Berichten

MV & EE – Fuzzweed

Met een discografie die inmiddels – met alle cdr releases op hun eigen label Child Of Microtones / Heroine Celestial Agriculture meegerekend – de honderd bijna aantikt is het flink zoeken naar het juiste album. Een album dat zowel de mogelijkheden in de studio laat horen als de vrijheid van de live optredens. Kortom, het beste wat Matt Valentine, zijn partner Erika Elder en de vele gastmuzikanten die met MV & EE optrekken, te bieden hebben, compact samengevat.

Vorige maand mocht ik de Zebulon Residency boxset ontvangen. Een fantastische uitgave die er toe doet, maar deze is met z’n zes cd’s en vijf en een half uur niet bepaald compact te noemen. Daarnaast kunnen er maar 99 liefhebbers van dit handgemaakte juweeltje genieten. Het gloednieuwe album Fuzzweed is daarom een betere optie, om verzekerd te zijn van heerlijke lazy psychedelische folk met fuzzy bluesriffs en bedwelmende ritmes en zang.

Kant A begint met het in Londen opgenomen Environs, waarop Mick Flower op shahi baaja en Andy Ramsay op tabla en synthi de langzame slide gitaar licks een raga drone ondergrond bieden. Het daaropvolgende Turbine is een opvallende; akoestisch gitaarspel wordt langzaam overspoelt met kosmische distortion en elektronische percussie, waaronder zelfs handgeklap. De hemelse duozang maakt het hippiegevoel helemaal af, en dan hebben we de mondharmonica aan het einde nog niet eens gehad.

Trailer Trash is misschien wel het beste nummer van deze plaat. Met vierdubbele zang roept dit herinneringen op aan harmonieuze muziek van de West Coast uit de begin jaren zeventig, onbezorgd doch met een redelijke geniale gitaarsolo slingerend op de achtergrond. De laatste track voordat de plaat omgedraaid moet worden – Jacked Up – gaat nog een versnelling lager, richting het toppunt van luiheid, zonder dat de prachtig samenvallende melodieën daar onder hebben te lijden.

Kant B is met het bijna twintig minuten onafgebroken drieluik Poor Boy Excursions groots. Het start met typische Mississippi blues, een met respect voor de traditie zingende Erika, terwijl elektronische drones een en ander lijken op te jagen. MV & EE laten zich echter niet van de wijs brengen en wacht rustig totdat ze los kunnen gaan op het tweede deel, A Long Way From Home. Dit experimentele stuk klinkt als een uit de hand gelopen jamsessie met misvormde gitaarklanken, de nergens zich van aantrekkende drummer Smokehound en de wilde bassist Coot Moon, die we nog kennen van het Space Homestead album. Het slotstuk Environments brengt met Indiase instrumenten weer een beetje rust in de tent.

Met een nagenoeg onveranderde stijl door de jaren heen kun je jezelf afvragen of een nieuw hoofdstuk in het dikke boek van MV & EE nog wel nodig is. Maar de muzikale wiet van het duo is nog lang niet uitgewerkt, en ook Fuzzweed biedt wederom zeer prettig bewustzijnsveranderende effecten. Het album evenaart hun beste werk als Bollywoe, Drone Trailer en het meer recente zusteralbum Country Stash, en laat daarnaast een lichte beweging richting het voor MV & EE zeker nog niet ontgonnen gebied van de blues.

Fuzzweed verschijnt bij Three Lobed, en vroege vogels krijgen met een beetje geluk ook   de bonus cd Fantasy Set er bij; een beknopte samenvatting van de eerder genoemde Zebulon Residency set. Het lijkt mij meer dan genoeg reden deze vroege favoriet van dit jaar in huis te halen.


Mei 2012

Opdat ik ook zelf niets vergeet te luisteren, een terugblik op de maand mei. Deze maand kwam het KRAAK label met twee nieuwe releases, waarmee de twee meest recente berichten op mrbungle.nl, recensies van Bear Bones, Lay Low en Floris Vanhoof, meteen zijn genoemd. Verder hebben ik nog lopen spelen met het demonenmasker dat geleverd werd bij de lp van Charlemagne Palestine en Janek Schaefer, en luisterde ik aandachtig naar Cut van drummer Chris Corsano. Verder kwam ook het Charles Gayle Trio nog aan bod deze maand, hoewel dat album eigenlijk al in februari uitkwam.

Zoals gewoonlijk heb ik daarnaast nog wat nieuwe releases tot mij genomen, die ik nog niet genoemd heb. Led Er Est met The Diver is er daar één van. Het is een reis terug in de tijd, toen opgefokte darkwave en synthpop de scepter zwaaiden. Na het openingsnummer Animal Smear gaat het bergafwaarts, maar het dalingspercentage is te verwaarlozen. Een stuk rustiger gaat het eraan toe op Space Homestead van MV & EE, het duo gevormd door Matt Valentine en Erika Elder. Appalachen folk met composities in Indiase ragastijl en voorzien van psychedelische experimenten. Muziek om bij te blowen in een hangmat; dat ik geen wietpas noch een hangmat heb laten we hier even buiten beschouwing.

