+Hess" target="_blank">Steven Hess</a>, die met percussie-instrumenten als crotales en rototom het geluid van de auto’s die over de brug bij Nijmegen razen proberen te overstemmen.</p>
<p style="text-align: justify;"><a href="http://www.mrbungle.nl/images/opnemen-waal.jpg"><img class="alignnone" title="Opnames bij Nijmegen" src="http://www.mrbungle.nl/images/opnemen-waal.jpg" alt="" width="500" height="500" /></a></p>
<p style="text-align: justify;">Het is eigenlijk niet mogelijk het prachtige resultaat van het <em>Bridges </em>project in woorden te vatten. Zowel muzikaal als visueel gebeurt is er veel te beleven en te ontdekken. Diegenen die één van de handgenummerde 250 exemplaren in bezit hebben gekregen, mogen zich dus gelukkig prijzen. Wie hier heeft mis gepakt, zal het moeten doen met een download op <a title="Bridges download" href="http://machinefabriek.bandcamp.com/album/bridges" target="_blank">bandcamp</a>.</p>
]]></content:encoded>
			<wfw:commentRss>http://www.mrbungle.nl/2011/09/28/bridges/feed/</wfw:commentRss>
		<slash:comments>4</slash:comments>
		</item>
		<item>
		<title>Thomas Ankersmit</title>
		<link>http://www.mrbungle.nl/2011/09/24/thomas-ankersmit/</link>
		<comments>http://www.mrbungle.nl/2011/09/24/thomas-ankersmit/#comments</comments>
		<pubDate>Sat, 24 Sep 2011 08:59:41 +0000</pubDate>
		<dc:creator>mrbungle</dc:creator>
				<category><![CDATA[Muziek]]></category>
		<category><![CDATA[#incu11]]></category>
		<category><![CDATA[akoestisch]]></category>
		<category><![CDATA[elektronica]]></category>
		<category><![CDATA[experiment]]></category>
		<category><![CDATA[improvisatie]]></category>
		<category><![CDATA[Incubate festival]]></category>
		<category><![CDATA[Kevin Drumm]]></category>
		<category><![CDATA[optreden]]></category>
		<category><![CDATA[recensie]]></category>
		<category><![CDATA[sax]]></category>
		<category><![CDATA[synth]]></category>
		<category><![CDATA[Thomas Ankersmit]]></category>
		<category><![CDATA[Valerio Tricoli]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://www.mrbungle.nl/?p=1756</guid>
		<description><![CDATA[De zondagmiddag op het Incubate festival. Nog een beetje dizzy van de vorige dag ben ik na het overigens prachtige en – met alle respect – rustieke optreden van Jozef van Wissem en Stephan Mathieu in de Pauluskerk toe aan wat meer power. Een optreden van Kevin Drumm, een black metal liefhebber die noise maakt, [...]]]></description>
			<content:encoded><![CDATA[<p style="text-align: justify;">De zondagmiddag op het <a title="Incubate" href="http://incubate.org/" target="_blank">Incubate festival</a>. Nog een beetje dizzy van de vorige dag ben ik na het overigens prachtige en – met alle respect – rustieke optreden van <a title="Jozef van Wissem" href="http://www.jozefvanwissem.com/" target="_blank">Jozef van Wissem</a> en <a title="Stephan Mathieu" href="http://en.wikipedia.org/wiki/Stephan_Mathieu" target="_blank">Stephan Mathieu</a> in de Pauluskerk toe aan wat meer power. Een optreden van <a title="Kevin Drumm" href="http://en.wikipedia.org/wiki/Kevin_Drumm" target="_blank">Kevin Drumm</a>, een black metal liefhebber die noise maakt, lijkt mij op het lijf geschreven. Terwijl het steeds harder begint te regenen druppelen de bezoekers langzaam maar zeker de centrale ruimte van het atelier <a title="NS16" href="http://www.ns16.nl/V1/" target="_blank">NS16</a> binnen. Ah, meer nieuwsgierigen dan ik had durven hopen. Ik duim voor piepende oren, trillende ruiten en wegrennend publiek.</p>
