Berichten

Skream – Outside The Box


We praten tien jaar geleden. Een genre beïnvloed door dub en garage / 2-step, waarvoor nog geen naam was verzonnen, duikt op in de underground van Londen. Ammunition Productions van Neil Jolliffe verzint de term “dubstep” om de zware baslijnen en donkere geluid te benadrukken. Ondanks het harde werk van onder andere de Croydon platenzaak (Big Apple), de FWD>> club en Horsepower Productions, bleef dubstep een term waarover alleen op thema avonden in die eerder genoemde club geluld werd, en op dubstepforum.com. Dat veranderde halverwege het laatste decennium, toen radiozenders als Rince FM en het programma van Mary Ann Hobbs op de BBC er aandacht aan gingen besteden. Albums van Kode9, Burial, Boxcutter en Skream zetten dubstep op de kaart, ook buiten de dansvloer. En ook buiten Londen.

De reden waarom een genre dat relatief weinig mogelijkheden biedt op muzikaal vlak geen stille dood is gestorven, is te danken aan de talentvolle producers. Door te combineren met bestaande stijlen zoals minimal, techno, electro en zelfs Oosterse invloeden is de houdbaarheid aanzienlijk verlengd, zonder dat het zijn eigen smaak is verloren. Skream, de nu 24-jarige Oliver Jones, is zo iemand niet “dubstep” laat voor wat het is en durft te combineren met bijvoorbeeld popmuziek, getuige remixen van en samenwerkingen met onder meer La Roux en Bat For Lashes. Outside The Box, Skream’s tweede album, ligt volgende week in de (digitale) schappen en zal ongetwijfeld een nieuwe stap omhoog zijn.

Even lijkt het alsof Skream heeft gekozen voor de hiphop, luisterend naar de chiptune 8-bit Baby, waarop rapper Murs nogal nadrukkelijk aanwezig is. Gelukkig is er genoeg variatie, waarbij de duistere garage sound als een rode draad door de plaat heen loopt. Zowel dromerige elektronica – Where You Should Be en I Love The Way bijvoorbeeld – als zeer dansbare nummers (How Real, Listenin’ To The Records On My Wall) lijken bestemd voor de hitlijsten. De diverse collaboraties met opnieuw La Roux, Sam Frank en Freckles, die allen hun stem aan Outside The Box uitlenen, zijn hierin een gouden greep.

De instrumentale nummers bevallen mij persoonlijk het beste. Het langzaam voortkabbelende Fields Of Emotion of het spacy Reflections, om maar eens een greep uit de doos te doen, zijn vrij melancholisch van aard. Boze gevoelens komen echter net zo goed aan bod, getuige Wibbler en de aan old-school jungle refererende The Epic Last Song. Juist die afwisseling en diverse invloeden maken van Outside The Box een compleet en onderhoudend album. Resteert de vraag: in welk hokje stoppen we deze? Dubstep, elektronica of toch maar gewoon dance? Skream zegt het eigenlijk al met de titel van deze zeer waardige opvolger van zijn debuutplaat.


Somatic Responses – Reformation

Somatisch betekent letterlijk lichamelijk, in relatie toch het lichaam en niet tot de psyche. Het is een verrassende tegenstelling in de artiestennaam van de gebroeders John en Paul Healy uit Ammanford, Wales. De mechanische elektronica van Somatic Responses doet namelijk bijna gerobotiseerd aan en heeft weinig menselijks. Wandelend door een nauwelijks verlichte fabriekshal waar enkel machinale armen door de kille lucht zwaaien geeft een beeld van de sfeer die al sinds 1992 geproduceerd wordt onder deze naam. Een duistere sfeer die bepaald wordt door de psyche.

Staat hun naam bol van antithese, hun eindeloze streep van releases is zeer eenduidig. Somatic Responses heeft zijn eigen niche uitgevonden binnen de elektronische muziek; een combinatie tussen rauwe idm, een softe vorm van breakcore, gruizige clicks & cuts en oude rave in een modern jasje. De duisternis in de klanken van Somatic Responses doet de mondhoeken omlaag krullen. Of omhoog, het is maar hoe je het bekijkt. De kwaliteit is namelijk al veertien jaar torenhoog.

Ik beschouw mijn eerste kennismaking Augmented Lines uit 2001 nog steeds als het muzikale hoogtepunt. De gebroeders Healy bleven daarna redelijk trouw aan Hymen, alhoewel ze aardig hebben lopen hoereren bij andere labels. Eén daarvan is het Berlijnse Ad Noiseam, welke onder leiding staat van Nicolas Chevreux. Chevreux had ten tijde van de release van Augmented Lines weer mijn favoriete online magazine voor elektronische muziek, Recycle Your Ears, nu helaas ter ziele. Het nieuwe album genaamd Reformation vindt weer zijn release op Ad Noiseam. Zo zie je maar weer dat in een kleine wereld de kwaliteit elkaar altijd weet te vinden.