Als Zeeuw staat mijn blik veelvuldig op België gericht, ook qua muziek. Daarin was de maand mei geen uitzondering. Ik bewaar er nog een paar om er in juni nog wat uitgebreider over te hebben, maar welke ik zeker nog even wil noemen is de gratis te downloaden samenwerking tussen Dirk Wachtelaer en Köhn (Jürgen de Blonde). Een improvisatiesessie met drums en laptop, dat zonder bewerking op het internet is verschenen. Ook de moeite waard zijn de eerste drie cassettes van het nieuwe Belgische label Sad Coven. Met Urpf Lanze en de Kosmische Keuterboeren hebben ze al de crème de la crème van de Vlaamse underground te pakken, en daar komt Zashiki Warashi nog eens bij.

Iets naar het oosten vinden we Frankfurt, de geboortestad van Uwe Schmidt. Onder de naam Atom™ brengt Sahko Recordings enkele van zijn opnames uit 1994 voor het eerst uit en haalt meteen goede herinneringen naar boven. Aphex Twin (Ambient Works), Klaus Schulze en Brian Eno zijn alom vertegenwoordigd. Deze ambient doorstaat de tand des tijds met gemak. Gelukkig maar, want deze dubbele cd kwam eigenlijk al in januari uit. Ook redelijk tijdloos is de 7” Ethio Covers van Amen Dunes. Drie nummers van onbekend gebleven tapes met popmuziek uit Ethiopië, door de welbekende vertraagde en wazige filter van de New Yorker.

Als we ook nog even het continent Azië meepakken, dan is Hikari to Nazukeyo van Fushitsusha een aanrader. Deze band rondom Keiji Haino heeft inmiddels een behoorlijke cultstatus, en als je de geflipte noiserock met invloeden uit de kraut en psychedelica hoort dan weet je waarom. De naam Padang Food Tigers is dermate vreemd dat deze ook zo uit Japan zou kunnen komen. Toch komt dit duo uit het zuiden van Engeland, en ademt de muziek de lange folktraditie die ze in de land kennen. Daar moet wel bij verteld worden dat de instrumentale nummers op Ready Country Nimbus worden aangekleed met rustgevende ambient en dito field recordings. Erg mooi.

Het is elke maand weer een lastige opgave de nieuwe platen die er toe doen uit te pikken,  en dit op de draaitafel af te wisselen met klassiekers die al wat langer meegaan. Ik geloof dat het weer aardig is gelukt, al zeg ik het zelf. Volgende maand hoop ik op eenzelfde resultaat. Kunnen we meteen een voorzichtige balans opmaken van het eerste half jaar.


Matt “MV” Valentine

Eén van de leukste platen van vorige maand is What I Became van Matt Valentine. Geen belletjes? Nagenoeg onmogelijk, althans, wanneer er enige interesse bestaat in Amerikaanse freakfolk en/of psychedelica. De afgelopen tien jaar verschenen misschien wel meer dan honderd grotere en kleinere releases met zijn naam erop, het grootste gedeelte als MV & EE (samen met Erika Elder). In het goed begroeide Vermont is blijkbaar overvloedig veel inspiratie te vinden voor iemand met een goed begroeide kin en een gitaar. Genoeg ook voor alweer zijn dertiende (?) solo album.

Hoewel onze favoriete hippie zich door de jaren heen bezig heeft gehouden met allerlei (sub)genres zoals country, blues, grunge jams en folk is er in ieder geval één rode draad die door zijn werk loopt: zijn geestverruimende insteek. Veel van zijn muziek klinkt alsof hij aan het tokkelen is geslagen, terwijl de hallucinerende effecten, die het eten van een nog te ontdekken plantensoort met zich meebrengt, zich beginnen te manifesteren. Soms met wisselend resultaat.

What I Became behoort tot zijn betere werk. De lp is duidelijk meer gericht op folk dan op wat anders, aangevuld met diverse psychedelische effecten en een enkele overstuurde gitaar (Hit The Trails). Daarnaast mogen de zeven nummers gerust aangeduid worden als echte “liedjes” met kop en staart en niet als lusteloze jams bij het kampvuur. Hij wordt hier een handje geholpen door Jeremy Earl op percussie, een naam die op deze site – vier berichten terug – al eens voorkwam (Woodsist is tevens het label die deze lp uitbrengt, gelimiteerd uiteraard). Ook de eerder genoemde Erika Elder zingt een stukje mee op Ease My Eyes.

Matt “MV” Valentine: “PK Dick”

What I Became is een authentiek album die de muzikale creativiteit en laid-back houding van Matt Valentine op geweldige wijze weet te vangen. Dat deze opvalt in zijn eindeloze stroom releases zegt eigenlijk al genoeg.