<p><iframe src="http://www.youtube.com/embed/2DjO0nnc9YI?rel=0&amp;hd=1" frameborder="0" width="500" height="254"></iframe></p>
<p style="text-align: justify;">Kevin Drumm kijkt boos. Een goed teken, denk ik in de eerste instantie. Maar zelden heb ik iemand zo ongeïnteresseerd aan knopjes zien draaien als die dag. Alsof hij vijftien jaar in een fabriek aan het werk is geweest, met als werk draaien aan diezelfde knopjes. Het piept en kraakt wel, maar zelfs bij dit soort musique concrète, elektronica en noise, ogenschijnlijk simpel om live te produceren, mag wel wat meer passie getoond worden. Nee, de show werd die middag gestolen door zijn compagnon tijdens datzelfde optreden, <a title="Thomas Ankersmit" href="http://www.thomasankersmit.net/" target="_blank">Thomas Ankersmit</a>.</p>
<p style="text-align: justify;">Ankersmit (van mijn leeftijd, maar duidelijk verder) steelt bij het begin al direct de show door wild draaiend aan de knopjes van zijn <a title="Serge synthesizer" href="http://en.wikipedia.org/wiki/Serge_synthesizer" target="_blank">Serge</a> modulaire synthesizer allerlei minimale geluidslagen toe te voegen aan de frequenties van Drumm. Het is in dit soort situaties altijd lastig te beoordelen van wie welke geluiden komen, maar gezien de activiteit dicht ik het grootste gedeelte aan de in Leiden geboren Ankersmit toe. Helemaal natuurlijk wanneer hij zijn alto sax oppakt en deze op niet geheel traditionele wijze een soort van drones laat produceren. Nu ik de katers en vermoeidheid weer te boven ben en met een helder zicht kan terugblikken op Incubate moet ik zeggen dat dit uiteindelijk één van de hoogtepunten is geweest op de zondag, en misschien wel de verrassing van het festival.</p>
<p style="text-align: justify;"><a href="http://www.mrbungle.nl/images/thomas_ankersmit.jpg"><img class="alignnone" title="Thomas Ankersmit" src="http://www.mrbungle.nl/images/thomas_ankersmit.jpg" alt="" width="500" height="305" /></a></p>
<p style="text-align: justify;">Ik kocht direct na het optreden de eerder dit jaar uitgebrachte cd <em>Forma II</em>, een samenwerking met <a title="Valerio Tricoli" href="http://www.last.fm/music/Valerio+Tricoli" target="_blank">Valerio Tricoli</a>, ook al een liefhebber van een analoog instrumentarium en improvisatie op het gebied van elektro-akoestische composities. De samenwerking is op zijn minst intrigerend, misschien zelfs spannend te noemen. De vijf composities en bijna zestig minuten aan sensitieve elektronica en resonerende, niet te identificeren geluiden, bieden veel details. Soms uit dat zich in knisperende bliepjes in de fluisterstilte en fragiele hoge tonen maar af en toe ook in brommende drones en diepe, mechanische synthklanken. <em>Forma II </em>is een gepassioneerde zoektocht naar uitersten in controleerbaar minimalisme, de mogelijkheden van de instrumenten verkennend, waarbij de saxofoon nauwelijks herkenbaar de rode draad vormt. Alleen in afsluiter <em>Takht-e Tâvus</em> (tevens het langste nummer) komt het blaasinstrument als een aanhoudende misthoorn prominent in de schijnwerper te staan.</p>
<p><a href="http://alteredzones.com/dl/audio/1573/thomas-ankersmit-valerio-tricoli-takht-e-tavus.mp3">Thomas Ankersmit &amp; Valerio Tricoli &#8211; Takht-e Tâvus</a></p>
