24 apr 2011

Klassieke recensies: Xinlisupreme

No Comments Muziek

Eens in de zoveel tijd duikt het opeens weer op in mijn playlist: Xinlisupreme. Deze mysterieuze Japanse groep sloeg negen jaar geleden in als een atoombom, had nog een stuiptrekking in 2005 maar loste de torenhoge beloften evenwel niet in. Natuurlijk dé manier om je band als legendarisch te laten bestempelen. Dat is misschien wat overdreven, maar toch, releases als Tomorrow Never Comes en Murder License zijn voor een flinke dosis energierijke noiserock nog altijd welkom in de cd speler. Een goede reden om middels deze recensie uit 2002 de band nog eens onder de aandacht te brengen. De originele tekst is terug te vinden bij Musique Machine.

Na het succesvolle Tomorrow Never Comes heeft het Japanse Xinlisupreme alweer een prachtige release samengesteld, dit maal in de vorm van een EP met zeven nummers, genaamd Murder License. Met titels als I.T.D.O.O.M., Count Down en daarnaast een verscheurde Amerikaanse vlag op een achtergrond van uitgesmeerd bloed op de cover, kan men zich wellicht indenken waar de Japanners hun inspiratie vandaan halen. Toch zijn “geweld” en “kracht” niet de enige trefwoorden die de muziek van Xinlisupreme omschrijven, voor zover dat al mogelijk is. De groep uit Oita (in het zuidwesten van Japan) heeft het vermogen om deze woorden te combineren met “teder”, “bevreemdend” en “spiritueel”. Als er zoiets bestaat als pop noise, dan zal Xinlisupreme het wel hebben uitgevonden. Aan de ene kant is Murder License compleet onluisterbaar, aan de andere kant wil je er op dansen…

Het titelnummer begint met zware percussie en noisy feedback in de achtergrond, maar net als op de vorige release duikt er even later een warrige keyboardmelodie op, zonder dat de harde en intense sfeer verloren gaat. Een gek klinkende en onverstaanbare stem vult deze track verder op. Het woord “noise” is zeker van toepassing voor het volgende nummer I Drew A Picture Of My Eyes. Loodzware en oor splijtende geluiden worden ondersteund door dito percussie, redelijk rustig eindigend met een piano verdrinkend in Merzbow-klanken. Front Of You rockt als een Mötorhead cover; dansbare beats verstrooid over onbeschrijfelijke geluiden en opnieuw een mysterieuze stem die hier en daar opduikt.

De vierde track Sakae is meer in de stijl van de traditionele Japanse noise, waar sommigen bekend mee zullen zijn. Repeterend lawaai, loops en gitaarfeedback in nog geen drie minuten gepropt; deze zal hoog eindigen in de top 10 van meest intense songs ooit. Dat is niet het geval met I.T.D.O.O.M., een spookachtig ambient stuk met een maximum aan sfeer. Zou de huidige idm-scene wat minder star zijn, dan zou het lange Count Down hier een hoop punten scoren. De beats zijn bijna dansbaar, Autechre-achtige bliepjes doen de rest. Maar noise wordt niet vergeten, en dat maakt dit niet voor iedereen geschikt. Murder License eindigt met Nameless Song, niet te verwarren met het nummer met dezelfde naam op het volledige album; deze verschilt wel degelijk. De kalme piano staat in schril contrast met de andere nummers op de schijf, maar het geeft even lucht en tijd om na te denken over het voorgaande.

De band lijkt niet om promotie van hun muziek te geven. Geen remixen, live optredens of foto’s… De interviews die ze geven ontaarden in hilarische conversaties dankzij de eigenzinnige antwoorden en de onwil om in duidelijk Engelse taal te communiceren. Onlangs wezen ze een live show met Andrew Weatherall in Tokio af, met 1,200 potentiële bezoekers. In plaats daarvan werkten ze aan nieuwe nummers; drie nieuwe singles en een tweede album zijn klaar om uitgebracht te worden in de nabije toekomst.

