Berichten

Oktober 2012

Wijnmaand oktober was ondanks een warme week vooral een maand met veel neerslag, perfect om binnen te hangen met nieuwe muziek. Daar was geen gebrek aan. Naast de eerder besproken C S Yeh, Nathan Bowles, Xinlisupreme, Rhodri Davies en U.S. Girls kreeg ik het allemaal niet aangetypt; je houdt dus nog wat te goed in november. Maar ik sluit de maand natuurlijk niet af zonder nog wat korte opmerkingen over releases die afgelopen weken indruk op mij hebben gemaakt.

Een nieuwkomer die ik ook in de toekomst absoluut in de gaten ga houden is het Gentse duo Maan. De tape Khomeini 99 op het Smeltkop label is er eentje met een hoog spontaniteitgehalte. Door te improviseren met gitaar, bas, blokfluit, percussie, blaasinstrumenten en noisy elektronica ontstaat er een frisse mengeling van drones en improvisatiemuziek, waarbij zelfs met een black metal-achtige zang wordt geschermd.

Pikkedonker is het waar de muziek van The Cosmic Dead vandaan komt. Op de nieuwe cassette The Exalted King nemen de heren uit Glasgow je mee op een ruimtereis met groovende spacerock en monstrueuze doomdrones. Wanneer we de nieuwe plaat van Junzo Suzuki opzetten, belanden we weliswaar door een oorverdovende jam weer met beide voeten op de grond, maar een beetje duister blijft het wel. Zelfs als Suzuki overgaat op hypnotiserende bluesakkoorden. Eight-Sided Infinity is derhalve een waardig vervolg op de hier besproken Ode To A Blue Ghost, dat eerder dit jaar opnieuw uitkwam.

Acts waar we qua kwaliteit altijd op kunnen rekenen zijn Natural Snow Buildings en de hieruit ontsproten soloprojecten Isengrind en Twinsistermoon. Laatstgenoemde heeft er weer een release bij: Bogyrealm Vessels op Handmade Birds, uitgebracht in een gelimiteerde DVD box. Mehdi Ameziane wisselt weer als vanouds tussen ambient drones en psychedelische folk muziek, waarbij vooral de instrumentale stukken een prachtige indruk achterlaten. Datzelfde kan gezegd worden van Seven Pines van Daniel Bachman, alweer de derde solorelease dit jaar van deze jonge Amerikaan. Hij tekende de hoes voor Jack Rose’s postume album Luck In The Valley en daarmee kunnen we zijn muziek ook meteen in een hoekje plaatsen: virtuoze fingerpicking op de gitaar, met invloeden uit de drone en traditionele folkmuziek.

Wie tevens goed met de gitaar overweg kan is Tom Carter. De medeoprichter van Charalambides heeft onder de naam Sarin Smoke zijn derde samenwerking met Yellow SwansPete Swanson uit. Psychedelisch gitaarwerk vormt op Vent een bijzondere symbiose met ruisende noise. De opnames stammen overigens uit de tijd voordat Carter een zware longontsteking opliep, en de opbrengst gaat dan ook noodgedwongen naar het fonds dat geld bijeen brengt om zijn ziekenhuisrekeningen te kunnen betalen. Net als deze prachtige compilatie op Feathered Coyote Records.

Ter afsluiting nog een paar heruitgaven die de moeite waard zijn: Covering The Windows And Walls van Grouper verscheen deze maand opnieuw op vinyl via haar eigen label Yellow Electric. Dit album uit 2007 laat haar kenmerkende geluid met gitaarambient en fluisterende drones al goed horen. Sleep van diezelfde artieste is een fragment van haar extreem gelimiteerde en erg minimale ambient cdr release Violent Replacement, uitgebracht op 12” vinyl door het Canadese magazine Fillip. Zoals gewoonlijk is hier haastige spoed geboden, wil je niet veroordeeld zijn tot exorbitante prijzen op Discogs.com. Dat kun je ook nog weleens hebben met oude platen van Sensations’ Fix, de legendarische progrockband uit de buurt van Florence. RVNG Intl. heeft met Music Is Painting In The Air een heerlijke compilatie samengesteld met nummers uit 1974 tot 1977, opnieuw gemastered door het brein achter de psychedelische en toen zeer vooruitstrevende muziek, Franco Falsini.

Zo komen we de herfst wel door.


