mrbungle

Jaarlijst 2013: #1

maan-manifold

1. Maan – Manifold
De beste plaat van het jaar komt – als het aan mij ligt – van het Vlaamse duo Tim Depraetere en Simon Apers, beter bekend als Maan. Niet per se omdat de jaren tachtig mij zo goed liggen; wel is de uitvoering van de kille cold- en new wave uit die tijd op Manifold van een dermate hoog niveau, dat de deprimerende sfeer en melancholiek mij op één of andere manier juist vrolijk stemmen. Manifold is afstandelijk, koud en minimalistisch. Vaak is een van alle levensvreugde ontdane baslijn het enige wat de muziek te geven heeft, bovenop de echoënde vocalen, die ook al niet echt blije teksten opdreunen. Het soms poëtische aspect hiervan, als ook het consequent kale geluid (geen drums, wel duikt er soms een trompet of synthesizer op), laat deze plaat echter een retrohype overstijgen. Mijn favoriete nummers hierin is wellicht Please Stay: op een ongelooflijk nonchalante manier met herhaling omgaan en dit op een eveneens onverschillige wijze steeds willen verstoren, zo lijkt het.  Wat de toekomst voor Maan gaat brengen, is net als hun liveoptredens onvoorspelbaar, maar terugkijkend wist ik het eigenlijk in april al: dat er dit jaar geen betere lp is verschenen dan Manifold.

Jaarlijst 2013: #2

lieven moana music from the guardhouse

2. Lieven Martens Moana – Music From The Guardhouse
Lieven Martens heeft de naam Dolphins Into The Future achter zich gelaten en begint met Music From The Guardhouse aan een nieuw hoofdstuk in zijn muzikale carrière. Dit album verrast op vele fronten: niet alleen gaat hij de compositionele neo-klassieke kant op, hij vraagt het ultieme van een toegewijde luisteraar: verder dan de muziek denken. Het concept en de woorden die gepaard gaan met de lp geven een duw in de goede richting; desalniettemin is Music From The Guardhouse veeleisend om te begrijpen. Maar als dat kwartje dan valt, openbaart zich een magnifiek schouwspel van voorbijtrekkende landschappen , botsende golven op een eiland en sensationele flora & fauna, ondersteund door een soundtrack van exotische elektronica. Een wonderlijke spirituele openbaring. Veel meer tekst uit mijn digitale pen kun je hier terug lezen.

Jaarlijst 2013: #3

PoB-08-Gunn-cover-web

3. Steve Gunn – Time Off
Als het aankomt op traditioneel (akoestisch) gitaarspel, was er dit jaar geen betere dan de in Brooklyn gevestigde Steve Gunn. Hij was in 2013 trouwens ook de meest actieve: naast dit soloalbum verscheen er een collaboratie met Mike Gangloff (zie Jaarlijst 2013: #100 – #21), een lp onder de naam Golden Gunn (een samenwerking met Hiss Golden Messenger) en nog de plaat van Desert Heat (zie Jaarlijst 2013: #20 – #16). Ten opzichte van zijn eerdere releases met drummer John Truscinski is bassist Justin Tripp erbij gekomen, wat voor een voller geluid zorgt. Minder American Primitivism zogezegd, meer country en folk. En vooral meer liedjes met kop en staart, want hoe goed de vorige – behoorlijk abstracte – releases ook waren, op Time Off profileert hij zich volledig als singer-songwriter. En dat pakt goed uit. Aanstekelijke en groovy folk rock vormen de basis, waarop – met uitzondering van de afsluiter – Steve Gunn ook zijn vocalen laat horen. De drang tot improvisatie sluimert misschien nog op de achtergrond, maar de arrangementen in de zes nummers blijven over het algemeen goed hangen. Ondanks dat moest Time Off lange tijd op mij inwerken; het luisteren bleek echter later een niet te houden verslaving te zijn geworden.

Jaarlijst 2013: #4

mike cooper white shadows

4. Mike Cooper – White Shadows In The South Seas
Van verval is bij de inmiddels zeventigjarige experimenteel gitarist Mike Cooper geen sprake. Sterker nog, zijn White Shadows On The South Seas is een briljant opvolger van zijn tropische Rayon Hula, albums geïnspireerd door de kleine eilanden in de Grote Oceaan. De laatste jaren heeft Cooper zich gespecialiseerd in de Hawaiiaanse blues met slide gitaar en dat laat hij dan ook hier duidelijk terugkomen. Deze geluidsexpeditie is echter zoveel meer dan dat: onder andere field recordings van de plaatselijke fauna, kitscherige lounge, tape loops en uitheemse ritmes komen voorbij. Het resultaat is een dromerige en boeiende reis langs moderne exotica, en weet de luisteraar ook daadwerkelijk te verplaatsen naar Polynesië of Hawaï.