Ondanks het feit dat deze EP slechts zeven nummers en dertig minuten muziek bevat, overstijgt Murder License het volledige album Tomorrow Never Comes met gemak. Zeker op het gebied van productie is de EP een stuk beter, maar daarnaast is ook goed te horen dat de jongens hun capaciteiten in het schrijven van muziek hebben ontwikkeld. De originaliteit en het vreemde van Xinlisupreme is bewonderenswaardig en verfrissend voor iedereen die graag de abstracte muren van de experimentele muziek verkend. Of moeten we dit “kunst” noemen? Kunst dat nu misschien als controversieel wordt gezien, maar later als een historische mijlpaal. Uit op 7 oktober 2002 bij FatCat.

19 apr 2011

James Leg

2 Comments Muziek

Het kan bijna niet anders of John Myers had net de laatste zweetdruppel van zijn lichaam geveegd na het optreden van The Black Diamond Heavies in Kaffee ’t Hof. Toch stond hij er afgelopen vrijdag weer te spelen, en met minstens zoveel overgave. De band op de poster heette echter wel anders. James Leg is de naam van Myers’ nieuwste project, een hobbyband waarin zijn maat Andrew Jody achter de drums plaatsneemt. Wel een serieuze hobby trouwens, want het werk op het debuutalbum Solitary Pleasure kan zich meten met het beste van The Black Diamond Heavies.

Wat ik mij vooral afvraag is waarom Myers deze band is begonnen. Naar eigen zeggen zit er minder “soul” in de muziek dan bij The Black Diamond Heavies, muziek die verder overheerst wordt door blues, gospel en rauwe seventies rock. Ik hoor het verschil nauwelijks, of zeg maar gerust niet. Juist ja, Van Campbell drumt niet bij James Leg. Hij is net getrouwd en dat neemt nogal veel tijd in beslag. En? Beide bands worden toch vooral gevormd door het weergaloze vingerwerk van Myers op de Fender Rhodes en basorgel. En door zijn stemgeluid natuurlijk: het resultaat van dertig jaar bier en whisky zuipen en Tom Waits luisteren. Wat dat betreft duidelijk een Solitary Pleasure. Ook in mijn recensie van het optreden voor 3voor12/Zeeland maakte ik mij al een beetje druk om het gebrek aan diversiteit. Waaruit je uiteindelijk kan concluderen dat ik niet zo moet zeiken. Zet Drowning In Fire maar eens lekker hard op.

James Leg – Drowning In Fire

(foto door Niels Davidse)

07 mrt 2011

Smoke Ring For My Halo

2 Comments Muziek

Het vierde album van Kurt Vile ligt in de schappen. Een grootse happening voor iemand die zo obsessief met de muziek van de beste man bezig is. Eerlijk gezegd weet ik dat Kurt uit Philly (ik mag Kurt zeggen) Constant Hitmaker nooit meer gaat overtreffen. Noch zal hij ooit nog zo’n heerlijk zweverige plaat maken als God Is Saying This To You. Waarom dan toch zo zenuwachtig? De angst, dat het album toch tegenvalt? Te commercieel geworden is? Met een ruim studiobudget zijn kenmerkende sound vergooid? Hij tekende tenslotte niet voor niets bij Matador. Ik moet eerlijk bekennen dat voorganger Childish Prodigy, als ook de navolgende Square Shells ep, mij enige vrees hebben bezorgd. Een vinger kan ik er nog steeds niet opleggen, maar er mist “iets”. Het is een uitgebreide zoektocht waard om uit te vinden of Kurt dat “iets” weer heeft gevonden op Smoke Ring For My Halo.

1. Baby’s Arms. Zo romantisch hoorden we Kurt nog nooit, al blijft het onduidelijk wie zijn “one true love” precies is. De liefde stelt hem in ieder geval gerust. Hij zingt gevoelig en melodieus, en geheel ontspannen, alsof hij zich achterover laat vallen van een brug, wetende dat hij op een kussen terecht komt. Zijn gitaarspel is terughoudend vrolijk – zijn verliefdheid niet teveel tonend – en krijgen een meer dan ooit een achtergrond van keyboards en borrelende elektronisch effecten uit de ARP 2600. Tegen het einde komt stadsgenoot Meg Baird (Espers) ook nog de achtergrondvocalen invullen, wat dit nummer tot een voor Kurt’s doen enorm gelaagde productie maakt.

