Muziek

Steve Gunn & Mike Cooper – FRKWYS Vol. 11: Cantos de Lisboa

In het bericht vorige week op mrbungle.nl ging het al over Portugal, vandaag doen we dat nog eens dunnetjes over. Het is dan ook een land dat bij uitstek past bij een ontspannen zomerstemming met zijn aangename temperaturen, lage leeftempo en kleurrijke taferelen. Zouden we dit jaar aan hetzelfde gevoel een album moeten hangen, dat is dat zeer waarschijnlijk de samenwerking tussen Steve Gunn en Mike Cooper, het elfde deel in de FRKWYS serie van het RVNG Intl. label.

Hoewel de vaart in het uitgeven van deze FRKWYS serie de laatste tijd aanzienlijk lager ligt dan in de beginperiode, heeft het concept – waarin verschillende generaties muzikanten aan elkaar worden gekoppeld – vandaag de dag niets aan kracht ingeboet. Sterker nog, sinds dat deel negen (recensie hier) in Jamaica werd opgenomen, heeft het steeds meer een mondiaal karakter gekregen. FRKWYS is daardoor niet alleen meer een combinatie van oud & nieuw, maar is ook een mengelmoes van culturen geworden. Op deel elf proberen twee iconen uit de gitaarimprovisatie – één relevant in het heden, één in het verleden én in het heden – de sfeer van Portugese traditie te vangen op Cantos de Lisboa.

Mike Cooper en Steve Gunn gaan van start met daar waar ze goed in zijn: eigenzinnig gepluk aan de snaren van de akoestisch gitaar in een geïmproviseerde mix van folk en blues. Het lijkt ze daarnaast geen enkele moeite te kosten om op Saudade Do Santos-o-Vehlo de melancholiek van de Fado in hun muziek op te nemen. In het daaropvolgende Pena Panorama tilt de cello van Helena Espvall, samen met Gunn’s neerslachtige zang, deze emotie nog eens naar een hoger niveau. Voor de liefhebbers van vooral het oudere werk van Cooper, al actief als muzikant sinds eind jaren zestig, is er onder andere het nummer Pony Blues: deze tamelijk opzwepende bewerking van het Charley Patton-nummer mag je gerust kwalificeren als onvervalste countryblues, al zorgen drones op de achtergrond voor een onorthodox randje.

Het bloed kruipt echter waar het niet gaan kan, en de twee heren kunnen hun liefde voor experiment niet lang verbergen. Mike Cooper laat weliswaar zijn befaamde field recordings en Hawaïaanse melodieën achterwege, maar Song For Charlie kun je met zijn langgerekte gongklanken en krakende elektronica geen blues meer noemen. Ook op Lampedusa 2013 worden de gitaarsnaren onrustig overstemd met effecten die weinig met traditionele folkmuziek van doen hebben. Toch weet het duo de mellow sfeer en de visuele uitwerking ervan vast te houden. Je kunt je inderdaad afvragen wat dit nog met Portugal te maken heeft; feit blijft dat in dit land Steve Gunn en Mike Cooper elkaar als muzikale zielsverwanten helemaal hebben gevonden.

Een paar jaar geleden was ik zelf in Portugal. Met dit album zoemend in mijn achterhoofd krijg ik spontaan zin om daar weer naar terug te keren. Al is het met de huidige zomer en Cantos de Lisboa op de draaitafel ook geen enkel probleem je in eigen land in het Middeleeuwse Alfama te wanen, waar het levenslied weerklinkt in het doolhof van smalle straatjes.

