Wixel – Revox Tapes

Wim Maesschalck speelde onder andere bij Guernica en hij runt Slaapwel Records, dat eerder releases uitbracht van onder andere Peter Broderick, Greg Haines, Machinefabriek en Jasper TX, perfect om bij weg te doezelen. Zijn project Wixel sluit daar perfect bij aan. De productie ervan leek even te zijn stilgevallen, maar naar nu blijkt heeft hij de afgelopen tijd met een oude tape recorder lopen spelen, met positief resultaat.

De release Revox Tapes verwijst uiteraard naar de door Wim gebruikte Revox B77, een prachtige reel-to-reel bandrecorder van Zwitserse makelij, die verscheen in 1979. Nadat deze was gerepareerd en schoongemaakt begon hij te experimenteren met opnames, met in het achterhoofd muziek dat speciaal voor dit apparaat zou worden gecomponeerd. Totdat het ding in brand vloog. Gelukkig wist Wim deze tegenslag om te buigen in voorspoed, door een aanzienlijk deel van het al opgenomen materiaal te redden en samen te voegen tot negen tracks.

Wixel wordt ook weleens de Belgische Machinefabriek genoemd. Hoewel zijn geluid evenzo leunt op lichtvoetige elektronica en abstracte gitaargolven, vind ik dat zijn composities gemakkelijk op eigen benen kunnen staan. Net zoals de releases op zijn label is de muziek van Wixel dromerig zonder slaapverwekkend te zijn. Revox Tapes volgt een oneindig pad (nou ja, drie kwartier) van kalmte en schoonheid, aangestuurd door ambient met langzaam echoënde akkoorden, een sporadisch opduikend klokkenspel en Fennesz-achtige filters. In het afsluitende Melancholische Waltz horen we ook nog een piano terug.

Het softe geruis en licht gekraak, die alleen tijdens momenten van relatieve stilte de aandacht trekken, zijn de aangename erfenis van de oude bandrecorder. De korreligheid van een videoband uit het verleden, weemoed en melancholie: Wixel weet het op Revox Tapes te vangen in negen nummers. Het kan ook haast niet anders of deze worden uitgebracht op cassette (de aloude bandrecorder is nog niet aan de retrohype toe). Dit medium moet het weliswaar afleggen tegen cd en vinyl qua geluidskwaliteit, maar compenseert dit met het meedragen van de warmte van de originele tapes.

Het best wel verse Nederlandse Jordskred (Wixel is de derde uitgave) is het label achter deze prachtig vormgegeven release: het professionele artwork versterkt nog eens het nostalgische gevoel van de muziek. Eén van de honderd exemplaren bemachtigen doe je hier.

April 2013

Een hoop goede nieuwe releases afgelopen maand. Ik noemde al het Belgische Maan en het aan Sun City Girls verwante The Invisible Hands, en een aantal tapes die het Hare Akedod label het afgelopen jaar heeft uitgebracht. Verder stond april in het teken van Sonic Protest (met een weergaloze show van The Dead C in het geheugen gegrift) en kregen we traditiegetrouw een bombardement van overbodige releases te verwerken op Record Store Day.

Plaat van de maand is zonder twijfel die van het Australische Exhaustion. De destructieve noiserock ‘n roll gespeeld op het debuutalbum Future Eaters blaast mij volledig omver. Een stoïcijnse baslijn en motorik ritmes lopen als een rode draad door de zeven nummers, terwijl een gitaar – opgejaagd door effecten en distortion – paniekerig doch uitgeput probeert te ontsnappen uit deze dichtgetimmerde kamer. De echoënde vocalen doen er nog een schepje bovenop wat betreft het negeren van structuur.

Ook tamelijk geniaal is White Shadows On The South Seas van de al lang meelopende Britse gitarist Mike Cooper. Dit album, dat uitkomt bij Room40, is min of meer de opvolger van Rayon Hula, wederom geïnspireerd door de kleine eilanden in de Grote Oceaan. De tropische blues met slide gitaar, aangekleed met field recordings van de plaatselijke fauna, kitscherige lounge en tape loops is alles wat je zoekt in moderne exotica, en weet de luisteraar ook daadwerkelijk te verplaatsen naar Polynesië of Hawaï.

Je ontkwam er niet aan afgelopen maand: Record Store Day. Het is nog een hele klus om tussen de vele nutteloze (her)uitgaven de platen er uit te vissen die er wel toe doen. Eén daarvan was Golden Gunn, een samenwerking tussen gitarist Steve Gunn en Hiss Golden Messenger. De kosmische folkrock krijgt een bluesrandje en is misschien een beetje veilig, maar luistert uitermate lekker weg, mede dankzij het vloeiende spel van de twee heren.

