Tag archieven: Sonic Youth

Body/Head

Na de scheiding met Thurston Moore heeft de Sonic Youth-bassiste Kim Gordon zich gestort op haar experimentele kant en vond ze in free-noise gitarist Bill Nace (o.a. X.O.4 en Vampire Belt) een medestander. Tot voor kort moest men het doen met een onvindbare tape (Fractured Orgasm) en een single op Ultra Eczema. Maar met twee recente releases begint het project dat de naam Body/Head draagt, eindelijk vorm te krijgen.

Op The Eyes, The Mouth en Night Of The Ocean, de twee kanten van de vorig jaar verschenen 7”, hoorden we lo-fi opgenomen gevecht tussen twee gitaren, abstracte plaagstoten aan elkaar uitdelend en afgespeeld in slowmotion, alsof de regisseur kickt op trage herhalingen. De wilde no wave kreunen van Kim Gordon weten het al in het zweet badende luisterpubliek verder op te zwepen richting een ritueel hoogtepunt. Het was misschien wel de beste single van 2012; in ieder geval de meest fascinerende.

Nog voor het einde van het jaar verscheen Glare Luring Yo bij Feeding Tube Records. Het is een live registratie van het optreden dat Body/Head vorige lente gaf in Florence, een bescheiden stadje in Massachusetts. Op het podium werd het duo bijgestaan door Michael Morley, die we natuurlijk kennen van het legendarische The Dead C en zijn solo output Gate. Vandaar de benaming Body/Gate/Head op de hoes, en vandaar de vuile en psychedelisch echoënde snaren die doorklinken in de twee stukken. Er ligt bovendien meer nadruk op het instrumentale; de drie gitaren zijn de baas en houden Gordon’s stem onzichtbaar geketend, zodat er enkel wat spookachtig gezang reflecteert in het grote feedbackmeer, als in een surrealistische film. Dat tot nu toe ieder optreden ook van beelden is voorzien is dan ook geen toeval; de muzikanten hebben een uitgesproken smaak wat betreft cinema.

De eerste release die je als het debuut van Body/Head zou kunnen aanmerken is de gelijknamige 12” op Bill Nace’s eigen Open Mouth label. Met amper twintig minuten is het eerder een stuiptrekking, maar wel eentje die de moeite waard is. Schijnbaar vormloze klanken en gekreun schuiven als verboden liefdes langs, in en van elkaar af, op zo’n manier dat er een bepaalde structuur ontstaat. Nog steeds behoorlijk ongrijpbaar, doch het is uiterst interessant te horen hoe Gordon en Nace het geluid van de eerste tape ontwikkelen naar iets waarbij de talenten van de twee op sublieme en spannende wijze samensmelten. Voor nu klinkt dat als een (on)gracieuze, filmische muur van donkere texturen, afkomstig uit misvormde gitaarklanken en gefriemel met feedback en stemeffecten.

De Body/Head trein is anno januari 2013 dus goed op stoom. Met de discografie tot nu toe in de kast is het duo is nog hoorbaar op zoek naar een eigen weg. De koers lijkt echter al wel bepaald, en in die richting zal ik ze ook in de nabije toekomst blijven volgen.

Schedeldefect

Een goede zet van The Skull Defekts om Daniel Higgs bij de band te halen. De voormalige zanger van Lungfish – een bijzondere post-hardcore act, nu in de pauzestand – past namelijk perfect bij de slepende experimentele rock. Gek genoeg was de baardmans min of meer gestopt met Lungfish omdat hij het “teveel lawaai vond” en heeft hij zich de laatste vijf jaar geconcentreerd op rustige soloalbums waarop hij de banjo en mondharp bespeeld. De sfeer is op het nieuwste album van het Zweedse antwoord op Sonic Youth en The Ex, genaamd Peer Amid, wel anders.

Meteen bij de langgerekte opener wordt er gezocht naar hypnotiserende ritmes aangestuurd door logge en zich herhalende riffs. Higgs zingt niet, praat niet, maar draagt voor als een priester die de Apocalyps aan het verkondigen is: getormenteerd en overtuigd van zijn gelijk. De met noise geïnfecteerde elektronische hulpmiddelen geven de muziek van The Skull Defekts iets afstandelijks en obsceen mee, direct een pluspunt in het kader van onderscheid. Luister hieronder naar het ritmische en pakkende nummer Fragrant Nimbus. Peer Amid is nu uit bij Thrill Jockey.

The Skull Defekts – Fragrant Nimbus