De folkfestivals lijken in Middelburg als paddenstoelen in de herfst uit de grond te schieten. Zelfs in de meteorologische lente. Nog niet zo lang geleden was De Spin locatie voor een avond met subtiele roots- en folkmuziek, afgelopen zaterdag was het weer De Spot dat toneel was voor een freak folk swing balkan klezmer -avond, zoals ze het zelf aankondigden. Om wederom mijn goede smaak te tonen en deze tot het uiterste te testen (Hertog Jan bier) hoefde ik gelukkig niet ver te lopen.
Jay Minor mocht dit keer de aftrap verzorgen. Hij liet op het huiskameroptreden in De Spin al een aardige indruk achter, zoals hopelijk uit mijn verslag is gebleken. Dit maal heeft hij wel zijn laptop meegenomen voor enkele elektronische effecten. Deze bestaan voornamelijk uit subtiele blipjes en blopjes, die wat ritme in de muziek aanbrengen. Hoewel Jay zich hiermee weet te onderscheiden van vergelijkbare artiesten zonder laptop, heeft zijn muziek dit niet nodig. De prachtige, fragiele stem van de jonge Zeeuw spreekt eigenlijk voor zichzelf en de zachte akkoorden op de gitaar zijn wat mij betreft voldoende wat begeleiding betreft. Hoewel zijn show in het begin last heeft van de opstartproblemen van de geluidsman, wordt ook dit optreden zonder meer enthousiast onthaald door het publiek.
Het navolgende Moi, Le Voisin uit het bekende stadje Kutrecht weet mij aanzienlijk minder te overtuigen. De akoestische punkfolk & post folkorism komt rommelig over en daarom ook niet helemaal uit de verf. Wanneer ik de vierkoppige band zie spelen, denk dat ze veel effectiever zou overkomen als duo, met Benjamin van Vliet op zang en gitaar of accordeon en Lot Broos op de cello en achtergrondvocalen. Nu zijn daar ook nog een basgitaar en elektronische piano bij, wat mijn aandacht doet verslappen. Overigens gaat de stem van de zanger bij vlagen door merg en been, maar daar zijn vast liefhebbers voor te vinden.
Op het moment dat een bebaarde dwerg met een grappig Italiaans accent in het Engels zijn optreden aankondigt, zijn alle ogen weer op het podium gericht. Het is Bob Corn, die naar verluid zijn naam heeft te danken aan het feit dat hij de eerste was die een concert van Korn in Italië wist te organiseren. Dat hij hele dagen op maïskolven loopt te knagen heb ik ook als uitleg horen waaien, maar dat was deze avond niet te merken. Eigenlijk heet de enthousiaste en sympathieke liedjesschrijver gewoon Tiziano Sgarbi. Naast het organiseren van optredens in zijn thuisland Italië heeft hij een eigen platenlabel, Fooltribe genaamd, en maakt hij rustige (Engelstalige) singer-songwriter muziek. Zijn stijl is simpel en oprecht, en valt goed in de smaak. Wat vooral aan hem opvalt, is zijn voetenwerk. Trappelend met zijn te korte beentjes als een peuter die voor het eerst kennismaakt met het fenomeen water schuifelt hij zijn schoenen over de oppervlakte van het podium, tevens op het gebied van geluid vertier biedend. In een kort gesprek na het aanschaffen van zijn laatste album We Don’t Need The Outside blijkt uit zijn tomeloze enthousiasme dat hij een echte muziekjunk is en eigenlijk over niets anders kan en wil praten.
Bob Corn ligt iets gemakkelijker in het gehoor (en geheugen) dan Long Conversations And The Closet Orchestra. Toch weet de band rond de zanger Olaf Caarls uit Zuid-Holland, ondersteund door wat percussie en een basgitaar, best te boeien. Ik ben van de honingzoete doch krachtige, zuivere stem van de 24-jarige Caarls, aangevuld met basgitaar en enige percussie, tamelijk onder de indruk. Evenwel valt de muziek op het debuutalbum The Getaway enigszins tegen. Daarop wordt nog wat viool- en cellospel aangehaald, maar dat kan de typische Nederlandse – en dus niet internationale – kwaliteit niet verhullen.
Het optreden dat wel allerlei internationale gevoelens weet boven te toveren is die van de Balcony Players uit Rotterdam. In de hoofdrol: twee jongedames waarvan Moniek de Leeuw op indrukwekkende wijze de viool bespeelt en Ilse Roskam het accordeon. Aangevuld met een contrabas en gitaar laat deze veelal instrumentale klezmermuziek de aanwezige toeschouwers hartstochtelijk meeswingen en –klappen. Ze doen mij zelfs denken aan één van mijn favoriete albums aller tijden, Buck Fever van Estradasphere. De Balcony Players gebruiken dezelfde elementen uit de traditionele Balkan- (en nog meer naar het Oosten) muziek, met veel swing en dramatiek. De viool is een instrument die daar natuurlijk uitstekend geschikt voor is. Die lui mogen ook weleens op mijn balkon komen spelen. Ik wacht met smart tot ik hun demo ontvang, aangezien deze na het optreden reeds uitverkocht was. De bijbehorende foto is overigens op ingenieuze wijze genomen van duizend meter afstand door mijn makker David.
