Nadat ik de qua publiciteit onopvallende eerste release van Deer Tick’s War Elephant had gehoord, vormde zich een rode ring op mijn onderarm, die langzaam maar zeker groter werd. Hoe vaker ik er naar luisterde, des te meer verbleekte ik bij de genialiteit die dit meesterwerk wist te tentoonspreiden. Daarmee verbleekte ook de plek op mijn onderarm, vanuit het midden. Mijn plaatselijke platenboer verbleekte ook elke keer dat ik toentertijd – we praten 2007 – zijn winkel binnenstormde in een hernieuwde energieke poging de inmiddels out-of-print cd probeerde te bestellen.
November 2008. Goed nieuws voor mij en mijn platenboer: het album War Elephant wordt opnieuw uitgebracht door Partisan Records. In al het enthousiasme schreef ik daar reeds eerder over, en hoewel ik een purist ben op dat gebied, haalde een re-release gewoon de op één na hoogste plek in mijn jaarlijst. Ik kreeg verschijnselen als gewrichtspijn, zwellingen, uitstralende pijn in armen en benen en ik ging dubbel zien. Dat laatste was misschien ook wel te wijten aan mijn pogingen om bandoprichter en frontman John McCauley III’s drankgebruik te evenaren.
Deer Tick (de band) had zich onsterfelijk kunnen maken door een vreselijk auto ongeluk in scene te zetten, of vergelijkbare acties. Nee, ze gingen voor de wijven en het geld en besloten toch de altijd moeilijke tweede te maken. Eigenlijk voor het eerst als een viertal, want War Elephant schreef “Johnny” grotendeels alleen. Enig patriottisme kan ze niet ontzegd worden. Born On Flag Day en de vaderlandsliefde op de hoes verwijst echter vooral naar de geboortedag van McCauley, 14 juni 1986. Op het debuut wist Deer Tick de jonge leeftijd al goed te verhullen, en op de opvolger is dit niet anders.
De geest van doden waart rond; Hank Williams, Johnny Cash, Kurt Cobain en zelfs Elvis. Ook de verslavingen, allerhande problemen, liefdesverdriet en depressiviteit lijkt Deer Tick – in ieder geval in zijn teksten – mee te dragen. Het hoogtepunt Friday XIII is onmiskenbaar één van Cash’ uptempo nummers (dat typische baslooptje) met zelfs een soort June Carter in een duet. Daar waar June Carter bij vlagen klonk als een schorre kraai in de laatste minuten van haar leven, klinkt Liz Isenberg wel gewoon zuiver. Straight Into A Storm is rauwe rock-‘n-roll zoals The King het bedoeld had. De kracht van dit soort nummers, waarbij Houston, TX ook tot de betere behoord, is dat de oubollige term “country” naar een hoger plan wordt getild. De zoete smaak van paardenpis in het stof na een saloonfight blijft de luisteraar gedurende de ruim 43 minuten achtervolgen, maar wél gecombineerd met de afstandelijke geur van modern metaal.
Voor een album dat al volledig geprejudicieerd is al voordat is deze is gelekt, of uitgekomen, valt Born On Flag Day toch enigszins tegen. De tweede lost de verwachtingen weliswaar in, maar doet ook niet meer dan dat. Eigenlijk moeten we daar gewoon heel blij mee zijn. Zeker naarmate het aantal luisterbeurten zich gestaag ontwikkelt, blijken ook de minder energieke songs uitstekend verteerbaar, en verdwijnt het gevoel van laksheid toegeschreven aan de schrijver ervan. In het dronkenmans wiegelied Song About A Man speelt naast drankzucht de harmonica een prachtige hoofdrol, om maar eens een voorbeeld te noemen. Liefdesliedjes gezongen door de Boris Jeltsin van de country, met humor, op de rand van een ravijn. Afsluiter Stung is ook zo’n hartenbreker, die na een stilte nog wordt gevolgd door een altijd vervelende “hidden track”. In dit geval is het Goodnight, Irene, een countryklassieker die anno 2009 echt niet meer gecoverd hoeft te worden. Deer Tick laat oude tijden (1932) evenwel in stijl herleven, met allerlei kroeggeluiden.
Luisterend naar Born On Flag Day begint mijn motoriek ernstige gebreken te vertonen. De voeten hebben de oncontroleerbare neiging met de maat mee te bewegen, ook al staat er geen muziek op. Mijn snorharen worden dikker. Ik loop achteruit. Donkerrode en paarse vlekken op mijn armen en benen. Ach, de ziekte van Lyme. Die gaat wel over, mijn liefde voor de muziek van Deer Tick niet. De vlag bestaat alleen bij gratie van de wind. Maar wat waait het hier hard.