<p style="text-align: justify;"><em>Forma II </em>is uitgebracht op het <a title="Pan" href="http://www.pan-act.com/" target="_blank">Pan label</a> van Bill Kouligas – geen onbekende in de Europese noisescene – en is prachtig verpakt in een plastic hoes versierd met geometrische lijnen. Wat mij betreft een aanrader.</p>
]]></content:encoded>
			<wfw:commentRss>http://www.mrbungle.nl/2011/09/24/thomas-ankersmit/feed/</wfw:commentRss>
		<slash:comments>0</slash:comments>
<enclosure url="http://alteredzones.com/dl/audio/1573/thomas-ankersmit-valerio-tricoli-takht-e-tavus.mp3" length="0" type="audio/mpeg" />
		</item>
		<item>
		<title>3x Richard Youngs</title>
		<link>http://www.mrbungle.nl/2011/08/18/3x-richard-youngs/</link>
		<comments>http://www.mrbungle.nl/2011/08/18/3x-richard-youngs/#comments</comments>
		<pubDate>Thu, 18 Aug 2011 16:30:21 +0000</pubDate>
		<dc:creator>mrbungle</dc:creator>
				<category><![CDATA[Muziek]]></category>
		<category><![CDATA[Amplifying Host]]></category>
		<category><![CDATA[Cloudplanes]]></category>
		<category><![CDATA[elektronica]]></category>
		<category><![CDATA[experiment]]></category>
		<category><![CDATA[Grapefruit Record Club]]></category>
		<category><![CDATA[I Dream Of Mezzanine]]></category>
		<category><![CDATA[Jagjaguwar]]></category>
		<category><![CDATA[lo-fi]]></category>
		<category><![CDATA[Long White Cloud]]></category>
		<category><![CDATA[Nieuw-Zeeland]]></category>
		<category><![CDATA[recensie]]></category>
		<category><![CDATA[Richard Youngs]]></category>
		<category><![CDATA[Simon Joyner]]></category>
		<category><![CDATA[singer songwriter]]></category>
		<category><![CDATA[The Spring Press]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://www.mrbungle.nl/?p=1725</guid>
		<description><![CDATA[Het blijft een lastig te volgen muzikant, die Richard Youngs. Maar voor een verzamelaar als ik zorgt hij ook voor een heerlijke uitdaging. Drie verschillende releases binnen een maand tijd is namelijk geen uitzondering, zo is afgelopen maand gebleken. Eerder dit jaar prees ik op site al Atlas Of Hearts en een split 10” met [...]]]></description>
			<content:encoded><![CDATA[<p style="text-align: justify;">Het blijft een lastig te volgen muzikant, die <a title="Richard Youngs" href="http://en.wikipedia.org/wiki/Richard_Youngs" target="_blank">Richard Youngs</a>. Maar voor een verzamelaar als ik zorgt hij ook voor een heerlijke uitdaging. Drie verschillende releases binnen een maand tijd is namelijk geen uitzondering, zo is afgelopen maand gebleken. Eerder dit jaar prees ik op site al <a title="Atlas Of Hearts" href="http://www.mrbungle.nl/2011/01/31/recept/">Atlas Of Hearts</a><em> </em>en een split 10” met <a title="Da Capo" href="http://www.mrbungle.nl/2011/05/24/da-capo/">Annelies Monseré</a>.</p>
<p style="text-align: justify;"><a href="http://www.mrbungle.nl/images/richard_young_nz.jpg"><img class="alignnone" title="Richard Youngs" src="http://www.mrbungle.nl/images/richard_young_nz.jpg" alt="" width="500" height="375" /></a></p>
<p style="text-align: justify;"><a title="Jagjaguwar" href="http://www.jagjaguwar.com/" target="_blank">Jagjaguwar</a> is een beetje het thuislabel geworden van Youngs, waarop we minstens één keer per jaar een release mogen verwelkomen. Dit jaar is dat <em>Amplifying Host</em>, een album dat de elektronica op de voorganger op dit label (<em>Beyond The Valley Of Ultrahits</em>) verder achter zich laat dan je zou verwachten, en eerder terugkeert naar de bluesgeïnfecteerde folk van pakweg zeven jaar terug. De gitaar is als zodanig terug te horen, en wordt nu eens een keer