Meer Steve Gunn op mrbungle.nl:
Jaarlijst 2013: #3
Gunn-Truscinski Duo – Ocean Parkway

Meer Mike Cooper op mrbungle.nl:
Jaarlijst 2013: #4

Continue Reading
Muziek

Jaarlijst 2013: #4

mike cooper white shadows

4. Mike Cooper – White Shadows In The South Seas
Van verval is bij de inmiddels zeventigjarige experimenteel gitarist Mike Cooper geen sprake. Sterker nog, zijn White Shadows On The South Seas is een briljant opvolger van zijn tropische Rayon Hula, albums geïnspireerd door de kleine eilanden in de Grote Oceaan. De laatste jaren heeft Cooper zich gespecialiseerd in de Hawaiiaanse blues met slide gitaar en dat laat hij dan ook hier duidelijk terugkomen. Deze geluidsexpeditie is echter zoveel meer dan dat: onder andere field recordings van de plaatselijke fauna, kitscherige lounge, tape loops en uitheemse ritmes komen voorbij. Het resultaat is een dromerige en boeiende reis langs moderne exotica, en weet de luisteraar ook daadwerkelijk te verplaatsen naar Polynesië of Hawaï.

Continue Reading
Muziek

April 2013

Een hoop goede nieuwe releases afgelopen maand. Ik noemde al het Belgische Maan en het aan Sun City Girls verwante The Invisible Hands, en een aantal tapes die het Hare Akedod label het afgelopen jaar heeft uitgebracht. Verder stond april in het teken van Sonic Protest (met een weergaloze show van The Dead C in het geheugen gegrift) en kregen we traditiegetrouw een bombardement van overbodige releases te verwerken op Record Store Day.

Plaat van de maand is zonder twijfel die van het Australische Exhaustion. De destructieve noiserock ‘n roll gespeeld op het debuutalbum Future Eaters blaast mij volledig omver. Een stoïcijnse baslijn en motorik ritmes lopen als een rode draad door de zeven nummers, terwijl een gitaar – opgejaagd door effecten en distortion – paniekerig doch uitgeput probeert te ontsnappen uit deze dichtgetimmerde kamer. De echoënde vocalen doen er nog een schepje bovenop wat betreft het negeren van structuur.

Ook tamelijk geniaal is White Shadows On The South Seas van de al lang meelopende Britse gitarist Mike Cooper. Dit album, dat uitkomt bij Room40, is min of meer de opvolger van Rayon Hula, wederom geïnspireerd door de kleine eilanden in de Grote Oceaan. De tropische blues met slide gitaar, aangekleed met field recordings van de plaatselijke fauna, kitscherige lounge en tape loops is alles wat je zoekt in moderne exotica, en weet de luisteraar ook daadwerkelijk te verplaatsen naar Polynesië of Hawaï.

Je ontkwam er niet aan afgelopen maand: Record Store Day. Het is nog een hele klus om tussen de vele nutteloze (her)uitgaven de platen er uit te vissen die er wel toe doen. Eén daarvan was Golden Gunn, een samenwerking tussen gitarist Steve Gunn en Hiss Golden Messenger. De kosmische folkrock krijgt een bluesrandje en is misschien een beetje veilig, maar luistert uitermate lekker weg, mede dankzij het vloeiende spel van de twee heren.

Op diezelfde dag, doch niet speciaal voor RSD, verscheen ook The Godward Way van Daniel Higgs (Lungfish, The Skull Defekts). De vrijblijvende sessie in de Latitudes-serie, in de studio van Southern Records, heeft slechts één nummer opgeleverd. Gelukkig duurt deze ruim 23 minuten. Higgs brengt ons met zijn gezang en semi-religieuze voordracht terug naar het prehistorische Mesopotamië, toen de nietigheid van het menselijk bestaan een stuk duidelijker was dan nu. Zijn bezwerende stem wordt bijgestaan door repeterend banjospel en harmonium. Na die 23 minuten wordt duidelijk dat The Godward Way een bijzonder en intrigerend nummer is geworden.

Verder kwamen nog voorbij in april: Ashtray Navigations met Cloud Come Cadaver (gitaarnoise met een slicer pedaal), The Cosmic Dead’s Inner Sanctum (Hawkwind op steroïden), Celestial Explosion van Don Bikoff (à la John Fahey, maar dan meer space), In Zaire met het album White Sun Black Sun (hallucinerende tribal trancerock), The Astral Body Electric van Herbcraft (laid-back psychedelica) en tenslotte het inter-galactische  synthesizerkunstje Mask Of The Maker van Jonas Reinhardt.

Continue Reading