Jaarlijst 2012: #15 – #11

11. Chora(s)san Time-Court Mirage – Live at the Grimm Museum Volume One
Drone-legende Catherine Christer Hennix startte een tijdje geleden een samenwerking met haar ensemble en Important Records, waarvan deze concertregistratie, opgenomen in Berlijn in 2011, het eerste resultaat is. Het stuk Blues Dhikr Al-Salam is een prachtige demonstratie van pure drone muziek, gemaakt met behulp van stem, computer, tuba en trombone, waarbij veranderingen van klank en toon tot in de details streng bewaakt worden. Ernaar luisteren is jezelf losmaken van Vadertje Tijd, en je overgeven aan transcendentie. Net geen vijftig minuten voelt opeens als een uurtje of zes. En dat vind ik dan weer prachtig. Kom maar op met Volume Two.

12. Èlg – Mil Pluton
Deze plaat van Èlg is misschien wel de meest vreemde van het jaar. Mil Pluton staat bol van onbezonnen creativiteit, zowel op vocaal als op elektronisch gebied. De prettige chaos die hieruit ontstaat, is veelal onbegrijpelijk en, eerder nog, onbeschrijfelijk. Een soort musique concrète voortgestuwd door harde beats en moderne elektronica, een geluid als een in duizend stukjes uiteengevallen caleidoscoop. Daarbovenop nog de zang, die de Laurent Gérard’s reputatie van chanson-verkrachter maar weer eens versterkt. In september was Èlg de winnende partij in een wedstrijdje op mrbungle.nl, met als tegenstander de groep waar hij zelf ook lid van is: Reines d’Angleterre (zie #16).

13. Nils Rostad – Harmony Hammond
Nils Rostad is een muzikale excentriekeling met een hoofdletter “E”. In navolging van  het vreemde Ujamt tovert de Noor met Harmony Hammond een album uit zijn hoed die elke genreomschrijving tart. Net als op zijn vorige werk slaat hij op speelse wijze aan het improviseren met een al dan niet ontstemde akoestisch gitaar en allerlei elektronische effecten en frutsels die van de meeste nummers een ongebalanceerde freakshow maken. Meer weten? Lees mijn eerdere recensie hier.

14. Fushitsusha – Hikari To Nazukeyou
Wie dacht dat Keiji Haino Fushitsusha definitief ter ruste had gelegd, schrok in 2012 wild wakker. Met behulp van drummer Ikuro Takahashi en bassist Mitsuru Nasuno heeft hij de legendarische act weer nieuw leven ingeblazen. De eerste release van wat een drieluik moet worden is Hikari To Nazukeyou. Zoals we van Fushitsusha gewend zijn kunnen we dit album classificeren als oncomfortabele noiserock, de grenzen van feedback aftastend en de luisteraar door asynchrone stampende drums in verwarring brengend. Nog steeds is de extreme en zeer aparte zang van Haino zelf het belangrijkste; wat dat betreft heeft het inmiddels zestigjarige boegbeeld niets aan kracht ingeboet. Toch zijn er ook melodieuze elementen te herkennen, voordat de band in de tweede helft overstapt naar overspannen muren van gitaarfeedback. Een meer dan geslaagde comeback van dit Japanse powertrio, nog eens bevestigt door de live show in Les Ateliers Claus (Brussel) afgelopen oktober.

15. Willie “Gutbucket” Lane – Guitar Army of One
Willie Lane is een protégé van onder andere MV & EE maar kan gelukkig prima op eigen benen staan. Bewapend met een akoestisch gitaar is hij dit jaar op oorlogspad gegaan om met zijn derde soloalbum een plekje te veroveren in de jaarlijsten. Dankzij zijn originele benadering van het fingerpickin’ genre, groot gemaakt door gitaristen als John Fahey, is dat hem gelukt. Niet per se steunend op repeterende akkoorden gaat hij op ontdekkingsreis met zijn zes snaren, waardoor er behalve een ontspannen en melancholisch geluid ook psychedelica en experiment in doorklinkt. Willie Lane weet zich daardoor een geheel eigen stijl aan te meten. Guitar Army Of One werd opgenomen met een 4-track recorder, wat het authentieke geluid uit het landelijke New England ten goede komt.


Jaarlijst 2012: #20 – #16

16. Reines d’Angleterre – Globe Et Dynastie
De Franse avant-garde vocalist accordeonist Ghédalia Tazartès wordt bij Reines d’Angleterre bijgestaan door “elektronische botanisten” Èlg en Jo Tanz. Nu was de muziek van Tazartès al niet bepaald gewoontjes, maar met twee van de meest geflipte muzikanten van Frankrijk aan zijn zijde gaat het nog een stap verder. Het spookachtige stemgeluid wordt begeleid door bizarre elektronica, noise, en ondefinieerbare effecten. Dat Globe Et Dynastie een mindfuck extraordinaire is schreef ik in september in dit tweeluik.