Reformation is een treffende titel. In tegenstelling tot wat ik net eerder beweerde, zijn de heren op deze release op zoek gegaan naar een nieuwe uitdaging, een ander geluid. Grote inspiratie is vandaag de inmiddels al naar het vasteland overgewaaide Britse dubstep hype, waarbij het woord “hype” inmiddels met een vaatje zout genomen kan worden. Menigeen zal zich afvragen of Somatic Responses hiermee een goedkope slag wil slaan, of dat ze serieus op zoek zijn gegaan naar een reformatie van de instrumentatie en gevoel die de muziek altijd al uitstraalde.

De oudere liefhebber hoeft heus niet direct in paniek te raken. Het aangename wordt duchtig met het noodzakelijke verenigd op Reformation. Het geluid is dieper, meer drukkend maar zeker niet minder duister of ingenieus dan het voorgaande werk. Het typische synthetische, mechanische lawaai is nog steeds aanwezig maar is wellicht wel gewoon wat meer met de tijd meegegaan. Eén ding is in ieder geval zeker: Reformation is geen goedkope kopie van het huidige dubstep geluid. Als Skream!, Benga, Burial of Kode9 fan kan je een gemakkelijk luistersessie namelijk vergeten. Dit album is een uitdagende manier om het genre een nieuwe dimensie mee te geven, en gelijk het geluid van Somatic Responses onder een verfrissende douche te dompelen.

De frequenties van de diepe, zware wobble bass kunnen nauwelijks verwerkt worden door mijn koptelefoon. Rauw als een vers geslacht schaap draait de lopende band onder begeleiding van donkere ambientstukken richting de kamer waar de buiken geopend worden. Zoals het goede dubstep betaamd wordt de maag met een goede basversterker gestimuleerd om in beweging te komen. Ondertussen ritselen er als een opgefokte ratelslang allerlei elektronische effecten rond je oren. De bliepjes zijn de artificiële insecten die je gedoogd.

Reformation is geen afwisselend album, maar weet gedurende ruim veertig minuten de balans te vinden tussen noise, warmte, afstandelijkheid en intimiteit. Wat mij betreft is er daarmee weer een nieuw deugdelijk hoofdstuk aan het boek van Somatic Responses toegevoegd.


Venetian Snares – Filth

De letter “V” neemt in mijn platenkast een relatief grote ruimte in. Dit wordt grotendeels veroorzaakt door de enorme discografie van Venetian Snares. Met een naam als Aaron Funk kan je ook bijna niet anders dan je leven in het teken zetten van muziek; zijn gemiddelde ligt op dit moment op meer dan twee albums per jaar. Lekker bijzonder, zou je denken. De man woont in het levenloze Canadese Winnipeg en heeft hele dagen niets te doen. Bijzonder is wel de muziek die Aaron heeft uitgekozen om de wereld mee te veroveren, en waarmee hij inmiddels de reputatie van Richard D. James heeft bijgehaald. Die pist wederom in z’n broek bij het horen van Snares’ nieuwe album Filth.

Breakcore zal voor de meeste mensen altijd blijven klinken als een hoop ongeorganiseerde herrie. Harde beats hier, handgeklap daar, beetje bliepjes en duistere acid geluidjes. En dan laat je de laptop de vierkwartsmaat totaal verkrakken zodat alles héél kunstig klinkt. Ik kijk – en vooral luister – toch anders naar bijvoorbeeld het laatste album Filth. Dit is zoveel mogelijk muzikale inhoud met een obsessieve precisie van een doctorandus ingenieur in de microchirurgie op de juiste plekken plaatsen. Dat dit vervolgens is verpakt in de meest agressieve mix van gabber, acid, glitch en allerhande elektronica, is juist Aaron Funk’s grote middelvinger.

Filth is op zich niet veel nieuws onder de zon voor wie bekend is met Venetian Snares. De luisteraar wordt wat meer getreiterd met oldskool acid (de 303 mishandeld) maar dat doet niets af aan de briljantheid waarmee de muziek alle richtingen op lijkt te vliegen. Het stuitert, springt, beukt, draait rond zonder enige structuur en geeft je totaal onverwacht een klap met de vlakke hand. Filth is ook een sexy album. Met titels als Deep Dicking, Chainsaw Fellatio, Pussy Skull en Crashing The Yogurt Truck worden Aaron Funk’s toiletfantasieën werkelijkheid. Een flinke dosis humor – want zonder wordt dit toch een beetje onluisterbaar – ontbreekt ook niet. Mongoloid Alien en Calvin Kleining zijn hierin hoogtepuntjes.

Luisteren naar Filth is bijna een ontspannen ervaring, gerust gemaakt door het feit dat de kwaliteitshoogte wederom ver in de exosfeer te vinden is. Maar Filth is ook hard, gemeen en goor. Het is verre van het beste album van Venetian Snares (dat blijft toch de Hongaars geïnspireerde Rossz Csillag Alatt Született), maar het label Planet Mu mag weer voor een paar maanden trots zijn op deze release. Tot de volgende.