niet tot microscopisch kleine details ontleedt. Die ogenschijnlijk simpele begeleiding, waarin ook drummer Damon Krukowski (<a title="Galaxie 500" href="http://en.wikipedia.org/wiki/Galaxie_500" target="_blank">Galaxie 500</a>) een bescheiden rol speelt, leidt de aandacht in de eerste instantie af van wat Youngs’ platen zo bijzonder maken. Zijn manier van zingen lijkt soms willekeurig en expres buiten de door de instrumenten gebaande paden te treden, maar in werkelijkheid zijn de twee elementen onlosmakelijk met elkaar verbonden, zij het met een dunne draad. Op <em>Amplifying Host</em> daagt hij zichzelf constant uit om met zijn door arpeggio’s gevormde, abstracte stem te reageren op de muziek en andersom. Zeker niet altijd gemakkelijk voor de luisteraar, tenzij een geduldig type. Want Youngs levert met dit album wederom een prachtig gedetailleerd werk af, dat met de afsluiter <em>This Is The Music </em>zijn hele oeuvre lijkt te willen concluderen met de woorden “This is the time of fulfillment”.</p>
<p><a href="http://www.scjag.com/mp3/jag/tessellations.mp3">Richard Youngs &#8211; Tessallations</a></p>
<p style="text-align: justify;">Gelukkig is Richard Youngs nog niet aan het einde van zijn inmiddels meer dan twintig jaar durende carrière. <em>I Dream Of Mezzanine / Cloudplanes </em>zou zijn veertigste soloalbum kunnen zijn, talrijke samenwerkingen niet meegerekend. Maar eigenlijk is iedereen de tel allang kwijtgeraakt, vermoed ik. In ieder geval heeft het kleine label <a title="The Spring Press" href="http://www.thespringpress.com/" target="_blank">The Spring Press</a> uit New York er behoorlijk werk van gemaakt. Een prachtige foto van <a title="Tierney Gearon" href="http://www.tierneygearon.com/" target="_blank">Tierney Gearon</a> siert de hoes, met de artiest en titel in reliëf gedrukte gouden letters. De pikzwarte kleur van de 200 grams plaat vertelt dat we hier met “virgin” vinyl te maken hebben, geperst zonder bijmening van oud, hergebruikt vinyl. Dat kwaliteitskenmerk is één van de redenen dat ik <em>I Dream Of Mezzanine / Cloudplanes </em>in huis heb gehaald. Vanzelfsprekend scheppen deze aspecten hooggespannen verwachtingen voor de muziek. Die worden helaas niet geheel waargemaakt. Op beide zijden experimenteert Youngs met lo-fi elektronica als tegenhanger voor zijn zuchtende en steunende vocalen, vervormd door de pitchshifter, soms woordeloos, soms eindeloos zinnen herhalend. Vooral in <em>I Dream Of Mezzanine </em>ontaart die combinatie niet zelden in een chaos, met broken beats uit een goedkoop klinkende drumcomputer en allerlei schijnbaar willekeurige clicks &amp; cuts. Zeker geen onbekend terrein voor Youngs, maar het mist hier zijn uitwerking. Op de kant van <em>Cloudplanes </em>gaat hij meer bedeesd te werk, en dat heeft een hypnotiserend effect. Dit nummer klinkt meer naar onze hoopvolle verwachtingen, maar weet het onbevredigde gevoel niet geheel te compenseren. Aan de andere kant weet je nooit wat je van Richard Youngs kan verwachten, en dat maakt hem ook zo bijzonder.</p>
<p style="text-align: justify;"><a href="http://www.mrbungle.nl/images/richard_youngs_mezzanine.jpg"><img class="alignnone" title="Richard Youngs - I Dream Of Mezzanine / Cloudplanes" src="http://www.mrbungle.nl/images/richard_youngs_mezzanine.jpg" alt="" width="500" height="333" /></a></p>