Als verzekerings- en Arbo adviseur in het MKB heb ik veel ervaring met de gevaren die het onderhouden van een website met zich meebrengt. Toen ik pas geleden bij mrbungle een vrijblijvende risico-inventarisatie afnam, bleek maar weer eens dat RSI slechts bijzaak is bij internetondernemers. In een volle koelkast naast de computer schuilt bijvoorbeeld heel wat meer gevaar dan men denkt. Ook zag ik dat mrbungle een Apple toetsenbord heeft op een Windows pc; dat is natuurlijk vragen om problemen. Gelukkig kreeg ik groen licht van mijn manager om een offerte uit te brengen voor een arbeidsongeschiktheidsverzekering. Nadat de inzagetermijn van twee weken was verstreken belde ik maar eens met mrbungle of hij de 82 pagina’s tellende aanbieding had gelezen. “Alleen de laatste pagina”, antwoordde hij en vervolgde: “de premie is hoger dan mijn inkomen”. Daarna hing hij op.
Speciaal voor mrbungle.nl heb ik een klankbordgroep opgericht, die zich bezig houdt met advies op het gebied van layout, tekst, presentatie en promotie. Ook neem ik zitting in een raad die toezicht houdt of deze tips wel uitgevoerd worden. Het is niet dat ik mijzelf zo belangrijk voel, maar de beheerder van deze website kan volgens mij wel een steuntje in de rug gebruiken. Een site moet vooral gevonden worden, vind ik, want als een site niet gevonden wordt, wordt die ook niet gelezen. Daarom heb ik geopperd vooral sleutelwoorden te gebruiken die veel in Google worden ingetypt, zoals Ajax, Barcelona, Messi en Van Den Boog. Zo’n creatieveling als mrbungle weet daar vast wel een verhaal rond te bouwen.
Ik kwam mrbungle voor het eerst tegen toen hij protestflyers aan het uitdelen was op een conventie voor vrouwen met kort haar. Op die flyer stond in het comic sans lettertype zijn website aangeprezen als een online feministisch centrum voor dames met smaak. Op de achterkant stond trouwens een concert aangekondigd van de Brabantse goregrindband Urine Festival. Jullie begrijpen natuurlijk wel dat ik met mijn smartphone meteen mrbungle.nl aan mijn favorieten heb toegevoegd. Nu ik deze site regelmatig bezoek laat ik mijn dagboek en het Libelle forum links liggen, en heb ik ook mijn truttige vriendinnen aangespoord eens wat sappige spanning in hun leven te brengen. De absurdistische teksten over nog vreemdere muziek maken namelijk heel wat los. Met ieder bezoek aan deze website voel ik mijn haar weer groeien.
Door mijn werk als frietboer heb ik regelmatig te maken met de altijd vriendelijke mrbungle. Minimaal drie keer per week neemt hij een bestelling af voor een weeshuis, waarbij ik mij altijd afvraag hoe hij toch zo slank blijft. Blijkbaar vreet het voltypen van mrbungle.nl energie. Niet gek natuurlijk, wanneer je iedere band waar nog niemand naar geluisterd heeft, probeert aan te prijzen. Je moet heel wat in huis hebben om in die vele uren nieuwe muziek het kaf van het koren te scheiden. Het is eigenlijk net als de juiste snacks naast je friet bestellen; je moet er een neus voor hebben. Wist u trouwens dat er dermate veel penicilline in een frikandel zit dat u uw leven er met drie weken mee kunt verlengen?
Iemand die zich voordeed als een vriend van mrbungle boekte mij onlangs om met mijn draaiorgel op te treden, precies voor zijn woning. Dit wel heel bijzondere verjaardagscadeau werd echter niet gewaardeerd en met hoon ontvangen. Al na één minuut kreeg ik lege blikjes bier van het merk “pils” naar mijn hoofd geslingerd, en het was nog maar elf uur in de ochtend! Het ging van kwaad tot erger. Asbakken, zeewierjenever, een boxset van de Small Faces… Omdat er contractueel was vastgelegd dat ik niet voor vijf uur ’s middags mocht stoppen en ik de gage goed kon gebruiken bovenop mijn studiefinanciering, beloofde het een lange dag te worden. Gelukkig maakte een goed geplaatste molotovcocktail een snel einde aan dit drama. De volgende dag heb ik mij meteen opgegeven voor “Gepest” van RTL 4.
Ik wil deze ruimte graag gebruiken om in contact te komen met jou! Jij bent een goedgebruinde, bij voorkeur heteroseksuele vrouw tussen de 20 en 35 jaar, van middelmatige lengte en breedte, die net als ik op zoek is naar een knuffeldiertje voor de langere termijn. Trefwoorden: verkleedpartijtjes, Norwich terriërs, lachebekkie en stijldansen. Ik, een 26-jarige student psychologie, blank en slank, ben klaar om jouw liefde te ontvangen! Mijn hobby’s zijn live action role-playing games, wandelen met mijn honden en fantasy boeken. Ik droom van zwoele zomeravonden met een Ice tea, waarin onze prille vriendschap langzaam overgaat in een vleselijke relatie. Spreek je dit ook aan? Bel me dan op 06-89****** (nummer bekend bij de beheerder van deze website).