6. Ignatz & De Stervende Honden – Teenage Boys
Er is een oud Vlaams spreekwoord dat zegt “geen album jaarlijst zonder Ignatz”, dus na een vermeldingen in 2010, 2011, 2012 en 2013 is Bram Devens ook dit jaar hier weer terug te vinden. In een stijgende lijn zelfs, dat dit jaar wellicht te maken heeft met de toevoeging van de Stervende Honden. Dit duo zorgt ervoor dat de eenzame lo-fi blues van de vorige platen gezelschap krijgt van bas en drums, met een heus bandgeluid als resultaat. Toch mag Ignatz vanwege deze prachtplaat vooral zichzelf op de borst kloppen, want zijn songs worden alsmaar sterker. Luister vooral naar het ontroerende Japan Is Romantic, een bijna kwartier durend hoogtepunt in de Belgische bluesmuziek. In juni stond ik deze plaat (en nog een tweetal andere platen van het Ultra Eczema label) al eens de hemel in te prijzen.
7. Jason Lescalleet – Much To My Demise
Jason Lescalleet maakt zijn reputatie op het gebied van elektro-akoestische muziek en analoge elektronica met deze nieuwe lp helemaal waar. Het schijnt dat hij voor het opnameproces banden met tape buiten begroef en deze een tijd lang liet corroderen, waarna hij de geluiden opnieuw bewerkte. Het resultaat doet in de eerste instantie aan als een delicate stilte met onderhuidse spanningen, pas later komt het besef dat de drie steeds duister en luider wordende nummers een ingenieuze uiteenzetting zijn van Lescalleet’s creativiteit op het gebied van tijd, verval en decompositie. Much To My Demise houdt je uiteindelijk volledig in zijn greep.
8. Part Wild Horses Mane On Both Sides – Aulos’ Second Reed
Een plaat die keurig aansluit op de nummer negen in dit jaaroverzicht, is Aulos’ Second Reed van het Britse duo met de lange naam. Tradities en rituelen krijgen ook op dit album veel aandacht, waarbij het vooral de richting van oude folk, gamelan en gagaku op lijkt te gaan. Part Wild Horses Mane On Both Sides laat echter ook merken dat ze in het heden leven, met genuanceerde elektronische effecten, modern minimalisme en field recordings. Uiteindelijk resulteert dit in een meditatieve collage van oud en nieuw, waar elke keer weer iets nieuws in is te ontdekken. Maar dat schreef ik natuurlijk in mei al eens.


