Jaarlijst 2014: #5

Matthew Hopkins - Nocturnes

5. Matthew P. Hopkins – Nocturnes
Nocturnes mag dan wel het vinyl debuut zijn van de Australiër Matthew P. Hopkins, verschillende eerdere releases op cdr en cassette hebben hem de ervaring gegeven op met een plaat van deze kwaliteit aan te komen. Hopkins opereert in de genres drone en ambient, en zijn werk wordt dan ook vergeleken met artiesten als William Basinksi en Andrew Chalk. Hij weet de donkere baslijnen aan te kleden met origineel geplaatst geklik, geruis en gekraak door middel van cassettes, effectpedalen en een contactmicrofoon, wat voor een gekleurd maar ook raadselachtig palet zorgt. In januari wist ik Nocturnes al op waarde te schatten, en gedurende het jaar ben ik het werk van Hopkins alleen maar meer gaan waarderen.

Jaarlijst 2014: #6

ignatz teenage boys

6. Ignatz & De Stervende Honden – Teenage Boys
Er is een oud Vlaams spreekwoord dat zegt “geen album jaarlijst zonder Ignatz”, dus na een vermeldingen in 2010, 2011, 2012 en 2013 is Bram Devens ook dit jaar hier weer terug te vinden. In een stijgende lijn zelfs, dat dit jaar wellicht te maken heeft met de toevoeging van de Stervende Honden. Dit duo zorgt ervoor dat de eenzame lo-fi blues van de vorige platen gezelschap krijgt van bas en drums, met een heus bandgeluid als resultaat. Toch mag Ignatz vanwege deze prachtplaat vooral zichzelf op de borst kloppen, want zijn songs worden alsmaar sterker. Luister vooral naar het ontroerende Japan Is Romantic, een bijna kwartier durend hoogtepunt in de Belgische bluesmuziek. In juni stond ik deze plaat (en nog een tweetal andere platen van het Ultra Eczema label) al eens de hemel in te prijzen.

Jaarlijst 2014: #7

jason lescalleet

7. Jason Lescalleet – Much To My Demise
Jason Lescalleet maakt zijn reputatie op het gebied van elektro-akoestische muziek en analoge elektronica met deze nieuwe lp helemaal waar. Het schijnt dat hij voor het opnameproces banden met tape buiten begroef en deze een tijd lang liet corroderen, waarna hij de geluiden opnieuw bewerkte. Het resultaat doet in de eerste instantie aan als een delicate stilte met onderhuidse spanningen, pas later komt het besef dat de drie steeds duister en luider wordende nummers een ingenieuze uiteenzetting zijn van Lescalleet’s creativiteit op het gebied van tijd, verval en decompositie. Much To My Demise houdt je uiteindelijk volledig in zijn greep.

Jaarlijst 2014: #8

part wild horses mane on both sides

8. Part Wild Horses Mane On Both Sides – Aulos’ Second Reed
Een plaat die keurig aansluit op de nummer negen in dit jaaroverzicht, is Aulos’ Second Reed van het Britse duo met de lange naam. Tradities en rituelen krijgen ook op dit album veel aandacht, waarbij het vooral de richting van oude folk, gamelan en gagaku op lijkt te gaan. Part Wild Horses Mane On Both Sides laat echter ook merken dat ze in het heden leven, met genuanceerde elektronische effecten, modern minimalisme en field recordings. Uiteindelijk resulteert dit in een meditatieve collage van oud en nieuw, waar elke keer weer iets nieuws in is te ontdekken. Maar dat schreef ik natuurlijk in mei al eens.

Jaarlijst 2014: #9

datashock

9. Datashock – Keine Oase In Sicht
Het al lang meelopende Duitse neo-hippie folk collectief Datashock maakt met Keine Oase In Sicht een tripje naar de woestijn, waarbij hun sjamanistische krautrock een Arabisch tintje meekrijgt. De live opgenomen improvisatiesessies lijden daar allerminst onder. In ruim tachtig minuten weet Datashock een prachtige balans te vinden tussen drones, traditionele muziek, psychrock, freejazz en een kosmische synthsound; tussen subtiliteit, spanning en explosiviteit. Amon Düül, Sylvester Anfang II en het eerste album van Agitation Free is vergelijkingsmateriaal, en de kenners rennen dan al naar de winkel om deze dubbele gatefold lp binnen te halen. De band is overigens ook terug te vinden in de lijst met beste concerten van 2014.