mrbungle

Kraak festival 2014

Over drie weken is het weer zover: dan barst in het anders nooit van levensvreugde overlopende Belgische stadje Aalst het carnavalsfeest los. Het al dan niet toevallig ermee samenvallende KRAAK festival is een reden voor mij om ieder jaar naar deze gebeurtenis uit te kijken. Voor de zesde achtereenvolgende keer kan ik mijn nieuwsgierigheid niet bedwingen en typ ik op mrbungle.nl een uitgebreide vooruitblik op het festival, dat op 1 maart 2014 plaatsvindt in het centrum voor hedendaagse kunst, Netwerk.

Met kreten als “radical taste in radical music” en “de-professionalization is the core of avant-garde” zwaait het KRAAK label al jaren de scepter in een bonte verzameling tot de verbeelding sprekende niches dat onder andere van de mainstream en zelfs underground verwilderde genres heeft opgeleverd als “off-stream avant-garde”, “deconstructed pop music”, “trancendentale post-industriële mushroom dance” en “brain melting outsider bossa funk”. Het festival – dit jaar de 16e editie alweer – is er om die diversiteit en uniciteit te vieren, om muzikale grenzen volledig te laten verdwijnen en om de bezoeker (die hiervoor slechts een schamele € 20 kwijt is) een gehele dag te laten verdwalen in een labyrint van verbazingwekkende stijlen, waarin zelfs de meest doorgewinterde muziekliefhebbers nog wel iets nieuws weten te ontdekken.

Zoals gewoonlijk is er geen headliner maar biedt het programma een gebalanceerde verdeling tussen oud en nieuw, (semi-)legendarisch en verfrissend jong. Rashad Becker hangt daar een beetje tussenin: hoewel hij een bescheiden legende is vanwege zijn werk bij vinylfabriek Dubplates & Mastering in Berlijn, mag je hem wat betreft zijn eigen muziek misschien wel een debutant noemen. Zijn eerste album kwam namelijk vorig jaar pas uit bij het PAN label, een plaat waarop duidelijk te horen is dat in zijn het dagelijks leven de frequenties zich om de oren vliegen. Subtiel gelaagde en uit de gebaande paden geplaatste microtonale elektronica is wat we waarschijnlijk kunnen verwachten van het optreden.

Voor meer ondansbare elektronische muziek kunnen we op het KRAAK festival ook bij Léo Küpper terecht. In tegenstelling tot Rashad Becker verscheen het eerste werk van deze pionier al ruim veertig jaar geleden. Volgend jaar wordt Küpper tachtig. Zijn muziek is echter springlevend en kan gerust in één adem genoemd worden met vele andere retro-elektronica albums die de laatste paar jaar opnieuw op vinyl werden uitgebracht. Dat hij zijn creativiteit niet is verloren bewees hij overigens twee jaar geleden nog met zijn Digital Voices album.

Niet zelden geven de optredens op het festival een prettig gevoel van ongemak, waarbij performances soms uit het serieuze vlak dreigen te vallen en een schaterlach maar moeilijk te onderdrukken blijkt. Gelukkig is er ook geen etiquette dus kan iedereen de ongetwijfeld bijzondere voorstelling van Enzo Minarelli op zijn eigen manier ervaren. De Italiaan combineert een bizarre poëzievoordracht met elektronische achtergrondgeluiden, mimespel en theater. Hij gaat op zeker een paar wenkbrauwen doen fronsen.

Antti Tolvi eindigde met zijn Pianoketo album nog op de vijfde plaats in mijn jaarlijstje. Of hij nu ook weer met een bijna uiteengevallen piano aan de slag gaat, is onduidelijk. Hij heeft een historie in de freejazz scene met zijn saxofoon, maar ook in de Indische muziek en elektronica. De Fin zou zomaar eens voor een grote verrassing kunnen zorgen. Dat is vermoedelijk anders bij het optreden van Ramleh. De Britse groep draait al sinds de jaren tachtig gewillig aan de power-electronics en noiseknoppen en zorgen na afloop voor tot stof vergane trommelvliezen. Geen surprise dus, wel een prima wake-up-call voor als de Duvels tol gaan eisen.