Jaarlijst 2013: #5

Antti_Tolvi-Pianoketo

5. Antti Tolvi – Pianoketo
De uit Finland afkomstige Antti Tolvi schakelt op Pianoketo – zoals de naam al aangeeft – over van blaasinstrumenten naar de piano van zijn oma. De microfoons bevestigde hij aan zijn oren, zodat de bewegingen van het hoofd het geluid mede beïnvloeden. Verder bespeelde hij het instrument als zijn vorige, een saxofoon: met slechts elf noten, die in elkaar blijven overvloeien. Pianoketo is een continue improvisatiespel zonder effecten dat liefst tachtig minuten duurt, maar het resultaat is verbluffend. Als een slaapliedje zonder einde, rustgevend en tijdloos, doch voldoende prikkelend om je wakker te houden. Prachtig!

Jaarlijst 2013: #6

ideafirecompany

6. Idea Fire Company – Postcards
Stiekem een heruitgave op vinyl van een cassette uit 2011, van origine uitgegeven in een editie van 93 exemplaren. Het duo Karla Borecky en Scott Foust – al ruim kwart eeuw actief – heeft het materiaal echter opnieuw bewerkt, ingespeeld en opgenomen, dus een plekje in deze lijst is gerechtvaardigd. Hoewel ik de originele tape niet heb kunnen beluisteren, kan ik hier alleen maar spreken van een verrijking van wat ik eerder heb gehoord in hun minimalistische sound. Postcards bestaat uit negen denkbeeldige, impressionistische portretten van steden waar ze nooit zijn geweest, vertaald in instrumentale melancholieke musique concrète met synthesizer, piano, harp, gitaar en trombone. Spelend met stiltes en repetitie zorgen ze voor een gefocust geluid – een stuk minder ritmisch dan sommige vorige releases – dat niet minder dan fantastisch klinkt.

Jaarlijst 2013: #7

ignatz_canigohomenow_cd-record

7. Ignatz – Can I Go Home Now?
Het is Bram Devens dit jaar opnieuw gelukt een geweldig album te maken in zijn karakteristieke stijl. Hoewel meer liedjes en toegankelijkheid dan ooit, is Can I Go Home Now? onmiskenbaar Ignatz, met al zijn betoverende onderhuidse schoonheid. Pre-war blues met een avantgardistische tik is de stempel die het meestal opgeplakt krijgt, maar meer dan op zijn eerdere albums klinken nu ook exotische, vooral Oosterse invloeden door in zijn nummers, alsmede country en folk. Gevarieerd doch nog steeds minimalistisch en lo-fi worstelt de Vlaamse bluesman zich door twaalf korte nummers, toch met ogenschijnlijk veel gemak en au naturel. Het is een genot om naar te luisteren. Van mij mag deze held gerust nog wel even doorgaan met het maken van muziek, grote kans dat we hem dan hier weer terugzien. Mijn eerdere recensie is hier terug te lezen.

Jaarlijst 2013: #8

tumblr_mhyp2tZXxw1qa1x4qo1_1280

8. Urpf Lanze – Procession Of Talking Mirrors
Wouter Vanhaelemeesch liet in het begin dit jaar zijn debuutalbum op de wereld los, en nog steeds zijn we niet helemaal bekomen van de schrik. Met zijn ruwe en dissonante spel op de akoestisch gitaar en zijn gegrom jaagt hij menigeen op de kast, doch het luisteren naar Procession Of Talking Mirrors blijft fascineren, een onzichtbare aantrekkingskracht uitoefenen. Echt blues kun je het niet noemen, of je moet dat uit een bepaalde droefheid in de muziek kunnen halen. Pure folk evenmin, of de dikwijls gebruikte term “akoestische black metal”. Nee, zoals ik al in deze recensie typte, heeft Urpf Lanze een plekje ontdekt in de Belgische underground waar niemand weet van had, met een buitengewoon bijzondere techniek en een uitzonderlijk album.