<p style="text-align: justify;">De Amerikaanse singer-songwriter <a title="Simon Joyner" href="http://www.simonjoyner.net/" target="_blank">Simon Joyner</a> bracht in het verleden enkele albums uit op het eerder genoemde Jagjaguwar en runde een platenlabel genaamd <a title="Sing, Eunuchs! Records" href="http://www.underwaternow.com/ihearstrangemusic/singeunuchs.htm" target="_blank">Sing, Eunuchs! Records</a>. Die laatste hobby bleek echter financieel niet haalbaar en het label stopte nog in de vorige eeuw. Joyner heeft echter een nieuwe manier gevonden om muziek aan de man te brengen. Samen met Ben Goldberg (<a title="Ba-Da-Bing Records" href="http://www.badabingrecords.com/" target="_blank">Ba-Da-Bing Records</a>) startte hij de <a title="Grapefruit Record Club" href="http://grapefruitrecordclub.com/" target="_blank">Grapefruit Record Club</a>, waar het gelimiteerde vinyl alleen verkrijgbaar is via een exclusief abonnement. Eén van de vier artiesten die dit jaar meedelen in het project is Richard Youngs, met <em>Long White Cloud</em>. Het is een album geïnspireerd door zijn rondreis op de twee eilanden van Nieuw-Zeeland, en als zodanig ook opgedeeld in een noord- en zuidkant. Na een a capella intro op het noordelijkste puntje wordt al snel duidelijk dat Youngs hier een volksverhaal wil vertellen, het verhaal van zijn reis: de mensen, geschiedenis, natuur en landschap van het land. Daar heeft hij weinig middelen voor nodig. Zijn altijd bijzondere stem wordt in dit geval begeleid door hoofdzakelijk de akoestische gitaar of piano (in <em>Big Waves Of An Actual Sea)</em>, alsof hij bij een laat kampvuur liedjes uit zijn mouw schudt. Het experiment blijft – relatief gezien – achterwege. De nummers klinken poppy vergeleken met zijn andere werken en <em>Long White Cloud</em> zou daardoor kunnen doorgaan voor een echt singer-songwriter album. De zuidkant is echter een stuk ruwer, en de zang lijkt een bezwerend ritueel van de Maori’s te willen nabootsen. Een zin als <em>Rotor-Manga-Papa-Maru </em>bijvoorbeeld, blijft maar in je hoofd hangen. Het hoogtepunt is afsluiter <em>Mountains Into Outer Space</em>, waarop Youngs zowel de gitaar als zijn stem (door middel van echo) meer ruimte geeft. En dat in wat een rommelige opname mag heten, want <em>Long White Cloud</em> is live opgenomen in een kast op een 4-track recorder, in de lo-fi sfeer van kiwipop eind jaren negentig. En dat hoor je.</p>
<p><a href="http://grapefruitrecordclub.com/mp3/RichardYoungs-RotorMangaPapaMaru.mp3">Richard Youngs &#8211; Rotor-Manga-Papa-Maru</a></p>
<p style="text-align: justify;">Twee uit drie, dan sta je nog steeds op winst, toch? Eigenlijk gelden dat soort scores niet bij Richard Youngs. Elke stukje van zijn discografie is er één met een achterliggende gedachte, en niet op kwantiteit gericht. Hij behoort tot mijn favoriete artiesten omdat hij op eigenzinnige en onvoorspelbare wijze zijn stem dan wel muziek op zoveel verschillende wijzen profileert, en dat ook aan het publiek laat horen, wetende dat het niet in ieders straatje gaat passen. Om die reden alleen al vind ik de aanschaf van alles met zijn naam erop gerechtvaardigd. Hopelijk kan ik die smoes dit najaar nog steeds gebruiken; dan komt er weer een album uit op het <a title="Root Strata" href="http://rootstrata.com/" target="_blank">Root Strata</a> label…</p>
]]></content:encoded>
			<wfw:commentRss>http://www.mrbungle.nl/2011/08/18/3x-richard-youngs/feed/</wfw:commentRss>
		<slash:comments>3</slash:comments>
<enclosure url="http://www.scjag.com/mp3/jag/tessellations.mp3" length="12401634" type="audio/mpeg" />