Ik heb beide tapes van het Rotterdamse Sweat Tongue in mijn bezit, en deze zijn in het afgelopen half jaar al snel favorieten geworden in huize mrbungle.nl. Dat hun muziek de term “poop rock” meekrijgt, spreekt boekdelen. De gitaarnoise van het trio kraakt, piept, huilt en blaast je in no time omver. Het aanbod uit Nederland houdt hiermee op, maar we hebben nog wel twee Antwerpese acts op het programma: Varkenshond en The Joyous Cosmology. Beide acts grossieren in kosmische jamsessies, eerstgenoemde veelal met percussie, de ander gaat meer richting Sun Ra-achtige space jazz.

Nu we het toch over jazz en improvisatie hebben, is de stap klein naar nog een oudgediende op het programma van het KRAAK festival: Jerome Cooper. Deze eigenlijk vrij onbekende freejazz drummer werkte onder meer met Art Ensemble Of Chicago, Frank Wright, Cecil Taylor en vele andere meer bekende jazzartiesten. Dat zijn spirituele en geïmproviseerde drumkunst (dat afgewisseld wordt met geestverruimende synthcomposities) tot op heden niet meer waardering heeft geoogst is mij een raadsel.

Met twee bands kunnen we voorzichtig spreken van een Portugese delegatie in Aalst. Ik ben alleen bekend met de laatste plaat Magneto Luminoso Condutor Sombra van het duo Calhau!, maar hun samenvoeging van kunstzinnige elektronica en krankzinnige vocalen heeft mij sinds vorig jaar in hun greep. Daarnaast bedient de andere act Putas Bêbadas zich met slecht geproduceerde punknoise, of compleet lui uitgevoerde psychedelica-‘n-roll. Een heerlijk chaotische rock party, daar gaat hun optreden hopelijk in uitmonden. Ik zie voor mij dat bij dat laatste de drie lieftallige meisjes van Olimpia Splendid ook aansluiten. Niet gehinderd door enige vorm van techniek maken ze rommelige gitaarmuziek waar zowel de eindeloze Finse winter als zomer in doorschijnt. The Velvet Underground is niet ver weg.

olimpia splendid

Heb ik de hele line-up dan gehad? Nee, nog een tweetal namen uit de Verenigde Staten prijken op het affiche. Form A Log specialiseert zich in beschimmelde techno, een lo-fi orgie van dreunende tapecollages; er op dansen resulteert in een trip naar een ander sterrenstelsel. De tweede is er één waar ik erg naar uitkijk. Mike Gangloff heeft als viool-, gong- en banjospeler zijn sporen dik verdiend bij het legendarische Pelt, The Black Twig Pickers, in een duo met Steve Gunn en solo. De afgelopen twee jaar is hij een aantal keren terug te vinden geweest op deze site. Hij zal in Netwerk optreden met zijn vrouw Cara, wat ongetwijfeld een inspirerend optreden gaat worden.

Verder kun je in de altijd ontspannen en gezellige sfeer je nog vergapen aan een aantal tentoonstellingen en/of de euro’s stukslaan op de platenbeurs. Conclusie: ik geloof niet dat er argumenten bestaan die verhinderen af te reizen naar de carnavalshoofdstad van Oost-Vlaanderen. In de nieuwe krant van KRAAK, The Avant Guardian, kun je meer lezen over de artiesten op de aankomende editie van het festival. Alle andere info is hier terug te vinden. Zie je op 1 maart!

De Australische artiest Matthew P. Hopkins werkt al jaren vanuit zijn geboorteland met diverse media. Zowel visueel, tekstueel als met geluid kan hij prima uit de voeten. Hij is wat muziek betreft actief in groepen als The Bowles (geniale single op Kye), Vincent Over The Sink, Naked On The Vague en Half High, solo heeft hij een aantal goed verstopte cassettes en cdr’s uitgebracht in kleine oplagen. Zijn eerste lp Nocturnes zal terecht een groter bereik hebben.

matthewhopkins

Hopkins maakt gebruik van synthesizer, cassettes, effect pedalen, contactmicrofoon en willekeurige objecten om tot een creatieve uiting van rudimentaire elektronica te komen. De drie nummers zijn minimalistisch met een deinende drone als basis, waarop spaarzaam wordt geklikt en gekraakt. Zoals bij de meeste goede ambient / drone muziek heeft dit een absoluut hypnotiserend en isolerend effect op de geest van de luisteraar.