Incubate festival 2012

Maandag is het zover: dan gaat Incubate editie 2012 van start. Het festival dat Tilburg helemaal doet opleven is nog meer dan voorgaande jaren een allesomvattend evenement, met kunst, film, theater, debat en muziek. Je kan natuurlijk niet overal verstand van hebben, dus concentreer ik mij komende week op dat laatste. Een overzicht van de door mij uitgestippelde route, op de woensdag, zaterdag en zondag.

Op woensdag 12 september ben ik twee uur lang niet weg te slaan uit de Paradox. Daar staat als het goed is het drumstel klaar van de Australische percussionist Will Guthrie. Zijn plaat Sticks, Stones & Breaking Bones (recensie hier) uit dit voorjaar behoort nog steeds tot mijn favorieten van 2012, en ik twijfel er eigenlijk niet aan dat hij zijn improvisatiekunst en fabuleuze techniek ook live kan waarmaken. Wie live misschien nog wel beter is dan op plaat is Bill Orcutt. De voormalig gitarist van Harry Pussy is vandaag de dag in topvorm op zijn akoestische gitaar, waar dikwijls bewust een aantal snaren van ontbreken. Verwacht geen mooie melodieën, maar kapotte blues en raggende improvisatie ondersteund met vaag gemompel.

De zaterdag staat bij mij in het teken van Denemarken en noise. De platenlabels Sacred Bones en Posh Isolation zorgen dan namelijk vanaf voor een vermakelijke lineup in de Stage01, onderdeel van de 013. Om te beginnen met Vår (voormalig War), een project van Loke Rahbek en Elias Rønnenfelt. Eerstgenoemde runt het Posh Isolation label en is zanger van Sexdrome, terwijl Rønnenfelt speelt bij Iceage. De muziek van Vår is derhalve een te verwachten combinatie van house en punkmuziek. En toch denk ik dat deze band een publiek achterlaat dat zich nog eens achter de oren krabt.

Girlseeker is nog steeds de coolste band op aarde, en behoeft geen introductie meer. Zeker niet nadat de wanhopige Denen Incubate vorig jaar al liet kennis maken met hun gedementeerde pop. De zaal wordt nadien ingeruild voor de Pauluskerk, want daar spelen achtereenvolgens Twinsistermoon en Cian Nugent. De kerk is uitstekend geschikt voor akoestische optredens, en de spookfolk van Mehdi Amaziane (ook lid van Natural Snow Buildings) en het fingerpicking van Nugent past daar prima.

Terug naar de 013. Daar doet Elias Rønnenfelt nogmaals een optreden, nu als frontman van punkact Iceage. Dat optreden wordt – afgaande op eerdere – kort, rommelig maar fucking intens. ‘s Avonds staat er met Consumer Electronics en Con-Dom ongecompliceerde, keiharde noise op het programma, maar stiekem hoop ik ook nog even een stukje mee te pikken van Joe Speedboat, het nieuwe Dead Moon-achtige rammelpunk project met onder andere Edgar Wappenhalter en Wim Lecluyse (Morc Records) in de gelederen.

Overtuigd van zijn laatste plaat (recensie hier) ga ik met hoge verwachtingen naar het optreden van Diamond Terrifier kijken, de zondagmiddag. Noise, ambient en improvisatie met een saxofoon. Een half uur later komen we met Amen Dunes in wat rustiger, zij hij nog steeds behoorlijk psychedelisch, vaarwater. Het is te hopen dat ik bij het navolgende Ancient Ocean de kater van gisteren te boven ben, want dit valt in het genre “dromerige minimalistische drones”. Wakker worden doe ik beter bij The Men, heerlijk catchy noiserock met een punkrandje. Ook weer van het Sacred Bones label trouwens. In het vorige bericht op mrbungle.nl is al te lezen dat ik graag naar de drones van Expo ’70 luister, en dat zal live, aan het einde van de zondag, niet anders zijn.

Tot zover een overzicht van mijn planning komende week. Hang me er niet aan op, want er is natuurlijk nog veel meer te zien dan in deze bekrompen agenda wordt genoemd. Mis het leukste festival van Nederland niet!