Op diezelfde dag, doch niet speciaal voor RSD, verscheen ook The Godward Way van Daniel Higgs (Lungfish, The Skull Defekts). De vrijblijvende sessie in de Latitudes-serie, in de studio van Southern Records, heeft slechts één nummer opgeleverd. Gelukkig duurt deze ruim 23 minuten. Higgs brengt ons met zijn gezang en semi-religieuze voordracht terug naar het prehistorische Mesopotamië, toen de nietigheid van het menselijk bestaan een stuk duidelijker was dan nu. Zijn bezwerende stem wordt bijgestaan door repeterend banjospel en harmonium. Na die 23 minuten wordt duidelijk dat The Godward Way een bijzonder en intrigerend nummer is geworden.

Verder kwamen nog voorbij in april: Ashtray Navigations met Cloud Come Cadaver (gitaarnoise met een slicer pedaal), The Cosmic Dead’s Inner Sanctum (Hawkwind op steroïden), Celestial Explosion van Don Bikoff (à la John Fahey, maar dan meer space), In Zaire met het album White Sun Black Sun (hallucinerende tribal trancerock), The Astral Body Electric van Herbcraft (laid-back psychedelica) en tenslotte het inter-galactische  synthesizerkunstje Mask Of The Maker van Jonas Reinhardt.

Label report: Hare Akedod

Of het nu een artiest, label of concertorganisator betreft, aan Hare Akedod kleven de termen DIY, kwaliteit en België. Het hart wordt gevormd door David Edren (muziekprogrammeur bij het Antwerpse kunstenwerkplaatsconcerttheaterhuiscentrum Scheld’apen) en Bent van de Sompele (grafisch designer en tekenaar). Sinds een jaar brengen ze muziek uit onder de naam Hare Akedod, en vandaag de dag staat de teller alweer op vijf cassettes. Mrbungle.nl luistert ze allemaal.

De eerste release is er eentje onder de eigen naam Hare Akedod, en draagt als titel niet meer dan 001 met zich mee. De twee eerder genoemde heren laten de muziek spreken en zorgen met gitaar, synthesizer en Oosterse elementen zoals klankschalen en zither voor bedwelmende drones en mystieke ambient. De titels van de in totaal zes nummers verwijzen waarschijnlijk naar de opnamedata, wat suggereert dat deze al improviserend live zijn ingespeeld. Een element dat we vaker zullen terug zien.

De compilatie 002 verzamelt het beste uit de Belgische underground. De meest bekende zijn wellicht Hellvete, Vom Grill (Dennis Tyfus van het Ultra Eczema label), Razen en de befaamde Kosmische Keuterboeren. Ook valt het nummer van DSRlines op (David Edren solo). Qua stijl moet je denken aan psychedelische drones, experimentele elektronica, akoestische raga’s en ander vaag gefrutsel op verschillende instrumenten. Er is teveel om allemaal op te noemen, zodat deze verzameling wel een mooi overzicht geeft wat er momenteel allemaal speelt bij de zuiderburen.

Als David Edren solo opereert, doet hij dat onder de naam Ark Tablet. Althans, op de derde uitgave van het label, amper een kwartaal na de eerste tape. Hoewel de muziek op 003 net als op 001 tamelijk minimalistisch van aard is, gaat dit meer de new age elektronica kant op. Improvisatie op de synthesizer met spacy retro klanken doet als vanzelf aan zijn landgenoot Köhn denken.

Op uitgave nummer 004 zoekt Hare Akedod het verder van huis. Deze tape bevat twee nummers van Raju Arara aka Rani Bageria, een exotische naam die we misschien nog kennen van de Popcorn en Fever compilaties op Ultra Eczema. De Oostenrijkse / Belgische ontwerpster levert twee kwartier repeterende designer elektronica af, met de focus op een analoog en melodieus geluid. Het half uurtje is genoeg om je naar hogere sferen te brengen.

Deze maand kwam de vijfde cassette op tafel, onder de naam Gripgevest & Kling. Het is wederom het duo David Edren en Bent von Bent (zoals zijn artiestennaam luidt) die hier met de eer strijkt. Nog meer gericht op live improvisatie gebruiken ze hier wederom gitaar, synthesizer, fluit, zither en allerlei effecten, maar het is bij vlagen een stuk levendiger dan op 001. De drones lijken plaats te moeten maken voor meer hallucinerende jams, die ik onmogelijk slecht kan beoordelen.

005 is tevens de enige tape die op dit moment nog via het label zelf is te krijgen; voor de eerdere releases zal men zich met enig geluk moeten wenden tot een select groepje distro’s. Geloof mij, het collage-achtige psychedelische artwork en de uitvoering van de cassettes zijn de moeite van het speuren waard. Luisteraars die zich desalniettemin niet op het fysieke richten, kunnen alle releases gratis downloaden via Bandcamp.