2. Jesus Fever. Het tweede nummer dat voor de release van het album op het internet verscheen is een redelijk opgewonden standje. Zijn inspiratie voor seventiesrock in combinatie met de wat subtielere folk van Neil Young komt hier duidelijk naar boven. Kurt onderscheid zich echter met een luie manier van zingen, waarbij hij zijn stem zo min mogelijk verheft. Geholpen met wat echo lijken zijn teksten door het getokkel heen te zweven. Dat maakt deze track niet minder bekerend. Het is er eentje om luidkeels mee te zingen.

3. Puppet To The Man. Kurt’s vaste backing band The Violators schopt hier kont. Hij lijkt ook wel of Adam Granduciel en Mike Zanghi (beide ook in The War On Drugs) hier de touwtjes in handen hebben en Kurt naar hun pijpen laten dansen. De gitaren zijn dan ook niet meer met folk te associëren: fuzzy slepende rock, daarmee vooral herinneringen ophalend aan zijn vorige album Childish Prodigy en de ep Hunchback. Puppet To The Man is het soort nummer dat op een album domineert vanwege de kracht, maar ook met een sterke boodschap. Het etaleert dat Kurt ook in de letteren volwassen is geworden en meer in z’n mars heeft dan “I got a trumpet, I know where to dump it.”

4. On Tour. Eén van de redenen dat Kurt redelijk populair is geworden is vanwege zijn optredens. Vooral in zijn thuisland heeft hij intensief van podia gewisseld, maar dat dit niet allemaal van harte ging probeert hij subtiel uit te leggen in dit nummer. Hij haalt Lord of the Flies aan, waarschijnlijk om aan te duiden dat hij eigenlijk niet zit te wachten op regeltjes en gewoon wil spelen. Kurt wordt echter in het gareel gehouden, want hem een verveeld gevoel geeft. Zo klinkt On Tour ook een beetje: hangerig, gedempt, geketend. Wel op een goede manier. On Tour kabbelt rustig voort tot aan de gemene conclusie (met piano en harp).

5. Society Is My Friend. IJzersterke track met een cynische tekst; dit is Kurt & The Violators op hun best. De vuige gitaren krijgen hier een lekker psychedelisch randje door het gebruik van een mellotron. Dat maakt het nummer ook melancholisch, doch de smaak van sarcasme ten opzichte van de samenleving is goed te proeven. Toch blijft Kurt’s kenmerkende stem op één lijn, ingetogen en relaxed. Hij berust erin.

6. Runner Ups. Kurt houdt van recyclen. Goed voor het milieu. Zo is de tekst van Red Apples van de 12” God Is Saying This To You gedeeltelijk gebruikt voor Runner Ups. Ook is deze track min of meer een terugkeer naar het kale, minimale gebeuren op die genoemde 12”. Aan de oppervlakte is namelijk niet veel meer te horen dat getokkel op de akoestische gitaar en het verhaaltje dat Kurt verteld, aangevuld met wat lichte synthesizerklanken. Een absoluut rustpunt, zo midden in het album.

7. In My Time. Terecht de eerste single van Smoke Ring For My Halo. Het houdt het midden tussen subtiele folk en Amerikaanse rock, en is aanstekelijk als de pest. De melodie van de akoestische gitaar, kalmerende zang en drums vallen perfect samen. Kurt praat over ouder worden, keuzes maken, nostalgie en schaamte, maar stelt ons allen gerust met de woorden “I got everything i need here now, and that’s fine now”. Dat is exact de boodschap van het hele album, muzikaal en tekstueel. We leven vandaag en nu en maken daar maar het beste van.

8. Peeping Tomboy. Misschien wel de spreekwoordelijke vreemde eend van het album, waar Kurt een beetje prettig zeurderig zingt over verandering, besluitloosheid en tegenzin. Verder is Peeping Tomboy het meest onverbloemde nummer van het album. Begin maart doet Kurt een soort van tournee langs muziekwinkels aan de Oostkust van Amerika, solo en akoestisch. Dat moet ongeveer klinken als Peeping Tomboy.

9. Smoke Ring For My Halo. Het titelnummer is een meeslepend rustig nummer gebouwd rondom akoestisch / elektrisch gitaar en piano. De zang komt slechts spaarzaam naar voren en komt nauwelijks boven de muziek uit, een beetje gemompeld zogezegd. Prima om bij weg te dromen. Het draait zoals zo vaak op repetitie en soepel akoestisch gitaarwerk, dat heerlijk in het gehoor ligt. Smoke Ring For My Halo zou het prima doen als instrumentale track.

10. Ghost Town. Op de afsluiter klinkt Kurt het meest afwezig. Dromerig, slaapwandelend zelfs, vraagt hij zich af waar hij is. Hij is aan het einde van het album, en daar mag op gedronken worden. De sfeer is opnieuw erg laid-back, en zelfs de Violators lijken in een vertragende trip te zijn beland. Het is ook het langste nummer van het album. Ghost Town zou een pakkende single kunnen zijn ware het niet dat het geheel is uitgerekt tot zes en een halve minuut, met de daar uit voortvloeiende effecten. De uitgebreide climax met harp, feedback en keyboard leiden uiteindelijk een solistisch en compleet kaalgeplukt moment in, waarbij Kurt duidelijk maakt om wie dit album draait.

De conclusie van dit relaas? Smoke Ring For My Halo is een album dat niet geanalyseerd hoeft te worden. Het nestelt zich als vanzelf in dat gedeelte van de hersenen waar goede muziek wordt opgeslagen. Het is een feel good plaat die ongedwongen genieten uitstraalt. De opnames zijn in vergelijking met de voorgangers erg weinig lo-fi, een term dat bij Kurt’s muziek hoorde, maar desondanks heb ik het gevoel dat hij meer de sfeer van zijn debuutplaat Constant Hitmaker weet te reproduceren dan op Childish Prodigy. Die laatst genoemde was min of meer een verzameling van nummers door de jaren heen; op Smoke Ring For My Halo heeft hij weer coherentie te pakken en klinkt hij volledig gefocust. Heldenstatus bevestigt, dus.

25 feb 2011

Schedeldefect

No Comments Muziek

Een goede zet van The Skull Defekts om Daniel Higgs bij de band te halen. De voormalige zanger van Lungfish – een bijzondere post-hardcore act, nu in de pauzestand – past namelijk perfect bij de slepende experimentele rock. Gek genoeg was de baardmans min of meer gestopt met Lungfish omdat hij het “teveel lawaai vond” en heeft hij zich de laatste vijf jaar geconcentreerd op rustige soloalbums waarop hij de banjo en mondharp bespeeld. De sfeer is op het nieuwste album van het Zweedse antwoord op Sonic Youth en The Ex, genaamd Peer Amid, wel anders.

Meteen bij de langgerekte opener wordt er gezocht naar hypnotiserende ritmes aangestuurd door logge en zich herhalende riffs. Higgs zingt niet, praat niet, maar draagt voor als een priester die de Apocalyps aan het verkondigen is: getormenteerd en overtuigd van zijn gelijk. De met noise geïnfecteerde elektronische hulpmiddelen geven de muziek van The Skull Defekts iets afstandelijks en obsceen mee, direct een pluspunt in het kader van onderscheid. Luister hieronder naar het ritmische en pakkende nummer Fragrant Nimbus. Peer Amid is nu uit bij Thrill Jockey.

The Skull Defekts – Fragrant Nimbus

20 feb 2011

Kraak festival 2011

1 Comment Muziek

Dit jaar gaat het er dan eindelijk van komen. Vielen eerder geplande bezoeken door logistieke problemen en gebrek aan doortastendheid van mijn kant in het water, op 5 maart aanstaande kan niets mij nog weerhouden het Kraak festival in Aalst aan te doen. Dat het de 13e editie is van het festijn brengt mij vooralsnog geen ongeluk.

Het Gentse platenlabel Kraak is al jaren een merknaam voor de open vernieuwende muziekcultuur; niet alleen met hun eigen releases, maar ook met het gratis Ruis Magazine en allerlei concertavonden in Vlaanderen. Het festival sluit daarbij aan. Ook dit jaar is de line-up weer om van in een psychose te raken: fluxus avant-garde, freejazz, harde gitaarnoise, performance-improv en outsiderblues. En zoals altijd in een ideale mix van vrijgevochten oudjes uit de muziekgeschiedenis en artiesten die op de rand staan om ook door anderen te worden ontdekt. Ongeduldig als ik ben, loop ik net als voorgaande jaren de line-up al uitvoerig door te spitten al voordat er één noot live is gespeeld.