Jaarlijst 2013: #9

sky-needle

9. Sky Needle – Debased Shapes
2013 was absoluut het jaar van Sky Needle. Niet alleen deden ze een succesvolle tournee door Europa (ze belandden in deze jaarlijst van beste optredens), hun tweede album Debased Shapes werd alom gewaardeerd. Ook in huize mrbungle, getuige deze eerdere recensie. Het genietingmoment van deze plaat kent gelukkig geen piek; nog steeds is luisteren naar de DIY improvisaties van dit zevenkoppige Australische collectief een bezwering van psychedelische pop waar je jezelf met moeite van los kan maken. Naast de beheersing van hun zelfgemaakte instrumenten is de koortsachtige voordracht van frontvrouw Sarah Byrne daar debet aan. Sky Needle is daarmee een band als geen ander, en Debased Shapes een plaat om niet te missen!

Jaarlijst 2013: #10

exhaustion

10. Exhaustion – Future Eaters
Dit “power trio” uit Melbourne blaast mij volledig omver met het debuutalbum Future Eaters: destructieve noiserock ‘n roll gespeeld door muzikanten die lijden aan een ernstige vorm van levensmoeheid. Een stoïcijnse baslijn en motorik ritmes lopen als een rode draad door de zeven nummers, terwijl een gitaar – opgejaagd door effecten en distortion – paniekerig doch uitgeput probeert te ontsnappen uit deze dichtgetimmerde kamer. De echoënde vocalen doen er nog een schepje bovenop wat betreft het negeren van structuur. Referenties nodig? Swell Maps, Simply Saucer, Rallizes Denudes, Australië weirdness in het algemeen. Een plaat als een vertraagde adrenaline-injectie.

16. Counter Intuits – Sheets Of Hits
Als Jared Phillips van Times New Viking een nieuwe band begint met Ron House (Ego Summit, Great Plains, Thomas Jefferson Slave Apartments, etc.) op “zang”, dan moet er bij post-punk liefhebbers de kwijl al uit de mond lopen. De kaalgestripte riffs zijn als een schuurmachine anno het eerste album van Royal Trux, terwijl Ron zich hardop afvraagt “of we iemand met een computer kennen”. Desalniettemin is dit ijzersterke garagepunk album er eentje uitgebracht in 2013; een onderhuidse moderniteit / complexiteit probeert te ontsnappen van de The Fall of Swell Maps-tijdsstempel die de uitvoering opgeplakt krijgt. Het maakt Sheets Of Hits dertien nummers interessant, mede omdat het duo geen enkel steekje laat vallen.

17. Bill Orcutt & Chris Corsano – The Raw And The Cooked
In mei omschreef ik deze plaat als “een helse chaos waar de energie met enorme vonken van af spat”. Daar blijkt zeven maanden later nog steeds niets van gelogen. Dat voormalig Harry Pussy-gitarist Bill Orcutt tijdens de Amerikaanse tour zijn instrument weer eens aansloot op het elektriciteitsnetwerk was een voorbode voor een furieuze serie concerten, waarvan The Raw And The Cooked de soundtrack moet zijn. Degene die het heeft opgenomen, is nu aan het werk bij Stormchasers; de blues proberen terug horen in deze wervelstorm van noise en improvisatie is namelijk iets voor extreme fanatiekelingen of compleet gestoorden. Meer lezen op mrbungle.nl en een stukje luisteren doe je hier.

18. Alan Licht – Four Years Older
De Amerikaanse muzikant Alan Licht haalt op dit album opnieuw zijn karakteristieke mengeling van pop, noise, improvisatie en minimalisme tevoorschijn. Het in twee stukken opgedeelde Four Years Older verwijst naar een compositie voor elektrisch gitaar dat hij de afgelopen vier jaar heeft lopen spelen. Gitaar zegt u? Soms weet hij op fascinerende wijze het instrument geheel anders te laten klinken. Ik noem een orgel als voorbeeld, maar er komt heel wat meer voorbij, met een ultieme drone als middenstuk. De plaat is niet sfeerbevorderend op familiefeestjes, des te meer tijdens een half uurtje alleen met de koptelefoon.

19. Desert Heat – Cat Mask At Huggie Temple
Voor een album is een half uur wel erg kort, maar dat is Steve Gunn, John Truscinski en Cian Nugent vergeven. Het trio dat eigenlijk per ongeluk met elkaar ging jammen kan sowieso wel wat potten breken hier, getuige ook de nummer tien van vorig jaar. Maar dat een samenwerking tussen twee qua stijl toch wel gelijke gitaristen zo goed zou kunnen uitpakken had ik niet durven dromen. Truscinski’s percussie stuurt het duo echter perfect aan om tot twee keer toe in een hypnotiserend jamfeestje te belanden met American Primitivism en blues als thema.