Toch zou ik Nocturnes niet over een bepaalde kam willen scheren. Dankzij het DIY-element, de melancholiek en het gevoel van ongemak die hij aan zijn muziek weet mee te geven mag je het behoorlijk uniek noemen. Hier en daar duikt in mijn gedachten een vergelijking met het Britse Call Back The Giants op, maar ook liefhebbers van William Basinski komen hier aan hun trekken, om je toch een idee te geven.

Overigens verscheen het tot nu toe enige album Suspension van Half High vorig jaar nog op vinyl bij R.I.P. Society, nadat het eerder op cassette en cdr werd uitgebracht. Het is eigenlijk al net zo’n aanrader als het bovengenoemde solo album van Hopkins. In Half High werkt hij samen met Lucy Phelan aan donkere elektronische passages, wederom door het mysterieuze en het primitieve herinneringen oproepend aan Call Back The Giants. Synthesizer, sampler, tapes en stem zorgen voor een spookachtige stemming die een grote aantrekkingskracht uitoefent.

Het tot driehonderd exemplaren gelimiteerde vinyl van Nocturnes is prachtig grijs, en wordt geleverd met een viertal kartonnen kaarten met “listening events”: korte, poëtische teksten die een omschrijving geven van hoe een bepaald geluidsgevoel wordt gecreëerd. Nocturnes is een hoogtepunt in deze eerste maand van het jaar, en is vooralsnog te verkrijgen via het Vittelli label.

Jaarlijst 2013: #1

maan-manifold

1. Maan – Manifold
De beste plaat van het jaar komt – als het aan mij ligt – van het Vlaamse duo Tim Depraetere en Simon Apers, beter bekend als Maan. Niet per se omdat de jaren tachtig mij zo goed liggen; wel is de uitvoering van de kille cold- en new wave uit die tijd op Manifold van een dermate hoog niveau, dat de deprimerende sfeer en melancholiek mij op één of andere manier juist vrolijk stemmen. Manifold is afstandelijk, koud en minimalistisch. Vaak is een van alle levensvreugde ontdane baslijn het enige wat de muziek te geven heeft, bovenop de echoënde vocalen, die ook al niet echt blije teksten opdreunen. Het soms poëtische aspect hiervan, als ook het consequent kale geluid (geen drums, wel duikt er soms een trompet of synthesizer op), laat deze plaat echter een retrohype overstijgen. Mijn favoriete nummers hierin is wellicht Please Stay: op een ongelooflijk nonchalante manier met herhaling omgaan en dit op een eveneens onverschillige wijze steeds willen verstoren, zo lijkt het.  Wat de toekomst voor Maan gaat brengen, is net als hun liveoptredens onvoorspelbaar, maar terugkijkend wist ik het eigenlijk in april al: dat er dit jaar geen betere lp is verschenen dan Manifold.

Jaarlijst 2013: #2

lieven moana music from the guardhouse

2. Lieven Martens Moana – Music From The Guardhouse
Lieven Martens heeft de naam Dolphins Into The Future achter zich gelaten en begint met Music From The Guardhouse aan een nieuw hoofdstuk in zijn muzikale carrière. Dit album verrast op vele fronten: niet alleen gaat hij de compositionele neo-klassieke kant op, hij vraagt het ultieme van een toegewijde luisteraar: verder dan de muziek denken. Het concept en de woorden die gepaard gaan met de lp geven een duw in de goede richting; desalniettemin is Music From The Guardhouse veeleisend om te begrijpen. Maar als dat kwartje dan valt, openbaart zich een magnifiek schouwspel van voorbijtrekkende landschappen , botsende golven op een eiland en sensationele flora & fauna, ondersteund door een soundtrack van exotische elektronica. Een wonderlijke spirituele openbaring. Veel meer tekst uit mijn digitale pen kun je hier terug lezen.