<enclosure url="http://grapefruitrecordclub.com/mp3/RichardYoungs-RotorMangaPapaMaru.mp3" length="8242774" type="audio/mpeg" />
		</item>
		<item>
		<title>Over kunst en vooroordelen</title>
		<link>http://www.mrbungle.nl/2011/07/12/over-kunst-en-vooroordelen/</link>
		<comments>http://www.mrbungle.nl/2011/07/12/over-kunst-en-vooroordelen/#comments</comments>
		<pubDate>Tue, 12 Jul 2011 17:06:53 +0000</pubDate>
		<dc:creator>mrbungle</dc:creator>
				<category><![CDATA[Muziek]]></category>
		<category><![CDATA[Ada van Hoorebeke]]></category>
		<category><![CDATA[Dolphins Into The Future]]></category>
		<category><![CDATA[Eternal Landscapes]]></category>
		<category><![CDATA[experiment]]></category>
		<category><![CDATA[Fêta Justice]]></category>
		<category><![CDATA[Gerard Herman]]></category>
		<category><![CDATA[improvisatie]]></category>
		<category><![CDATA[Incubate]]></category>
		<category><![CDATA[Kraak]]></category>
		<category><![CDATA[kunst]]></category>
		<category><![CDATA[Lieven Martens]]></category>
		<category><![CDATA[musique concrète]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://www.mrbungle.nl/?p=1662</guid>
		<description><![CDATA[Ik ben geen kunstkenner, zou mezelf zelfs geen liefhebber willen noemen. Om de soms absurdistische tekeningen van ene Gerard Herman, die regelmatig in het Ruis magazine te zien zijn, moet ik weliswaar gniffelen, maar pas wanneer er muziek bij wordt gemaakt spits ik mijn oren. Als de lp van Vlaamse oorsprong blijkt te opereren in [...]]]></description>
			<content:encoded><![CDATA[<p style="text-align: justify;"><a href="http://www.mrbungle.nl/wp-content/uploads/2011/07/gerardherman.jpg"><img class="alignnone" title="Gerard Herman" src="http://www.mrbungle.nl/wp-content/uploads/2011/07/gerardherman.jpg" alt="" width="500" height="337" /></a></p>
<p style="text-align: justify;">Ik ben geen kunstkenner, zou mezelf zelfs geen liefhebber willen noemen. Om de soms absurdistische tekeningen van ene <a title="Gerard Herman" href="http://www.gerardherman.be/" target="_blank">Gerard Herman</a>, die regelmatig in het <a title="Ruis Magazine" href="http://www.ruismagazine.net/" target="_blank">Ruis magazine</a> te zien zijn, moet ik weliswaar gniffelen, maar pas wanneer er muziek bij wordt gemaakt spits ik mijn oren. Als de lp van Vlaamse oorsprong blijkt te opereren in een wirwar van antimuzikale genres en ook nog eens verschijnt op het door mij zo goed als aanbeden <a title="Kraak" href="http://www.kraak.net/" target="_blank">KRAAK platenlabel</a> duiken er verschillende vooroordelen de kop op: <em>Fêta Justice </em>draagt bij voorbaat mijn goedkeuring weg. Terecht?</p>
<p style="text-align: justify;">Eerst maar eens wat verdieping voordat er een objectieve mening – taalkundig al een gruwel – gevormd kan worden. Gerard Herman dus. Twee voornamen. Er moet haast wel iets aan de hand zijn. En jawel, volgens de biografie heeft hij de dagen zielig huilend op zijn zolderkamer doorgebracht toen niemand zijn noise cd-r wilde luisteren. <em>Primordia cuncta pavida sunt</em>, ook voor muzikanten. Hij vond onderdak bij de eveneens Vlaamse freejazzmaniakken van <a title="Sheldon Siegel" href="http://www.myspace.com/sheldonsiegel" target="_blank">Sheldon Siegel</a>, waar hij met zijn fietswiel, gevonden voorwerpen en krijsende saxofoon niet eens opvalt.</p>