20. Jandek – Athens Saturday
Deze live opname uit 2012 is in vele opzichten een mijlpaal in de inmiddels belachelijk grote discografie van Jandek. Vooral de groep waarmee hij dit honderd minuten durende stuk Waiting To Die opvoert is er één die opvalt: met Bradford Cox (Deerhunter) op gitaar en John Fernandes op basklarinet en viool heeft Jandek (naast een drummer en cellist) een begeleiding waar je u tegen zegt. Toch weet hij zelf de meeste aandacht op te eisen: met spaarzaam, zwaarmoedig spel op de piano stuurt hij de band zonder einddoel door een bos van neo-klassiek, psychedelica, experiment en improvisatie, streng gefocust op minimalisme. Maar het is boven alles zijn stem die indruk maakt. Als een soort parodie op een poeziëvoordracht strooit hij met eigenzinnige zinconstructies en conversaties met zichzelf. Uniek, prachtig en continu boeiend.

Jaarlijst 2013: #100 – #21

21. Fushitsusha – まだ 温かいうちの この今に  すべての謎を 注ぎ込こもう
22. MV & EE – Shade Grown
23. Brainbombs – Disposal Of A Dead Body
24. The Dead C – Armed Courage
25. Acid Mothers Temple & The Melting Paraiso U.F.O. – In Search Of The Lost Divine Arc
26. Bobby Beausoleil – Dancing Hearts Afire
27. Keith Fullerton Whitman / Floris Vanhoof – Split
28. MV & EE – Fuzzweed
29. Richard Youngs – South Voyager
30. Graham Lambkin & Jason Lescalleet – Photographs

Bill Orcutt
31. Bill Orcutt – A History Of Every One
32. Matt Krefting – High Hopes
33. Forest Swords – Engravings
34. Amen Dunes – Spoiler
35. Steve Gunn & Mike Gangloff – Melodies For A Savage Fix
36. Fushitsusha – 名前を つけないで ほしい 名前を つけて しまうと 全てで なくなって  しまうから
37. Prurient – Through The Window
38. Wooden Wand And The World War IV – Wooden Wand And The World War IV
39. Expo ’70 – Virtually From The Unknown
40. Jim O’Rourke – Steamroom 1-8
41. Mark McGuire – Along The Way
42. Amateur Childbirth – Pripyat
43. Razen – Rope House Temper
44. Junzo Suzuki – Portrait Of Madeleine Elster
45. Jon Collin – High Peak Selections
46. The Cosmic Dead – Inner Sanctum
47. Decimus – Decimus 10
48. Mike Gangloff – Poplar Hollow
49. Rambutan – Inverted Summer
50. Daniel Menche – Marriage Of Metals
51. Birds Of Maya – Celebration
52. Bitchin’ Bajas – Krausened
53. Innercity – A Lion’s Baptism
54. Peter Kolovos – Black Colors
55. True Sons Of Thunder – Stop And Smell Your Face

paul metzger
56. Paul Metzger – Tombeaux
57. Lee Patterson & Vanessa Rossetto – Temperament As Waveform
58. Diminished Men – Capnomancy
59. Gate – Moths
60. Beer Damage – Hobo On The Face Of Music
61. Herbcraft – The Astral Body Electric
62. Richard Youngs – Barbed Wire Explosion In The Kingdom Of Atlantis
63. Cellular Chaos – Cellular Chaos
64. Throw Down Your Hammer And Sing / Sheldon Siegel – Split
65. Dalglish – Niaiw Ot Vile
66. Mind Over Mirrors – When The Rest Are Up At Four
67. Kevin Drumm – Kitchen
68. Von Himmel – Rock N Roll Animal / Traum Esel
69. Born Of Six – Svapiti
70. Keiji Haino, Jim O’Rourke & Oren Ambarchi – Now While It’s Still Warm Let Us Pour In All The Mystery
71. Bremen – Bremen
72. Richard Youngs – No Retreat In Comfort
73. Robert Beatty – Soundtracks For Takeshi Murata
74. William Winant – Five American Percussion Pieces
75. Slow Walkers – Slow Walkers
76. Sir Richard Bishop – Decompositions
77. Jim O’Rourke – Old News No. 9
78. Destruction Unit – Void
79. Richard Youngs – Summer Through My Mind
80. Expo ’70 – Filer à l’Anglaise
81. Richard Dawson – The Glass Trunk
82. Chicaloyoh – Folie Sacrée
83. The Black Twig Pickers – Rough Carpenters
84. Mohammad – Som Sakrifis
85. Messages – Mirage
86. Junzo Suzuki – Sings II: Sings Ballads Of Contemporary Sadness, Point Of Views And General Love And Depression
87. The Necks – Open

