Kris Vanderstraeten: Solo

Al sinds de jaren zeventig van de vorige eeuw sleutelt Kris Vanderstraeten aan zijn geïmproviseerde, zelfgebouwde miniatuur drumstel, ergens in de krochten van de Belgische vrije muziek. De afgelopen tien jaar heeft hij regelmatig samengewerkt met Timo van Luijk (Af Ursin) en samen met Jean-Michel van Schouwburg en Jean Demey vormt hij ook nog het trio Sureau. Wat tot nu toe ontbrak in zijn discografie is een solo plaat. Het label Ultra Eczema stoorde zich ook aan dit gat en zorgt nu voor opvulling.

Treffende titel, is het eerste wat opvalt. Dat neemt niet weg dat Vanderstraeten’s spel op Solo soms dermate volgepropt zit met details, dat je het gevoel hebt dat er meerdere spelers hun geluk op het drumstel beproeven. Niets is minder waar, waardoor de fascinatie voor dit album groeit. Omschrijven is lastig, want alle tikjes, kraakjes, gebonk en geritsel zijn aan een constante transformatie onderhevig. Concentratie is essentieel voor enige inleving. De inleg roept dan ook “speel het luid aub!” en dat is geen overbodige kreet. Het is even schrikken bij een verdwaalde toeter of een korte uitbarsting, doch dat tovert ook weer een glimlach op het gezicht van de luisteraar.

Solo is in één klap opgenomen op een middagje in Heusden-Zolder, met uitzondering van het vijfde en laatste stuk. Deze is later nog bewerkt door de eerder genoemde Timo van Luijk, die ook de registratie verzorgde. Qua instrumentatie is hij echter helemaal alleen met de door de jaren heen gemodificeerde (mini)trommels. Hij laat zich dus niet leiden door andere klanken of externe factoren, maar improviseert puur op instinctieve ideeën die rondspoken in zijn brein. En dat zijn er heel wat.

Is dit het werk van een kinderlijke gek of luisteren we hier naar een uniek artiest in de abstracte klankkunst? De oplage van 150 exemplaren geeft wellicht aan dat het opzoeken van deze grens voor slechts weinigen is weggelegd. Toch is dat geen reden om Solo te laten liggen. Het is een boeiend document van een uitzonderlijk kunstenaar die in zijn spel niets behalve zijn eigen intuïtie vertrouwt.

Mittland Och Leo

In het kader van “pak eens wat vaker het openbaar vervoer” schrapt de NS in december de internationale trein die van Amsterdam naar Brussel sjeest. Dat betekent voor Zeeuwen als ik, die op een enigszins vlotte manier naar Antwerpen willen reizen, eerst een enkeltje Rotterdam. Dat is net zoiets als naar Denemarken rijden wanneer je in Zuid-Frankrijk de vakantie gaat vieren. Desalniettemin is er geen enkele reden de leukste band van Antwerpen van dit moment mis te lopen: Mittland Och Leo.

Mittland Och Leo is het stelletje Joke Leonare en Milan Warmoeskerken. Ze maken instrumentale nummers met zwaarmoedige orgel- en casioklanken, echo’s en een ritmebox. Een beetje diezelfde aandoenlijk lieve deuntjes als Au Revoir Simone, maar dan monddood en zonder die hippie-achtige blijheid. De muziek zit ogenschijnlijk eenvoudig in elkaar, misschien wel de reden dat deze psychedelische orgelexotica zo heerlijk fris het brein binnen komt vallen.

Bovenstaande omschrijving baseren we op één enkele 7” single, Myland And Lion, die dit jaar het levenslicht zag op het Ultra Eczema label. Vier nummertjes, allen met dezelfde insteek, maar vervelen doet het nergens. Nee, we willen alleen maar meer van dit. Voorlopig zal er om meer hypnotiserende nummers van Mittland Och Leo te luisteren, een bezoek moeten worden gebracht aan Antwerpen voor een optreden van dit duo. Met de trein, of anders. We hebben het ervoor over.

Follow

Get every new post on this blog delivered to your Inbox.

Join other followers: