Tag archieven: Zola Jesus

September 2011

Qua verpakking bestond er in september geen betere dan release Bridges, maar er was deze maand nog veel meer te beleven. Om even bij platen te blijven die vanwege het artwork opvallen, pik ik er Life Sux van Wavves uit. Het lo-fi zwart-wit hoesje, versierd met een omgekeerd kruis en een pentagram belooft misschien meer dan het waarmaakt. Enfant terrible Nathan Williams is namelijk – wat later dan gebruikelijk – op weg naar volwassenheid en dat heeft z’n weerslag op de gruizige punk waar hij op bekend staat. Het klinkt vandaag de dag nogal al poppy en gelikt, relatief natuurlijk. Zijn talent om enorm pakkend nummers te schrijven is gelukkig gebleven. Met het cynische I Wanna Meet Dave Grohl trekt hij mij in ieder geval opnieuw over de streep.

Wavves – I Wanna Meet Dave Grohl

Een stuk rustiger is de EP Holly van James Blackshaw (1981), op Important Records. Twee lange, instrumentale stukken op de 12-snarige akoestische gitaar roepen herinneringen op aan oude helden als John Fahey, Bert Jansch en Robbie Basho, maar ook aan componisten uit het Franse impressionisme. Als Holly een voorbode is voor zijn eerstvolgende volledige album, dan gaat dat een prachtplaat worden. Als ik dan toch John Fahey heb genoemd, is de stap klein naar The Wanting van Glenn Jones (niet de neger), een gitarist die het niet moet hebben van vernieuwing, maar van zijn constante kwaliteit. Net als bij Blackshaw een instrumentaal album, en duidelijk beïnvloed door de Takoma school. Met kitscherig artwork, zoals altijd.

Ontdekking van september was het anonieme Savaging Spires. Op het debuutalbum zonder titel spelen ze compromisloze acidfolk: primitief, heidens en psychedelisch. Met afwisselend boy/girl gezang & koortjes, fluit en allerhande middeleeuws klinkende instrumenten zetten ze een heel authentiek geluid neer, dat ook nog eens erg goed in elkaar steekt. Geweldig. Vlot de lp bestellen bij Critical Heights, voordat het te laat is.

Bill Orcutt – How The Thing Sings

Meer akoestische gitaren. Bill Orcutt, voorheen gitarist bij de legendarische noiserock act Harry Pussy, weet er wel raad mee, zelfs wanneer er twee snaren (bewust) ontbreken. Nog net zo nerveus en boos als vroeger plukt hij op How The Thing Sings er als een bezetene op los, complex en zonder enig medelijden voor het al wrakkige instrument. De luisteraar krijgt er overigens ook soms flink van langs, doch pijn is fijn in dit geval. Nog kaler en minimalistischer is Stria van de Franse gitarist Ryan Kernoa, ook lid van de avant-garde noise groepering Kourgane. Eindeloos getokkel, gestoeld op herhaling, zorgt voor een meditatieve staat van luisteren. Rauwe jams die ontaarden in een prachtig stukje melancholie.

Afwisseling is ook belangrijk. September bood gelukkig ook een aantal puike albums waarop eens geen gitaar wordt gebruikt. Het debuutalbum Forever van Sleep ∞ Over is er zo eentje, dat zich ergens tussen chillwave, witchhouse en druggy elektronica nestelt. Geen genres waar ik vandaag de dag nog van wakker lig, maar Sleep ∞ Over heeft een eigen geluid weten te creëren dat ik wel kan waarderen. Call Back The Giants zag ik eerder dit jaar al op het KRAAK festival. Toen maakte Tim Goss (The Shadow Ring) met zijn jonge stiefdochter nog weinig indruk, nu zijn ze overtuigend terug met het tweede album The Rising. Misvormde elektronica, aangestuurd door synthesizers en effecten, wordt versterkt door het eentonig gemompel van Goss en de afstandelijke voordracht van Chloe Mutter. Toegegeven, op één nummer komt een gitaar voor. Pan Tone, de samenwerking tussen Hauschka & Hildur Guðnadóttir, bevat ook snaren, in de vorm van de cello van laatstgenoemde. Haar donkere en woeste spel vormt een prachtig contrast met het subtiele spel van de Duitse pianist.

De verwachtingen voor het nieuwe album van Neon Indian, Era Extraña, waren hoog gespannen. De preview Heart: Release van een half jaar terug deed mijn hart sneller kloppen, maar dat is dan ook meteen het enige hoogtepunt van de plaat. De teleurstelling is groot als blijkt dat de gekke elektronische psychedelica minder borrelt en kronkelt dan voorheen. Een nummer als Polish Girl maakt duidelijk dat Alan Palomo de humor en lo-fi klanken laat voor wat het is en kiest voor een groter publiek. Ach, je kunt iemand niet kwalijk nemen naar voren te lopen. Bij Conatus van Zola Jesus overheerst eenzelfde gevoel. Het donkere bombastische gothic geluid van Nika Rosa Danilova maakt plaats voor een minder zware productie en vooral wat softere beats. Ze zal er haar populariteit mee vergroten. Het wegnemen van de elementen die menigeen nog weleens deed terugdeinzen, is voor mij een reden om af te haken. Dat doe ik niet uit snobistisch oogpunt; het is een onderbuikgevoel die mij vertelt dat om mijn beurt ook weer vooruit moet kijken. Naar oktober dus.

Burial Hex

Afgelopen zondag was Clay Ruby jarig. Een goede reden om weer eens stil te staan bij de uitgebreide discografie van de Amerikaan die bekend staat als Burial Hex. Zeker nu er weer een nieuwe release op stapel staat: The Far. Het is een samenwerking met een andere hooggeplaatste artiest in het occulte uit Wisconsin, Zola Jesus. Die jongedame oogstte vorig jaar veel waardering met haar donkere gothic muziek, en aangezien Burial Hex faam heeft gemaakt met “horror electronics to prepare for the final mystery in the twilight of the Kali Yuga” lijkt deze combinatie een 1+1=3 in de duistere muziek te gaan op leveren.

Het is overigens niet de eerste keer dat Burial Hex en Zola Jesus samen op een LP te horen zijn. Ruim twee jaar terug bracht Aurora Borealis (de regelmatige thuishaven van Burial Hex) een split zonder titel op de markt, uitstekend geschikt als soundtrack voor een obscure griezelfilm. Maar de twee werkten toen niet samen; de nummers waren apart opgenomen. Op The Far is er wel degelijk sprake van een verstrengeling.

Vooralsnog is er van The Far alleen een Horrid Red Radio Remix op het internet te beluisteren. Het twintig minuten durende origineel is danig ingekort, maar voor de radio is het nog steeds niet echt geschikt. Zwaarmoedige industrial dark wave trekt onmiddellijk een pikzwart rookgordijn op; de stompende maar mistige beats zijn misschien het enige dat aan radiovriendelijkheid doet denken. Toch is deze track goed te behappen, omdat de power electronics en noise (waar Burial Hex in het verleden nogal eens mee spookte) niet terug te horen zijn. Zola Jesus laat haar operagetrainde stem over de lagen synthesizers razen, een extra element creërend. Het weghalen van de bombast die de laatste soloreleases kenmerkte doet haar aan kracht inboeten, zonder dat deze uitbreiding zijn uitwerking mist.

Burial Hex feat. Zola Jesus – The Far (Horrid Red Radio Remix)

Overigens bestaat Horrid Red naast diezelfde Clay Ruby ook uit Edmund Xavier, één van de leden van de fabuleuze krautpunkband Teenage Panzerkorps. Zo zie je maar weer: een echte vriendendienst, deze remix. The Far 12” heeft een nog onbekende releasedatum, maar komt als het goed is binnenkort uit bij het Italiaanse Holiday Records. Ik houd het in de gaten…

Jaarlijst 2010: #7

De op klassieke opera getrainde Nika Roza Danilova heeft met haar Stridulum ep (en uitgave 2 met drie bonustracks) een ware aardbeving veroorzaakt in de hedendaagse gothicmuziek. Door haar fabuleuze stemgeluid ontstaat er iets unieks, aangevuld met een dark wave sound helemaal volgepropt met synthesizers dat erg aan de jaren tachtig doet denken. Gooi daar nog wat monsterlijke basdrums tegenaan en je hebt het kwaliteitsgeluid van Zola Jesus. Bij gothic hoort natuurlijk een duistere, misantropische sfeer; dat wordt feilloos ingepast. Op haar vorige releases wist ze vaak niet boven de stoffige productie uit te komen, maar het heldere geluid van vandaag maakt dat Zola Jesus vooruit stormt in reputatie. Minpuntje is wel de tweede (Europese) editie van deze ep. De drie extra nummers smaken toch minder lekker dan de oorspronkelijke eerste zes. Als kliekjes. De weer later uitgebrachte ep Valusia doet het wat dat betreft beter; er staat in ieder geval één nummer op dat zich kan meten met de kwaliteit op de eerste uitgave van Stridulum.

#07. Zola Jesus – Stridulum II
#08. Beach House – Teen Dream
#09. Peter Broderick – How They Are
#10. Deerhunter – Halcyon Digest