Jaarlijst 2013: #3

PoB-08-Gunn-cover-web

3. Steve Gunn – Time Off
Als het aankomt op traditioneel (akoestisch) gitaarspel, was er dit jaar geen betere dan de in Brooklyn gevestigde Steve Gunn. Hij was in 2013 trouwens ook de meest actieve: naast dit soloalbum verscheen er een collaboratie met Mike Gangloff (zie Jaarlijst 2013: #100 – #21), een lp onder de naam Golden Gunn (een samenwerking met Hiss Golden Messenger) en nog de plaat van Desert Heat (zie Jaarlijst 2013: #20 – #16). Ten opzichte van zijn eerdere releases met drummer John Truscinski is bassist Justin Tripp erbij gekomen, wat voor een voller geluid zorgt. Minder American Primitivism zogezegd, meer country en folk. En vooral meer liedjes met kop en staart, want hoe goed de vorige – behoorlijk abstracte – releases ook waren, op Time Off profileert hij zich volledig als singer-songwriter. En dat pakt goed uit. Aanstekelijke en groovy folk rock vormen de basis, waarop – met uitzondering van de afsluiter – Steve Gunn ook zijn vocalen laat horen. De drang tot improvisatie sluimert misschien nog op de achtergrond, maar de arrangementen in de zes nummers blijven over het algemeen goed hangen. Ondanks dat moest Time Off lange tijd op mij inwerken; het luisteren bleek echter later een niet te houden verslaving te zijn geworden.

Jaarlijst 2013: #4

mike cooper white shadows

4. Mike Cooper – White Shadows In The South Seas
Van verval is bij de inmiddels zeventigjarige experimenteel gitarist Mike Cooper geen sprake. Sterker nog, zijn White Shadows On The South Seas is een briljant opvolger van zijn tropische Rayon Hula, albums geïnspireerd door de kleine eilanden in de Grote Oceaan. De laatste jaren heeft Cooper zich gespecialiseerd in de Hawaiiaanse blues met slide gitaar en dat laat hij dan ook hier duidelijk terugkomen. Deze geluidsexpeditie is echter zoveel meer dan dat: onder andere field recordings van de plaatselijke fauna, kitscherige lounge, tape loops en uitheemse ritmes komen voorbij. Het resultaat is een dromerige en boeiende reis langs moderne exotica, en weet de luisteraar ook daadwerkelijk te verplaatsen naar Polynesië of Hawaï.

Jaarlijst 2013: #5

Antti_Tolvi-Pianoketo

5. Antti Tolvi – Pianoketo
De uit Finland afkomstige Antti Tolvi schakelt op Pianoketo – zoals de naam al aangeeft – over van blaasinstrumenten naar de piano van zijn oma. De microfoons bevestigde hij aan zijn oren, zodat de bewegingen van het hoofd het geluid mede beïnvloeden. Verder bespeelde hij het instrument als zijn vorige, een saxofoon: met slechts elf noten, die in elkaar blijven overvloeien. Pianoketo is een continue improvisatiespel zonder effecten dat liefst tachtig minuten duurt, maar het resultaat is verbluffend. Als een slaapliedje zonder einde, rustgevend en tijdloos, doch voldoende prikkelend om je wakker te houden. Prachtig!

Jaarlijst 2013: #6

ideafirecompany

6. Idea Fire Company – Postcards
Stiekem een heruitgave op vinyl van een cassette uit 2011, van origine uitgegeven in een editie van 93 exemplaren. Het duo Karla Borecky en Scott Foust – al ruim kwart eeuw actief – heeft het materiaal echter opnieuw bewerkt, ingespeeld en opgenomen, dus een plekje in deze lijst is gerechtvaardigd. Hoewel ik de originele tape niet heb kunnen beluisteren, kan ik hier alleen maar spreken van een verrijking van wat ik eerder heb gehoord in hun minimalistische sound. Postcards bestaat uit negen denkbeeldige, impressionistische portretten van steden waar ze nooit zijn geweest, vertaald in instrumentale melancholieke musique concrète met synthesizer, piano, harp, gitaar en trombone. Spelend met stiltes en repetitie zorgen ze voor een gefocust geluid – een stuk minder ritmisch dan sommige vorige releases – dat niet minder dan fantastisch klinkt.