Ik begin maar met een jammerlijke afzegging: de Amerikaanse rapper Lil B. Toen ik de naam zag staan leefde ik in de veronderstelling dat het hier een andere Lil B betrof: hiphop op het Kraak festival leek mij een malentendu, totdat ik zijn plaat Rain In England tot mij nam. De combinatie van beatloze new age synthesizers en onconventionele flows maken van Lil B een bijzonder creatieve artiest in een wereldje waar het meestal om iets anders draait. Hij zal niet meer in Aalst optreden, maar die ontdekking steek ik alvast in de pocket.

New age muziek mag dus weer. Dat bewees onder meer Dolphins Into The Future met zijn plaat op het Kraak label vorig jaar. In één van de vijf kamers van Netwerk (het centrum voor hedendaagse kunst in Aalst) zal een oudgediende in dit genre acte de présence geven: Iasos. De geboren Griek van Amerikaanse nationaliteit creëerde volgens enkele psychologen een album dat de muziek die mensen met een bijna-dood ervaring horen, het dichtst benaderd. Mocht ik in maart ook in zo’n staat raken dan zal ik uiteraard uitgebreid verslag doen van mijn ervaringen.

Dat leeftijd uithoudingsvermogen niet in de weg hoeft te zitten zal worden gestaafd door het zes uur durende optreden van Catherine Christer Hennix (1948). Nadat ze in de jaren zestig van de vorige eeuw muziek ging studeren putte ze veel inspiratie uit ontmoetingen met onder andere La Monte Young, Pandit Pran Nath en Henry Flynt. Haar eindeloze composities zijn drone geschiedenis. Nog net geen geschiedenis is de inmiddels 66-jarige freejazz muzikant Arthur Doyle. Op saxofoon, fluit en zang zal hij samen met avant-garde drummer Steve Noble ongetwijfeld een eigenzinnig staaltje chaotiserende freakjazz neerzetten.

Verleden, heden, toekomst. Gentenaar Floris Vanhoof behoort in ieder geval niet tot het eerste. Met zelfgebouwde synthesizers en allerlei tweedehandse artefacten schiet hij onvoorspelbaar van minimale elektronische muziek naar snoeiharde noise met misschien wel visuele effecten van fossielen. Van een beetje gekkigheid houdt hij wel. Zo heeft hij ook een film gemaakt over het griezelige aspect van een milkshakeautomaat. Meer Belgische humor (of is het serieus?) komt van The Beautiful Band, een supergroep met Bram Devens (Ignatz), Paul Labreque (Sunburned Hand of the Man), él-g, Laurent Cartuyvels (R.O.T.) en Patrick Calvelo (Coem), opgericht om hun interesses in AOR te kanaliseren.

Bij Bryce Beverlin II uit Minneapolis wordt het vooral spannend wie als eerste in lachen uitbarst bij zijn ietwat vreemde improvisatietechnieken. Met mond, tanden, lippen en stembanden maakt hij niet alleen de raarste geluiden maar trekt hij ook nog eens de gekste gezichten. Om zijn performance verder op te leuken gebruikt hij van alles, van theekopjes tot krantenpapier en percussie-instrumenten. Zelfde stad, ander werk levert Mother Of Fire: rock met stevig behaarde ballen. Lekker psychedelisch en met een lo-fi sausje dendert dit trio met viool, basgitaar en drums zonder ontzag door de kenmerken van krautrock en opgefokte new wave heen.

De rest van het programma wordt gevormd door acts uit Europa. Van de Britse eilanden komen Call Back The Giants (geflipte geluiden uit de synthesizers) en violiste Bridget Hayden (ook gewoon loodzware noise & drones). Uit Frankrijk het nog onbekende France (pulserende dronerock met gerecyclede elementen uit alle werelddelen), Twinsistermoon (één helft van het paganpsychfolkduo Natural Snow Buildings) en tenslotte nog Thomas Bloch. Die laatste is een specialist in bizarre instrumenten als de ondes martenot, glasharmonica en cristal baschet.

Nee, ik was nog niet klaar. Tentoonstellingen, films en publiek dat over twee jaar net zo hip is als de artiesten die er optreden zijn uiteraard ook aanwezig. Tickets, samples en andere info uiteraard via de site.