17. Fabulous Diamonds – Commercial Music
Commercial Music – de naam zegt het al – is misschien wel de meest commerciële release in de top 20 van mrbungle.nl. Dat wil niet zeggen dat het duo (Nisa Venerosa en Jarrod Zlatic uit Melbourne) de stijl op de voorgaande twee rake albums in de steek hebben gelaten. Hun kenmerkende pop minimalisme is misschien rijker van klank geworden, maar ook langgerekter en dromeriger. Met bijna lethargisch repeterende patronen en wegkwijnende zang lijkt de titel hier alleen maar mensen op het verkeerde been te willen zetten. Hypnotisch goed, weer.

18. Will Guthrie – Sticks, Stones & Breaking Bones
Het lijkt wel of 2012 het jaar is van de solo drummer, met fantastische albums (en optredens) van Chris Corsano, Kris Vanderstraeten en de Australische Will Guthrie. Ook laatstgenoemde bewijst dat je geen band nodig hebt om een intensief en vooral ook boeiend geluid neer te zetten. Natuurlijk, Sticks, Stones & Breaking Bones is een album waarvoor enige concentratie vereist is, wil je proeven van de sublieme techniek en gevoel voor ritme die Guthrie ons probeert over te brengen. Bij mij is dat in ieder geval gelukt, zoals al eerder te lezen was op mrbungle.nl.

19. Al Doum & The Faryds – Positive Force
Het heeft geen enkele waarde te benoemen dat de heren van Al Doum & The Faryds uit Italië komen. Op Positive Force, hun tweede album, perfectioneren ze hun internationale stijl, dat uitwaaiert over heel Europa, Afrika en Azië. En de toekan op de hoes komt dan weer alleen voor in Midden- en Zuid-Amerika. Over breed georiënteerd gesproken: denk aan psychedelica, kraut en blues in een weirde mix met freejazz en exotische klanken. Desalniettemin weten ze ook de rust en daarmee een zweverig gevoel te bewaren. Een recensie met wat meer woorden en geluiden is hier terug te lezen.

20. Ignatz – Because Time Is Too Short
Releases op cassette of op cdr worden vaak gezien als tussendoortjes, een aanloop naar een “echt” album op lp of cd. En hoewel er inderdaad nog meer in de pijplijn zit wat betreft de discografie van Ignatz, kunnen we wat de kwaliteit betreft deze tape gerust als een volwaardige uitgave zien. In ruim veertig minuten laat Bram Devens zijn karakteristieke geluid weer horen, dat ergens tussen minimalistische blues en exotische folkmuziek ligt. Nog steeds heerlijk lo-fi, aangekleed met loops van rommelige tapes en met een stemgeluid dat is vervormd tot die van een oude bluesheld in de laatste fase van z’n leven. Depressief maar enorm beklijvend laat Because Time Is Too Short wederom horen waarom Ignatz de laatste paar jaren tot mijn favoriete Vlaamse muzikanten behoort.


Jaarlijst 2011: #7

7. Cut Hands – Afro Noise I
William Bennett is een naam die je in de noisescene met dikke vette hoofdletters schrijft. Als oprichter van Whitehouse zette hij begin jaren tachtig power electronics voor het eerst op de kaart en wist hij extremiteit in muziek en bijbehorende beelden naar een hoger plan te tillen. Op het album Bird Seed – uitgebracht in 2003 na een inactieve periode – kwam al naar voren dat Bennett meer in zijn mars had dan alleen maar lawaai maken. Afrikaanse polyritmes en uitheemse klanken gaven de ruisende noise een nieuwe dimensie mee. Met Cut Hands gaat Bennett nog een stap verder.

Afro Noise (Vol. 1) is een agressieve en bovenal onheilspellende plaat waarop voodoo percussie dikwijls boven de piepende electronics worden geplaatst. Het zijn oerklanken die het gevecht aangaan met de hedendaagse mogelijkheden in de muziek waarbij geen klassieke instrumenten worden gebruikt. Welke triomfeert wordt niet duidelijk, maar het is zonder meer een wedstrijd waarbij het publiek winnaar is. De energie spat ervan af; zij het negatieve. Want Bennett weet als vanouds het gevoel van geweld en onrust van het Afrikaanse continent om te zetten in een pikzwart album.

Afro Noise zou de mooiste dubbel vinyl release van 2011 kunnen zijn, ware het niet dat deze pas volgend jaar uitkomt… Tot dan doen we het met de cd.