circuit des yeux
88. Circuit Des Yeux – Overdue
89. James Plotkin & Pall Nilssen-Love – Death Rattle
90. Rafael Anton Irisarri – The Unintentional Sea
91. The House In The Woods – Bucolica
92. Jar Moff – Commercial Mouth
93. Äänipää – Through A Pre-Memory
94. Ceramic Dog – Your Turn
95. Cian Nugent & The Cosmos – Born With The Caul
96. Nerve City – Asleep On The Tracks
97. Ed Askew – For The World
98. Pan•American – Cloud Room, Glass Room
99. C. Spencer Yeh / Okkyung Lee / Lasse Marhaug – Wake Up Awesome
100. Captain Sunshine & The Valley People – Tomorrow’s Never Known

Jaarlijst 2013: size matters

Er zijn teveel goede singles, cassettes en cdr’s uitgekomen om te negeren en buiten de album jaarlijst te laten. Daarom – en de benaming is gejat van The Wire – een aparte opsomming van de kleine releases van dit jaar.

1. Miaux – Stare (7” single)
Meesterlijk single van de Antwerpse Mia Prce, die met melancholische en tegelijkertijd speelse piano- en keyboardklanken menig minimalistisch hart weet te veroveren. In plaats van hoogstaande technieken gaat ze voor een ontspannen en intuïtief geluid en het Finse Lal Lal Lal herkende meteen de schoonheid. Deze single-sided 7” werd uitgebracht in een editie van vijftig exemplaren.

2. Mad Nanna – I Wanna See You (7” single)
Het Australische Mad Nanna mag je gerust tot één van mijn favoriete bands van dit moment noemen. Naast een nummer op de verzamelaar Realistic Pillow (KRAAK) verscheen in 2013 deze geniale 7” waarop het drietal ultiem nonchalante garage pop laat horen. Vooral het titelnummer is om van te smelten met Velvet Underground-achtig gitaarwerk en een smachtend uitgesproken herhaling van de titel, in kennelijk dronken staat. Deze single kwam uit bij Soft Abuse.

3. DSR Lines – Venndiagram (cassette)
David Edren kennen we van het Hare Akedod label, waarover ik dit jaar al eerder typte. Onder de naam DSR Lines bracht hij ook nog zijn eigen muzikale project ten gehore, op een cassette bij het Gentse Smeltkop. Heerlijk dromerige analoge synths passeren hier in ruim een half uur de revue, met een kwaliteit die je gerust aan Klaus Schulze kunt koppelen. De pulserende ambient is melodieus, kleurrijk en veranderlijk, en verveelt geen moment. Daarnaast is de felrode cassette ook nog eens met prachtig artwork uitgevoerd.

4. Ignatz / Street Gnar – split (cassette)
Het Vlaamse Ignatz – alias voor Bram Devens – haalt de laatste paar jaar altijd wel mijn jaarlijsten. Zo ook met deze split cassette met het Amerikaanse Street Gnar, uitgebracht via het Brosis label en Subbacultcha! België. De kapotte blues gaat hier weer helemaal de lo-fi en deprimerende kant op, ergens waar Ignatz ooit begon, maar met rustiger spel en meer melodie dan bijvoorbeeld zijn debuutplaat bevatte. De nummers van Street Gnar – met de typische drumcomputer – bevallen mij minder goed, doch sluiten goed aan bij het ruisende geluid van Ignatz. Het is allemaal een wat drukkere en populairdere sound, met melancholische, krakende popsongs.

5. Paysage d’Hiver – Das Tor (cassette)

paysage

Op black metal gebied was er net als de afgelopen vijftien jaar niet zoveel te beleven. Als ik er dan toch een release er moet uitpikken is het deze tape van het Zwitserse Paysage d’Hiver. In vier nummers en tachtig minuten lang brengt Tobias “Wintherr” Möckl ons weer zijn typische ruwe, atmosferische black metal. Drums en basgitaar zijn hierbij behoorlijk onbelangrijk, zoals dat hoorde in de jaren negentig. De speelduur is inclusief lange ambient-achtige stukken zonder riffs, waarbij vooral samples van (een bij voorstelling koude) wind een hoofdrol spelen. Het draagt allemaal bij aan de kille, misantropische sfeer die mij jaren naar het genre deed luisteren.

