A pinch of psychedelic

Omdat gewone popmuziek ook maar zo gewoon is, vandaag drie keer pop met een twist. Een beetje psychedelica brengt immers kleur in het soms zo dorre, grijze muzieklandschap. Van de hoes van Alvarius B.’s nieuwste plaat, Baroque Primitiva, worden we alvast een beetje draaierig. De menselijke mandala op de voorkant beeldt onverbloemd de schoonheid van het naakte vrouwelijke lichaam uit, een goede reden om op jacht te gaan naar het vinyl. Mits je daar genoeg $ voor over hebt, want de lp was in een vloek en een scheet uitverkocht (de cd versie bevat overigens 32 pagina’s met close-ups van de albumhoes, dus niet getreurd).

Alvarius B. is dan ook niet de minste. Al in de jaren tachtig werd er gehakt gemaakt van traditionele popmuziek met Sun City Girls, toen Alvarius B. nog gewoon Alan Bishop heette. Misschien iets minder excentriek doch zeker niet minder vreemd neemt hij wederom de tropische hitparade op de hak, met de slecht verborgen humor die we van hem gewend zijn. Vaak denken we naar singer-songwriter muziek te luisteren, maar ondertussen worden we gigantisch in de maling genomen, zo voelt het luisteren naar Baroque Primitiva. De verminkte themesong van You Only Live Twice en God Only Knows van de Beach Boys “on even more heavy acid” zijn hier onder andere het bewijs van. Die doen zelfs even denken aan de verzameling getrashte lovesongs op het album Sick Love van V/Vm.

Kun je de muziek raden wanneer je alleen de bandnaam hebt gehoord? In het geval van Psychedelic Horseshit waarschijnlijk wel. Het derde volledige album Laced zag onlangs het levenslicht en deze zal het productieve tweetal ongetwijfeld definitief op de kaart zetten in de psychedelische muziek. De chaotische combinatie van paranoïde punk, flauwe noise, gefrustreerde tropicalia en bliepjesmuziek is soms simpelweg om te kotsen, maar dan wel in die vorm van kickende achtbaanmisselijkheid. Tevens uitstekend geschikt om ongewenste visite het huis uit te krijgen.

Psychedelic Horseshit – French Countryside

De meest normale release van dit drieluik is ongetwijfeld In Vogue Spirit van Wet Hair. Dit duo is één van de overblijfselen van de uiteengevallen band Raccoo-oo-oon, waarmee de psych/noise indierock wordt voortgezet. Wel steeds meer in de richting van popmuziek, blijkt uit dit derde album, uitgebracht door het altijd fijne De Stijl label. Door de verwassen krautritmes, woekerende psychedelica en kosmische synthesizers en orgels schijnen namelijk aanstekelijke melodieën en infectieuze grooves. Een productie die de Not Not Fun traditie met zich mee draagt (dubby en lo-fi) maakt van In Vogue Spirit een frisse, uitdagende en relaxte luisterervaring.

“To fall in hell or soar angelic, you’ll need a pinch of psychedelic”. (Dr. Humphry Osmond)

Zombi – Escape Velocity

Als zombies bovenaan de voedselketen staan, dan staat het Amerikaanse duo Zombi bovenaan in de synthesizermuziek. Na albums als Cosmos, Surface To Air en Spirit Animal zijn oldskool creatievelingen Steve Moore en A.E. Paterra inmiddels aan de vierde toe, welke de naam Escape Velocity draagt.

Een Technicolor albumhoes met blote dames die uit een DeLorean huppelen, op weg naar hogere sferen: dan heb je bij mij al het cijfer negen binnen. Wanneer de muziek vervolgens zijn inspiratie vindt in krautrock, Giorgio Moroder en soundtracks voor Italiaanse (horror)films dan is het een koud kunstje om het hoogste cijfer van de klas te behalen. Dikke akkoorden uit de analoge synths zetten een heerlijk retro-futuristisch sfeertje neer, terwijl de verheffende drums (echte, ja) ervoor zorgen dat we niet teveel slaperige Jean Michel Jarre-deuntjes om onze oren krijgen. Klopt, de kenmerkende basgitaar is uit de instrumentatie verdwenen, wat Escape Velocity nog een extra zetje geeft richting de mensonvriendelijke en tijd vertragende ruimte.

Escape Velocity komt op 10 mei uit bij Relapse Records.

Shrunken Heads by Zombi

Chants of Niflheim

Twinsistermoon op het Kraak festival reken ik tot de beste concerten die ik tot nu toe in 2011 heb mogen aanschouwen. Niet gek dus, dat ik enthousiast word van een nieuwe release van Natural Snow Buildings, een aan dit project gelieerde band. Chants Of Niflheim heet het laatste wapenfeit en werd speciaal opgenomen voor Record Store Day. En op die dag uitgebracht, natuurlijk.

Niflheim is in de Noorse mythologie het rijk der nevelen, waar Hel heerste, en de doden aan haar werden onderworpen. Het past bij de muziek van Natural Snow Buildings: donker, mysterieus, ritualistisch. Dat bereikt het Franse tweetal (bestaande uit Mehdi Ameziane en Solagne Gularte) met langgerekte folk drones. Soms met zware riffs, soms met elektronica, soms met softe psychedelische klanken, ergens waar ook nog zacht gezang in is verborgen. Luchtig is het allerminst, helemaal als de percussie zijn intrede doet en de bekkens als een pyroklastische wolk over het bijna onherkenbare gitaargetokkel trekken.

Minimaal twee releases per jaar, al dan niet onder diverse namen, met nagenoeg dezelfde soort muziek, kan dat? Het is een vraag die bij mij opdoemt wanneer ik naar Chants Of Niflheim luister. Ja, muziek maken is soms net als blogs typen: niet teveel en niet te weinig is het devies. Natural Snow Buildings (en Twinsistermoon en Isengard) hebben de laatste jaren te weinig variatie getoond om de vele albums te rechtvaardigen. Aan de andere kant is de kwaliteit constant hoog en hebben de uitgaven op lp, cd en cassette een meerwaarde omdat ze altijd in zwaar gelimiteerde oplagen verschijnen. Daarom heb ik ook deze weer aangeschaft. Hoe lang ik dat nog blijf doen? De tijd zal het leren. Voor nu is Chants Of Niflheim een nieuw hoogtepuntje in de discografie.

Enige muzikale voorbeschouwingen (in de vorm van mp3’s of video’s) van Natural Snow Buildings zijn schaars te noemen, daarom hieronder een nummer van het album The Centauri Agent. Deze kwam vorig jaar uit bij Vulpiano Records en is gratis te downloaden. Het geeft een idee.

Natural Snow Buildings – Memories