Mrbungle.nl

Jaarlijst 2013: #3

PoB-08-Gunn-cover-web

3. Steve Gunn – Time Off
Als het aankomt op traditioneel (akoestisch) gitaarspel, was er dit jaar geen betere dan de in Brooklyn gevestigde Steve Gunn. Hij was in 2013 trouwens ook de meest actieve: naast dit soloalbum verscheen er een collaboratie met Mike Gangloff (zie Jaarlijst 2013: #100 – #21), een lp onder de naam Golden Gunn (een samenwerking met Hiss Golden Messenger) en nog de plaat van Desert Heat (zie Jaarlijst 2013: #20 – #16). Ten opzichte van zijn eerdere releases met drummer John Truscinski is bassist Justin Tripp erbij gekomen, wat voor een voller geluid zorgt. Minder American Primitivism zogezegd, meer country en folk. En vooral meer liedjes met kop en staart, want hoe goed de vorige – behoorlijk abstracte – releases ook waren, op Time Off profileert hij zich volledig als singer-songwriter. En dat pakt goed uit. Aanstekelijke en groovy folk rock vormen de basis, waarop – met uitzondering van de afsluiter – Steve Gunn ook zijn vocalen laat horen. De drang tot improvisatie sluimert misschien nog op de achtergrond, maar de arrangementen in de zes nummers blijven over het algemeen goed hangen. Ondanks dat moest Time Off lange tijd op mij inwerken; het luisteren bleek echter later een niet te houden verslaving te zijn geworden.

Jaarlijst 2013: #4

mike cooper white shadows

4. Mike Cooper – White Shadows In The South Seas
Van verval is bij de inmiddels zeventigjarige experimenteel gitarist Mike Cooper geen sprake. Sterker nog, zijn White Shadows On The South Seas is een briljant opvolger van zijn tropische Rayon Hula, albums geïnspireerd door de kleine eilanden in de Grote Oceaan. De laatste jaren heeft Cooper zich gespecialiseerd in de Hawaiiaanse blues met slide gitaar en dat laat hij dan ook hier duidelijk terugkomen. Deze geluidsexpeditie is echter zoveel meer dan dat: onder andere field recordings van de plaatselijke fauna, kitscherige lounge, tape loops en uitheemse ritmes komen voorbij. Het resultaat is een dromerige en boeiende reis langs moderne exotica, en weet de luisteraar ook daadwerkelijk te verplaatsen naar Polynesië of Hawaï.

Jaarlijst 2013: #5

Antti_Tolvi-Pianoketo

5. Antti Tolvi – Pianoketo
De uit Finland afkomstige Antti Tolvi schakelt op Pianoketo – zoals de naam al aangeeft – over van blaasinstrumenten naar de piano van zijn oma. De microfoons bevestigde hij aan zijn oren, zodat de bewegingen van het hoofd het geluid mede beïnvloeden. Verder bespeelde hij het instrument als zijn vorige, een saxofoon: met slechts elf noten, die in elkaar blijven overvloeien. Pianoketo is een continue improvisatiespel zonder effecten dat liefst tachtig minuten duurt, maar het resultaat is verbluffend. Als een slaapliedje zonder einde, rustgevend en tijdloos, doch voldoende prikkelend om je wakker te houden. Prachtig!

Back to top