De grote lappen tekst hierboven lijken overbodig te zeggen dat ik meer van dit soort festivals in Middelburg met klem aanmoedig.
Als verzekerings- en Arbo adviseur in het MKB heb ik veel ervaring met de gevaren die het onderhouden van een website met zich meebrengt. Toen ik pas geleden bij mrbungle een vrijblijvende risico-inventarisatie afnam, bleek maar weer eens dat RSI slechts bijzaak is bij internetondernemers. In een volle koelkast naast de computer schuilt bijvoorbeeld heel wat meer gevaar dan men denkt. Ook zag ik dat mrbungle een Apple toetsenbord heeft op een Windows pc; dat is natuurlijk vragen om problemen. Gelukkig kreeg ik groen licht van mijn manager om een offerte uit te brengen voor een arbeidsongeschiktheidsverzekering. Nadat de inzagetermijn van twee weken was verstreken belde ik maar eens met mrbungle of hij de 82 pagina’s tellende aanbieding had gelezen. “Alleen de laatste pagina”, antwoordde hij en vervolgde: “de premie is hoger dan mijn inkomen”. Daarna hing hij op.
Speciaal voor mrbungle.nl heb ik een klankbordgroep opgericht, die zich bezig houdt met advies op het gebied van layout, tekst, presentatie en promotie. Ook neem ik zitting in een raad die toezicht houdt of deze tips wel uitgevoerd worden. Het is niet dat ik mijzelf zo belangrijk voel, maar de beheerder van deze website kan volgens mij wel een steuntje in de rug gebruiken. Een site moet vooral gevonden worden, vind ik, want als een site niet gevonden wordt, wordt die ook niet gelezen. Daarom heb ik geopperd vooral sleutelwoorden te gebruiken die veel in Google worden ingetypt, zoals Ajax, Barcelona, Messi en Van Den Boog. Zo’n creatieveling als mrbungle weet daar vast wel een verhaal rond te bouwen.
Ik kwam mrbungle voor het eerst tegen toen hij protestflyers aan het uitdelen was op een conventie voor vrouwen met kort haar. Op die flyer stond in het comic sans lettertype zijn website aangeprezen als een online feministisch centrum voor dames met smaak. Op de achterkant stond trouwens een concert aangekondigd van de Brabantse goregrindband Urine Festival. Jullie begrijpen natuurlijk wel dat ik met mijn smartphone meteen mrbungle.nl aan mijn favorieten heb toegevoegd. Nu ik deze site regelmatig bezoek laat ik mijn dagboek en het Libelle forum links liggen, en heb ik ook mijn truttige vriendinnen aangespoord eens wat sappige spanning in hun leven te brengen. De absurdistische teksten over nog vreemdere muziek maken namelijk heel wat los. Met ieder bezoek aan deze website voel ik mijn haar weer groeien.
Door mijn werk als frietboer heb ik regelmatig te maken met de altijd vriendelijke mrbungle. Minimaal drie keer per week neemt hij een bestelling af voor een weeshuis, waarbij ik mij altijd afvraag hoe hij toch zo slank blijft. Blijkbaar vreet het voltypen van mrbungle.nl energie. Niet gek natuurlijk, wanneer je iedere band waar nog niemand naar geluisterd heeft, probeert aan te prijzen. Je moet heel wat in huis hebben om in die vele uren nieuwe muziek het kaf van het koren te scheiden. Het is eigenlijk net als de juiste snacks naast je friet bestellen; je moet er een neus voor hebben. Wist u trouwens dat er dermate veel penicilline in een frikandel zit dat u uw leven er met drie weken mee kunt verlengen?
Iemand die zich voordeed als een vriend van mrbungle boekte mij onlangs om met mijn draaiorgel op te treden, precies voor zijn woning. Dit wel heel bijzondere verjaardagscadeau werd echter niet gewaardeerd en met hoon ontvangen. Al na één minuut kreeg ik lege blikjes bier van het merk “pils” naar mijn hoofd geslingerd, en het was nog maar elf uur in de ochtend! Het ging van kwaad tot erger. Asbakken, zeewierjenever, een boxset van de Small Faces… Omdat er contractueel was vastgelegd dat ik niet voor vijf uur ’s middags mocht stoppen en ik de gage goed kon gebruiken bovenop mijn studiefinanciering, beloofde het een lange dag te worden. Gelukkig maakte een goed geplaatste molotovcocktail een snel einde aan dit drama. De volgende dag heb ik mij meteen opgegeven voor “Gepest” van RTL 4.
Ik wil deze ruimte graag gebruiken om in contact te komen met jou! Jij bent een goedgebruinde, bij voorkeur heteroseksuele vrouw tussen de 20 en 35 jaar, van middelmatige lengte en breedte, die net als ik op zoek is naar een knuffeldiertje voor de langere termijn. Trefwoorden: verkleedpartijtjes, Norwich terriërs, lachebekkie en stijldansen. Ik, een 26-jarige student psychologie, blank en slank, ben klaar om jouw liefde te ontvangen! Mijn hobby’s zijn live action role-playing games, wandelen met mijn honden en fantasy boeken. Ik droom van zwoele zomeravonden met een Ice tea, waarin onze prille vriendschap langzaam overgaat in een vleselijke relatie. Spreek je dit ook aan? Bel me dan op 06-89****** (nummer bekend bij de beheerder van deze website).