6. Christina Carter – Texas Modern Exorcism (CDR)
We kennen Christina Carter natuurlijk van Charalambides met haar (ex-)man Tom Carter, maar ook solo is haar discografie zeer uitgebreid. Deze handgenummerde en handgeschilderde cdr is haar laatste wapenfeit, en doet niet onder voor de trage pracht van het genoemde duo. Het begint met een bijna 20 minuten lang nummer dat langs echoënde harmonica, zwevende zang en de resonerende snaren van de gitaar voert, een dromerig sfeertje neerzettend dat een uur lang zal aanhouden. Vanwege het spaarzame spel komt de term drone ook nog al eens om te hoek kijken, maar in ieder geval niet in het verrassend relatief vrolijke Film, terwijl verderop nummers wel wat weg hebben van psychedelische, minimalistische blues. Genoeg te beleven dus op deze prachtige kleine release.

7. Gripgevest & Kling – Untitled (cassette)
In april typte ik een heel stuk over Hare Akedod, het duo David Edren en Bent van de Sompele die onder deze naam heel wat leuke muziek op cassette uitbrengen. Zelf maken ze ook muziek, samen nog wel, en dit keer onder de naam Gripgevest & Kling. Gericht op live improvisatie gebruiken ze hier gitaar, synthesizer, fluit, zither en allerlei effecten, wat het geëxperimenteer zeker iets levendigs meegeeft. Deze hallucinerende jams kan ik onmogelijk slecht beoordelen. Trouwens, David Edren solo kun je overigens ook terugvinden op nummer drie in deze lijst.

8. Phil Tyler – We Sunk The Ship To Get Rid Of The Rats (CDR)
Achttien heerlijk rustige banjonummers van Phil Tyler, een muzikant uit Newcastle die vooral bekend staat als de mannelijke helft van het duo Cath & Phil. Helemaal solo is hij hier echter niet, met Sarah Hill die zachte vocalen inbrengt op drie tracks, en bovendien helpen enkele traditionals en een Sacred Harp song hem op weg in tekst en tune. Het lijkt misschien allemaal een beetje veel op elkaar, maar het geheel is erg relaxed uitgevoerd waardoor de cdr perfect is om bij weg te dromen. De cdr is uitgevoerd in een mooie verpakking, met artwork van Jake Blanchard en uitgebracht bij Tor Press.

9. Graham Lambkin – Abersayne / Attersaye (7” single)
Graham Lambkin (voormalig The Shadow Ring) was goed bezig dit jaar. De Kye labeleigenaar zal je met verschillende samenwerkingen nog in andere categorieën in de jaarlijst tegenkomen, maar deze single mag absoluut niet ontbreken. Beide nummers zijn een prachtig staaltje songwriting, verborgen onder een deken van lo-fi en licht ruisende achtergrondgeluiden. Muziek voor bij een haardvuur, terwijl de wereld achter de rug in brand staat.

10. Jüppala Kääpiö – Owlora Muskaria (cassette)
De naam doet denken aan een freak folk groep uit Finland, maar in werkelijkheid is Jüppala Kääpiö een duo bestaande uit de Zwitserse zangeres / violiste Carole Zweifel en de Japanese en geluidskunstenaar Hitoshi Kojo. Traditionele instrumenten creëren iets folky, dat vergezeld door drones een volstrekt uniek geluid teweegbrengt. Terry Riley als bosnimf, kun je daar iets bij voorstellen? Hier heb je het.

11. Matt Krefting – Lipstick (7” single)
12. Sheldon Siegel – Three Euro Breakfast (cassette)
13. Meitheal – Early In The Spring, Late In The Fall (cassette)
14. Astray Navigations – Cloud Come Cadaver (CDR)
15. Bear Bones, Lay Low – Occultciti (cassette)
16. Ecstatic Cosmic Union – XCU (cassette)
17. Jefre Cantu-Ledesma – Requiem (For Violin And Magnetic Tape) (10” single)
18. Sweat Tongue – Fast Cummers (cassette)
19. Jake Blanchard – Archaic Practices (cassette)
20. Housewives – Housewives (7” single)

1. The Garbage & The Flowers – Eyes Rind As If Beggars
Dat mijn lijstjes van dit jaar gedomineerd worden door artiesten uit Nieuw-Zeeland en Australië is geen toeval. Er kwamen gewoon veel goede releases (opnieuw) uit in 2013, afkomstig uit die contreien. Neem nu deze dubbel lp van The Garbage & The Flowers, eigenlijk in 1997 al een compilatie toen de band reeds uit elkaar was, nu nog eens aangevuld met een hoop bonusmateriaal. De stonede folkpop van de band uit Wellington werkt nog steeds, mede omdat ze dit afwisselen met heerlijke rockjams en avant-garde minimalisme. Meer lezen en een nummertje luisteren? Ik typte in februari al eens een uitgebreide recensie, waarin ik al aangaf dat Eyes Rind As If Beggars een essentiële aankoop is.