Jaarlijst 2013: #7

ignatz_canigohomenow_cd-record

7. Ignatz – Can I Go Home Now?
Het is Bram Devens dit jaar opnieuw gelukt een geweldig album te maken in zijn karakteristieke stijl. Hoewel meer liedjes en toegankelijkheid dan ooit, is Can I Go Home Now? onmiskenbaar Ignatz, met al zijn betoverende onderhuidse schoonheid. Pre-war blues met een avantgardistische tik is de stempel die het meestal opgeplakt krijgt, maar meer dan op zijn eerdere albums klinken nu ook exotische, vooral Oosterse invloeden door in zijn nummers, alsmede country en folk. Gevarieerd doch nog steeds minimalistisch en lo-fi worstelt de Vlaamse bluesman zich door twaalf korte nummers, toch met ogenschijnlijk veel gemak en au naturel. Het is een genot om naar te luisteren. Van mij mag deze held gerust nog wel even doorgaan met het maken van muziek, grote kans dat we hem dan hier weer terugzien. Mijn eerdere recensie is hier terug te lezen.

Jaarlijst 2013: #8

tumblr_mhyp2tZXxw1qa1x4qo1_1280

8. Urpf Lanze – Procession Of Talking Mirrors
Wouter Vanhaelemeesch liet in het begin dit jaar zijn debuutalbum op de wereld los, en nog steeds zijn we niet helemaal bekomen van de schrik. Met zijn ruwe en dissonante spel op de akoestisch gitaar en zijn gegrom jaagt hij menigeen op de kast, doch het luisteren naar Procession Of Talking Mirrors blijft fascineren, een onzichtbare aantrekkingskracht uitoefenen. Echt blues kun je het niet noemen, of je moet dat uit een bepaalde droefheid in de muziek kunnen halen. Pure folk evenmin, of de dikwijls gebruikte term “akoestische black metal”. Nee, zoals ik al in deze recensie typte, heeft Urpf Lanze een plekje ontdekt in de Belgische underground waar niemand weet van had, met een buitengewoon bijzondere techniek en een uitzonderlijk album.

Jaarlijst 2013: #9

sky-needle

9. Sky Needle – Debased Shapes
2013 was absoluut het jaar van Sky Needle. Niet alleen deden ze een succesvolle tournee door Europa (ze belandden in deze jaarlijst van beste optredens), hun tweede album Debased Shapes werd alom gewaardeerd. Ook in huize mrbungle, getuige deze eerdere recensie. Het genietingmoment van deze plaat kent gelukkig geen piek; nog steeds is luisteren naar de DIY improvisaties van dit zevenkoppige Australische collectief een bezwering van psychedelische pop waar je jezelf met moeite van los kan maken. Naast de beheersing van hun zelfgemaakte instrumenten is de koortsachtige voordracht van frontvrouw Sarah Byrne daar debet aan. Sky Needle is daarmee een band als geen ander, en Debased Shapes een plaat om niet te missen!

Jaarlijst 2013: #10

exhaustion

10. Exhaustion – Future Eaters
Dit “power trio” uit Melbourne blaast mij volledig omver met het debuutalbum Future Eaters: destructieve noiserock ‘n roll gespeeld door muzikanten die lijden aan een ernstige vorm van levensmoeheid. Een stoïcijnse baslijn en motorik ritmes lopen als een rode draad door de zeven nummers, terwijl een gitaar – opgejaagd door effecten en distortion – paniekerig doch uitgeput probeert te ontsnappen uit deze dichtgetimmerde kamer. De echoënde vocalen doen er nog een schepje bovenop wat betreft het negeren van structuur. Referenties nodig? Swell Maps, Simply Saucer, Rallizes Denudes, Australië weirdness in het algemeen. Een plaat als een vertraagde adrenaline-injectie.