Oktober 2011

Het moge duidelijk zijn dat mijn favoriete releases van afgelopen maand van het Belgische KRAAK label komen. Over zowel Köhn als U.S. Girls was ik namelijk zeer te spreken, zo was al eerder te lezen. Ook luisterde ik in oktober veel naar Psychic Ills en verschillende artiesten die op het Graag Traag festival aanwezig waren, waaronder Charalambides met hun prachtige Exile dubbel lp.

Maar ik hou van afwisseling, dus zal ik hieronder nog wat tips geven wat betreft releases die in deze herfstmaand het daglicht zagen. Te beginnen met een prachtige heruitgave van het eerste album van Twinsistermoon, met Mehdi Ameziane de mannelijke helft van Natural Snow Buildings. De vinyl editie van When Stars Glide Through Solid op Blackest Rainbow Records bevat twee paarse lp’s, waarvan één kant volledig nieuwe materiaal als bonus bevat. Een must-have, zogezegd, wanneer psychedelische waaiers van folk en drones jouw ding is.

Op datzelfde label vinden we Isidore Ducasse terug, vernoemd naar de Franse surrealistische schrijver. Dit project van Jefre Cantu-Ledesma en William Trevor Montgomery zou een (titelloze) soundtrack zijn voor een nog te maken western, en qua beeldvorming zit dit album er niet eens zover naast. Met al dan niet versterkte gitaar maken ze broeierige instrumentale stukken die elementen bevatten uit de folk, drones en neo-klassieke muziek. Soms stekelig, soms verwarmend maar nooit vervelend.

Christina Vantzou – Homemade Mountains

Het gelijknamige album van The Dead Texan uit 2004 beschouw ik nog steeds als één van de mooiste albums in het ambientachtige genre. Christina Vantzou was daar mede verantwoordelijk voor; het kan dan ook niet anders of haar solowerk No.1 valt niet tegen. Prachtige luistermuziek, met een neo-klassieke en minimalistische invalshoek, met melancholie in de hoofdrol. Deze draai ik toch liever dan A Winged Victory For A Sullen (met Adam Wiltzie, de andere helft van The Dead Texan, en tevens van Stars Of The Lid). Ik lijk de violen van Christina Vantzou te prefereren boven de piano van Dustin O’Halloran.

Koud kunnen we de herfst nog niet noemen, en toch is aan mijn luistergedrag te zien dat de dagen korter en frisser worden. De behoefte om warme en donkere ambient te draaien is alom aanwezig, en Turkey Decoy van Chubby Wolf is in dit genre zeer de moeite waard. Het is misschien wel de meeste toegankelijk release van Danielle Baquet-Long tot nu toe. Of er nog meer komt valt nog te bezien; ze kwam namelijk vorig jaar om het leven op 27-jarige leeftijd. Er schijnt nog onuitgebracht materiaal op de planken te liggen, maar of dat ook de weg naar buiten vindt… Het verhaal van Ursula Bogner is weer van een heel andere orde. Achter deze Duitse huisvrouw uit 1946 zou Jan Jelinek schuilgaan. Hoe dan ook staat Sonne = Blackbox vol met wat voor archiefmateriaal uit de primitieve retro-elektronica moet doorgaan. En dat klinkt vrij bijzonder.

Van de prettig gestoorde James Ferraro weet je nooit wat je kunt verwachten. Zijn nieuwe album Far Side Ritual is dan ook het vreemdste popalbum dat je op dit moment krijgen kunt. Kamermuziek in de mix met iPod reclames en Macbook geluidseffecten, aldus de informatie voor de pers. En vooral ook jaren negentig pop ontleed en op een chaotische doch pakkende manier weer opgebouwd, met een dikke knipoog naar de Amerikaanse cultuur. Een geweldige plaat, al zal dit voor een doorbraak wellicht net iets teveel gekkigheid bevatten. Wie wel doorbrak dit jaar is Kurt Vile. In navolging op Smoke Ring For My Halo schudt hij er nog een ep uit, So Outta Reach. Een paar jaar terug zou ik dit automatisch goed hebben gevonden, maar de lol gaat er helaas steeds meer vanaf. Ook een cover van Bruce Springsteen kan deze release niet meer redden.

Op de valreep van oktober kregen we nog de ep Total Decay van The Soft Moon. Dit pikzwarte new wave / elektronica bandje heeft slechts vier nummers te bieden als vervolg op het titelloze debuutalbum, maar dat is genoeg om Joy Division naar kinderfeestjes te verwijzen. Veel beter kun je de maand oktober niet besluiten.