2. Henry Flynt – Graduation
Henry Flynt is in de eerste plaats een filosoof, een anti-art activist en dan pas muzikant. Toch ken ik hem vooral in zijn rol als dat laatstgenoemde, vanwege zijn fascinerende mix van avant-garde muziek met hillbilly country en minimalisme, doorgaans uitgevoerd op viool. Ik twijfelde dan ook geen moment toen Graduation dit jaar voor het eerst op vinyl verscheen. Deze nummers  stammen uit de tweede helft van de jaren zeventig, een feit dat het luisteren ernaar alleen maar meer waardering voor de artiest oplevert. Met geflipte country ballads, hypnotiserende herhalingen op de viool, swingende instrumentale composities en een twintig minuten durend audio experiment als afsluiter moet je deze dubbel lp gehoord hebben om te geloven!

henryflynt

3. Peter Jefferies – The Last Great Challenge In A Dull World
Deze klassieker uit 1990 werd voor het eerst uitgebracht op cassette, en kreeg al snel de naam één van de meest unieke singer-songwriter albums uit de Nieuw-Zeelandse underground te zijn. Nadat ook een kleine heruitgave op lp uit het zicht verdween nam De Stijl Records recentelijk de taak op zich deze plaat opnieuw onder de aandacht te brengen. Jefferies’s magistrale nummers kenmerken zich door minimalistisch pianospel en vocalen die uit de maat lijken te springen, en waar de pijn van het leven duidelijk in is terug te horen. Verder kan het met de gehele line-up van The Dead C (zie Jaarlijst 2013: Live) als backing-band ook haast niet fout gaan. Deze versie uit 2013 bevat overigens ook de nummers van de 7” single The Fate Of Human Carbine, een mooie bonus.

4. Patrick Vian – Bruits Et Temps Analogues
Een paar jaar geleden ben ik eens begonnen alle albums van de Nurse With Wound-list te beluisteren. Naast de Franse psychedelica pioniers Red Noise, waarin Patrick Vian de gitaar en vocalen voor zijn rekening nam, werd ook dit enige solo album uit 1976 genoemd. Waarom het bijna veertig jaar heeft geduurd voordat er een heruitgave verscheen? Misschien wel omdat Bruits Et Temps Analogues een ongelooflijk weird album is, met hallucinerende synthesizermelodieën en onnavolgbare progrock. Pulserende prototechno wordt afgewisseld met science fiction-achtige kraut, dat vandaag de dag nog steeds klinkt als een blik in de toekomst. Patrick Vian wordt hierbij geholpen door een aantal gastmuzikanten op de meest exotische instrumenten. Een plaat die je brein doet smelten!

5. Robbie Basho – Visions Of The Country
Déjà vu? Vorig jaar stond Robbie Basho ook al op deze zelfde plaats, toen met een heruitgave van Twilight Peaks. De fingerpicking-artiest die altijd in de schaduw van John Fahey stond en een tragische dood stierf, verdient het om opnieuw te worden genoemd. Visions Of The Country is misschien wel zijn mooiste album, dat al sinds 1978 op een heruitgave zit te wachten. Behalve dat karakteristieke akoestische spel op de gitaar laat hij hier ook de piano spreken, en vooral zijn diepe stem maakt een onvergetelijk sombere indruk. Als je niet wordt geraakt door nummers als Blue Crystal Fire en Orphan’s Lament dan ben je echt heel koud van binnen. Een heruitgave die de portemonnee van de liefhebber aardig ontlast.