16. Counter Intuits – Sheets Of Hits
Als Jared Phillips van Times New Viking een nieuwe band begint met Ron House (Ego Summit, Great Plains, Thomas Jefferson Slave Apartments, etc.) op “zang”, dan moet er bij post-punk liefhebbers de kwijl al uit de mond lopen. De kaalgestripte riffs zijn als een schuurmachine anno het eerste album van Royal Trux, terwijl Ron zich hardop afvraagt “of we iemand met een computer kennen”. Desalniettemin is dit ijzersterke garagepunk album er eentje uitgebracht in 2013; een onderhuidse moderniteit / complexiteit probeert te ontsnappen van de The Fall of Swell Maps-tijdsstempel die de uitvoering opgeplakt krijgt. Het maakt Sheets Of Hits dertien nummers interessant, mede omdat het duo geen enkel steekje laat vallen.

17. Bill Orcutt & Chris Corsano – The Raw And The Cooked
In mei omschreef ik deze plaat als “een helse chaos waar de energie met enorme vonken van af spat”. Daar blijkt zeven maanden later nog steeds niets van gelogen. Dat voormalig Harry Pussy-gitarist Bill Orcutt tijdens de Amerikaanse tour zijn instrument weer eens aansloot op het elektriciteitsnetwerk was een voorbode voor een furieuze serie concerten, waarvan The Raw And The Cooked de soundtrack moet zijn. Degene die het heeft opgenomen, is nu aan het werk bij Stormchasers; de blues proberen terug horen in deze wervelstorm van noise en improvisatie is namelijk iets voor extreme fanatiekelingen of compleet gestoorden. Meer lezen op mrbungle.nl en een stukje luisteren doe je hier.

18. Alan Licht – Four Years Older
De Amerikaanse muzikant Alan Licht haalt op dit album opnieuw zijn karakteristieke mengeling van pop, noise, improvisatie en minimalisme tevoorschijn. Het in twee stukken opgedeelde Four Years Older verwijst naar een compositie voor elektrisch gitaar dat hij de afgelopen vier jaar heeft lopen spelen. Gitaar zegt u? Soms weet hij op fascinerende wijze het instrument geheel anders te laten klinken. Ik noem een orgel als voorbeeld, maar er komt heel wat meer voorbij, met een ultieme drone als middenstuk. De plaat is niet sfeerbevorderend op familiefeestjes, des te meer tijdens een half uurtje alleen met de koptelefoon.

19. Desert Heat – Cat Mask At Huggie Temple
Voor een album is een half uur wel erg kort, maar dat is Steve Gunn, John Truscinski en Cian Nugent vergeven. Het trio dat eigenlijk per ongeluk met elkaar ging jammen kan sowieso wel wat potten breken hier, getuige ook de nummer tien van vorig jaar. Maar dat een samenwerking tussen twee qua stijl toch wel gelijke gitaristen zo goed zou kunnen uitpakken had ik niet durven dromen. Truscinski’s percussie stuurt het duo echter perfect aan om tot twee keer toe in een hypnotiserend jamfeestje te belanden met American Primitivism en blues als thema.

20. Jandek – Athens Saturday
Deze live opname uit 2012 is in vele opzichten een mijlpaal in de inmiddels belachelijk grote discografie van Jandek. Vooral de groep waarmee hij dit honderd minuten durende stuk Waiting To Die opvoert is er één die opvalt: met Bradford Cox (Deerhunter) op gitaar en John Fernandes op basklarinet en viool heeft Jandek (naast een drummer en cellist) een begeleiding waar je u tegen zegt. Toch weet hij zelf de meeste aandacht op te eisen: met spaarzaam, zwaarmoedig spel op de piano stuurt hij de band zonder einddoel door een bos van neo-klassiek, psychedelica, experiment en improvisatie, streng gefocust op minimalisme. Maar het is boven alles zijn stem die indruk maakt. Als een soort parodie op een poeziëvoordracht strooit hij met eigenzinnige zinconstructies en conversaties met zichzelf. Uniek, prachtig en continu boeiend.