<p style="text-align: justify;">Op <em>Fêta Justice </em>doet hij het allemaal alleen. Het is immers onderdeel van zijn afstudeerproject aan de kunstacademie in Gent. Over de term “kunst” valt wederom te twisten. De twee nummers <em>Prostitute’s Permit</em> en <em>Cage Fighters With Dental Insurance </em>zijn rommelige collages van geluiden uit al dan niet zelfgemaakte instrumenten, field recordings, fragmenten uit zijn radioshow (<em>De Vogelen Des Velds)</em>, musique concrète, poëzie en ander richtingloos knip- en plakwerk. Er is geen touw aan vast te knopen. Toch intrigeert <em>Fêta Justice </em>wel degelijk: als uniek individualistisch document van iemand met een hoop durf, toewijding en creativiteit, van iemand die weigert paden, laat staan gebaande, te volgen. En ik moet er ook weer om gniffelen. Nee, sterker nog, ik ga er breeduit van lachen.</p>
<p><object height="81" width="100%"><param name="movie" value="http://player.soundcloud.com/player.swf?url=http%3A%2F%2Fapi.soundcloud.com%2Ftracks%2F16624820"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param> <embed allowscriptaccess="always" height="81" src="http://player.soundcloud.com/player.swf?url=http%3A%2F%2Fapi.soundcloud.com%2Ftracks%2F16624820" type="application/x-shockwave-flash" width="100%"></embed></object>  <span><a href="http://soundcloud.com/kraak_records/gerard-herman-comeondear">Gerard Herman &#8211; Comeondear</a><span></p>
<p style="text-align: justify;">De kunst van <a title="Ada van Hoorebeke" href="http://adavanhoorebeke.blogspot.com/" target="_blank">Ada van Hoorebeke</a> is van een ander type, het kleurrijke en meer abstracte. Althans, die conclusie trek ik bij het aanschouwen van het artwork van <em>Eternal Landscapes</em>, een lp die het geluid draagt die speciaal voor twee van haar exposities is gemaakt. En wel door <a title="Lieven Martens / Cetacean Nation Communications" href="http://cetaceannationcommunications.blogspot.com/" target="_blank">Lieven Martens</a>, beter bekend als Dolphins Into The Future en tevens vriendjes met het KRAAK label. En zo is het oordeel weer reeds geveld.</p>
<p style="text-align: justify;"><a href="http://www.mrbungle.nl/wp-content/uploads/2011/07/lievenmartens.jpg"><img class="alignnone" title="Lieven Martens" src="http://www.mrbungle.nl/wp-content/uploads/2011/07/lievenmartens.jpg" alt="" width="500" height="281" /></a></p>
<p style="text-align: justify;">Muziek maken dat bij ondefinieerbare visuele kunst past, is misschien nog wel lastiger dan andersom. Martens doet er niet moeilijk over en blijft redelijk dicht bij zijn tropische new age die we van zijn alter ego gewend zijn. Borrelende keyboardklanken, allerlei natuurgeluiden en uitheemse ritmes doen de luisteraar wegdoezelen maar nooit helemaal in slaap vallen. Alsof je naar een ongrijpbaar schilderij zit te kijken. In die zin past het perfect bij de kunst van Ada van Hoorebeke. Zij zal in september overigens ook exposeren op het <a title="Incubate" href="http://incubate.org/2011/" target="_blank">Incubate</a> festival in Tilburg, onderdeel van het programma in de <a title="NS16" href="http://www.ns16.nl/" target="_blank">NS16</a>, dat gecureerd wordt door KRAAK. Ook Gerard Herman zal er een performance verzorgen, op zaterdag 17 september. Ondanks mijn misschien gebrekkige kunstzinnige vorming zal men daar ondergetekende zonder twijfel tegenkomen.</p>
]]></content:encoded>
			<wfw:commentRss>http://www.mrbungle.nl/2011/07/12/over-kunst-en-vooroordelen/feed/</wfw:commentRss>
		<slash:comments>0</slash:comments>
		</item>
	</channel>
</rss>

