5. Fushitsusha – Mabushii Itazura Na Inori
Het zijn mooie tijden voor de Fushitsusha-fans. Nadat dit voorjaar de band rond Keiji Haino opeens na een lange winterslaap weer opdook met Hikari To Nazukeyo (zie #14) verscheen er niet veel later alweer een vervolg, opnieuw met drummer Ikuro Takahashi en bassist Mitsuru Nasuno. Op dit album blijft het “rock”-gedeelte verrassend op de achtergrond. De cd focust zich op de kreunende zang van Haino en allerlei vrije jazzritmes, terwijl het vuile gitaargeluid beheerst op de achtergrond opereert. Het is een nieuw geluid voor Fushitsusha waar je vanwege de bijzondere Japanse zang misschien moeilijk doorheen prikt, maar het bevestigt nog maar weer eens dat Haino met deze moeder der alle Japrockbands nog steeds innovatief kan zijn.
6. Raajmahal – Raajmahal
Pat Murano (No Neck Blues Band) is een druk baasje. Ondanks het feit dat er de laatste paar jaar weinig nieuwe opnames verschijnen van de band waarmee hij zijn carrière mee opbouwde, werkt hij hard aan allerlei andere projecten, waaronder Decimus, K-Salvatore, Raajmahal en zijn eigen label Kelippah. Dat Murano een volle agenda heeft, was allemaal al te lezen in dit bericht uit de maand juli. Terugkijkend is wat mij betreft Raajmahal, een trio met Carla Baker (Baba Yaga, Flower Orgy) en Santa Wolanczyk (Flower Orgy), zijn hoogtepunt van dit jaar. Het gelijknamige debuutalbum is een enorm ontspannen luisterervaring, waarbij strelende gitaarambient vervlochten wordt met hemelse zang. De vergelijking met Grouper is dan ook voor de hand liggend. Een prachtplaat om bij weg te dromen. Zelfs de enorm vertraagde Fleetwood Mac cover Dreams mag geslaagd genoemd worden.
7. Sheldon Siegel – Grève Totale
Improviseren zonder de controle te verliezen is ook een kunst. De jonge muzikanten van het Vlaamse Sheldon Siegel blinken er in uit. Op deze dubbel lp, opgenomen tijdens hun residentie bij het kunstencentrum Scheld’apen in Antwerpen, weten ze op subtiele wijze een weg te vinden in freejazz, minimalisme en abstracte geluidskunst. Met cello, saxofoon, percussie en tapes hebben ze de mogelijkheid om veel lawaai te maken, doch het sterke punt van Grève Totale is de grote ruimte die de drie muzikanten elkaar geven, om deze vervolgens niet altijd te benutten. Sheldon Siegel heeft op de voorzichtige en aftastende manier één van de spannendste en meest fascinerende improvisatie albums gemaakt. Lees meer in mijn recensie die in november op mrbungle.nl verscheen.