Jaarlijst 2013: #100 – #21

21. Fushitsusha – まだ 温かいうちの この今に  すべての謎を 注ぎ込こもう
22. MV & EE – Shade Grown
23. Brainbombs – Disposal Of A Dead Body
24. The Dead C – Armed Courage
25. Acid Mothers Temple & The Melting Paraiso U.F.O. – In Search Of The Lost Divine Arc
26. Bobby Beausoleil – Dancing Hearts Afire
27. Keith Fullerton Whitman / Floris Vanhoof – Split
28. MV & EE – Fuzzweed
29. Richard Youngs – South Voyager
30. Graham Lambkin & Jason Lescalleet – Photographs

Bill Orcutt
31. Bill Orcutt – A History Of Every One
32. Matt Krefting – High Hopes
33. Forest Swords – Engravings
34. Amen Dunes – Spoiler
35. Steve Gunn & Mike Gangloff – Melodies For A Savage Fix
36. Fushitsusha – 名前を つけないで ほしい 名前を つけて しまうと 全てで なくなって  しまうから
37. Prurient – Through The Window
38. Wooden Wand And The World War IV – Wooden Wand And The World War IV
39. Expo ’70 – Virtually From The Unknown
40. Jim O’Rourke – Steamroom 1-8
41. Mark McGuire – Along The Way
42. Amateur Childbirth – Pripyat
43. Razen – Rope House Temper
44. Junzo Suzuki – Portrait Of Madeleine Elster
45. Jon Collin – High Peak Selections
46. The Cosmic Dead – Inner Sanctum
47. Decimus – Decimus 10
48. Mike Gangloff – Poplar Hollow
49. Rambutan – Inverted Summer
50. Daniel Menche – Marriage Of Metals
51. Birds Of Maya – Celebration
52. Bitchin’ Bajas – Krausened
53. Innercity – A Lion’s Baptism
54. Peter Kolovos – Black Colors
55. True Sons Of Thunder – Stop And Smell Your Face

paul metzger
56. Paul Metzger – Tombeaux
57. Lee Patterson & Vanessa Rossetto – Temperament As Waveform
58. Diminished Men – Capnomancy
59. Gate – Moths
60. Beer Damage – Hobo On The Face Of Music
61. Herbcraft – The Astral Body Electric
62. Richard Youngs – Barbed Wire Explosion In The Kingdom Of Atlantis
63. Cellular Chaos – Cellular Chaos
64. Throw Down Your Hammer And Sing / Sheldon Siegel – Split
65. Dalglish – Niaiw Ot Vile
66. Mind Over Mirrors – When The Rest Are Up At Four
67. Kevin Drumm – Kitchen
68. Von Himmel – Rock N Roll Animal / Traum Esel
69. Born Of Six – Svapiti
70. Keiji Haino, Jim O’Rourke & Oren Ambarchi – Now While It’s Still Warm Let Us Pour In All The Mystery
71. Bremen – Bremen
72. Richard Youngs – No Retreat In Comfort
73. Robert Beatty – Soundtracks For Takeshi Murata
74. William Winant – Five American Percussion Pieces
75. Slow Walkers – Slow Walkers
76. Sir Richard Bishop – Decompositions
77. Jim O’Rourke – Old News No. 9
78. Destruction Unit – Void
79. Richard Youngs – Summer Through My Mind
80. Expo ’70 – Filer à l’Anglaise
81. Richard Dawson – The Glass Trunk
82. Chicaloyoh – Folie Sacrée
83. The Black Twig Pickers – Rough Carpenters
84. Mohammad – Som Sakrifis
85. Messages – Mirage
86. Junzo Suzuki – Sings II: Sings Ballads Of Contemporary Sadness, Point Of Views And General Love And Depression
87. The Necks – Open

circuit des yeux
88. Circuit Des Yeux – Overdue
89. James Plotkin & Pall Nilssen-Love – Death Rattle
90. Rafael Anton Irisarri – The Unintentional Sea
91. The House In The Woods – Bucolica
92. Jar Moff – Commercial Mouth
93. Äänipää – Through A Pre-Memory
94. Ceramic Dog – Your Turn
95. Cian Nugent & The Cosmos – Born With The Caul
96. Nerve City – Asleep On The Tracks
97. Ed Askew – For The World
98. Pan•American – Cloud Room, Glass Room
99. C. Spencer Yeh / Okkyung Lee / Lasse Marhaug – Wake Up Awesome
100. Captain Sunshine & The Valley People – Tomorrow’s Never Known