6. Alastair Galbraith – Cry
Als één van de meesterwerken van Nieuw-Zeeland’s Alastair Galbraith kon een eerste uitgave op vinyl van Cry uit 2000 eigenlijk niet uitblijven. Waarom het dan toch zolang duurde is mij een raadsel. Zijn gevoelige songwriting gecombineerd met een laag-bij-de-grond geëxperimenteer met achterstevoren afgespeelde tapes en orgelklanken zorgen ervoor dat alle dertien nummers een “gewoon” album voorbij gaan in excentriciteit en originaliteit. De melancholische stemming, dikwijls aangestuurd door een huilende viool of anders door fluisterende stemmen, maakt de geest droevig en toch tegelijkertijd is daar de onweerstaanbare drang dit album te omhelzen, te troosten. Een must in ieder platenkast met underground muziek.

7. Joshua Burkett – Footnote(s)
Broodnodige heruitgave op vinyl van deze cdr uit 2005, van origine uitgegeven op Burkett’s eigen label in wat ongetwijfeld een lage oplage moet zijn geweest. De Amerikaan specialiseert in traditionele folk muziek omgevormd met effecten en aangekleed met spookachtig iele vocalen. Het is alsof de kenmerkende American Primitivism folk een hedendaagse lo-fi behandeling krijgt. Burkett laat, ondanks dat hij op deze liveopnames bijgestaan wordt door een aantal gastmuzikanten (waaronder drummer Chris Corsano) een heel persoonlijk en kaal geluid horen, dat tegelijk ook heel ruimtelijk en abstract is. Een compleet unieke en betoverende ervaring, het luisteren naar deze lp.

iamthecenter

8. Various – I Am the Center: Private Issue New Age Music in America, 1950-1990
Voor de liefhebbers van new age muziek bestond er dit jaar geen betere compilatie dan deze. Het verenigt sommige van de meest rustgevende nummers door de jaren heen, nog voordat het genre zijn naam had gekregen. Een muzieksoort dat nog steeds teveel wordt geassocieerd met reformwinkels, en niet met gedreven muzikanten die met vaak weinig middelen lichaam en geest naar een hoger plan wilden tillen. De focus ligt op deze compilatie – zoals de titel aan aanduit – op privaat uitgegeven releases, met hoogtepunten van bekende namen als Wilburn Burchette, Iasos en J.D. Emmanuel, maar ook voor de kenners valt er veel te ontdekken op deze meer dan twee uur durende en met prachtig artwork uitgevoerde verzamelaar.

9. Anonymous – Inside The Shadow
Zo anoniem was de band Anonymous niet toen deze plaat uitkwam in 1976, mede dankzij het relatief toegankelijke geluid van jaren zestig psychedelica, invloeden oprapend van Jefferson Airplane, The Byrds en Crosby, Stills, Nash & Young. De nummers kunnen dan ook wedijveren met het beste uit die tijd, met prachtige vocale harmonieën, catchy riffs en een hoogdravend staaltje liedjesschrijven. Inside The Shadow is inmiddels aan de vijfde uitgave toe, maar de voorgaande edities worden ook alweer zeldzaam. Het geeft aan wat over wat voor kwaliteit we hier praten.

10. George Brigman – Jungle Rot
In 1975 nam de toen achttienjarige George Brigman zijn “acid blues-punk classic” Jungle Rot op, vooral geïnspireerd door The Groundhogs. Het was één van de meest woeste en ruwe platen uit de jaren zeventig, nog voordat de punk zijn doorbraak kende. Gitaren en de verrassend volwassen teksten opdreunende vocalen verdrinken in een zee van echo en effecten, instant mist in het hoofd. In tegenstelling tot eerder verschenen bootlegs stamt deze heruitgave rechtstreeks van de analoge mastertapes, wat het galmende geluid dat Brigman voor ogen had volledig tot zijn recht laat komen. Zo had eigenlijk de tweede plaat van Kurt Vile moeten klinken.

11. Dennis Johnson – November
12. Eliane Radigue – Adnos I-III
13. Vox Populi – Half Dead Ganja Music
14. Flamen Dialis – Symptome-Dei
15. Various – Esperanza De OTO
16. Rob Jo Star Band – Rob Jo Star Band
17. Eliane Radigue – Ψ 847
18. The Human Expression – Love At Psychedelic Velocity
19. Alice Coltrane – Divine Songs
20. Various – Bonehead Crunchers Volume 5 : Crazy Like a Fox; 14 Slices of Slimy Colonial Grillfat and Mindless Aussie Boogie Excursions
21. Scott Key – This Forest And The Sea
22. Sun City Girls – Eye Mohini (Sun City Girls Singles Volume 3)
23. Arthur Russell – Another Thought
24. Hickory Wind – Hickory Wind
25. Iasos – Celestial Soul Portraits