Muziek

Woods – Sun And Shade

Tijd voor wat luchtigs. De vakantie komt er tenslotte aan en anders wel tijden van strand, barbecues en feestjes tot diep in de zwoele nachten. Eén plaat die dat onbevangen gevoel uitstekend muzikaal weet te vangen is Sun And Shade, de laatste in een regelmatige stroom van releases waar de naam Woods op staat.

Het uit Brooklyn afkomstige Woods heeft zich van een krakerig lo-fi project van Jarvis Taveniere en Jeremy Earl (tevens Woodsist labeleigenaar) ontwikkeld naar een alom gewaardeerde garagefolk band met psychedelische trekjes, bij voorkeur van veertig jaar geleden. En dat terwijl Jeremy’s kopstem ongetwijfeld bij sommigen ook afschuw oproept. Het is die ongeremde speelvreugde en vrolijkheid die de muziek van Woods zo geliefd maken; dat de productie wat stoffig overkomt, mag bijzaak heten. En zo heeft de band alweer het zevende album klaar – cassettes meegeteld – met diezelfde compacte en weinig gecompliceerde songs.

Op Sun And Shade zijn in ieder twee nummers te vinden die de kritiek op het gebrek aan verandering kunnen pareren. Out Of The Eye en Sol Y Sambra zijn beide instrumentaal, en nemen bovendien meer dan een derde van de albumduur voor hun rekening. Eerstgenoemde is een zich herhalende, hypnotiserende jam dat onmiskenbaar sixties klinkt, maar in ritme ook aan Neu! zou kunnen refereren. Het bijna tien minuten klokkende Sol Y Sambra laat in eenzelfde soort gejam Arabische invloeden doorschemeren, en schuift daarmee enige vooroordelen over gebrek aan creativiteit aan de kant.

Tijd voor wat luchtigs. Sun And Shade is na de geweldige albums Songs Of Shame en At Echo Lake wederom een klassieker in de discografie van Woods, en helemaal perfect voor de zomer. Regenachtig of niet.

“Pushing Onlys” – Woods

Continue Reading
Muziek

Beach House – Teen Dream

In mijn tienertijd was mijn familie in het trotse bezit van een strandhuisje op Dishoek. Een zeer ontspannen plek, waar de tijd kon worden vergeten en gedroomd werd van de zee. Als er een album is die dat gevoel muzikaal kan verwoorden, dan is het wel Teen Dream van Beach House. Nadat deze eind vorig jaar al op het internet verscheen en vervolgens mij de winter heeft doorgeholpen, kon ik afgelopen weekend eindelijk een origineel exemplaar aan mijn collectie toevoegen.

Teen Dream is het derde album van het duo Victoria Legrand en Alex Scally, respectievelijk van Franse en Amerikaanse afkomst. Vooral de tweede, Devotion uit 2008, leverde veel respect op. Het stond bol van zwijmelende melodieën en de aparte, melancholische zanglijnen van Legrand, ontsproten aan een zuinige instrumentatie. Dat laatste zorgde er gelukkig niet voor dat het geluid van Beach House koud aanvoelde. Integendeel, Devotion was als een warme deken.

De warme deken is inmiddels een vier-seizoenendekbed geworden. Teen Dream is voorzien van een betere en vooral veel rijkere productie waardoor de betoverende pracht van de tien nummers nog beter naar voren komt. Hoewel de muziek nog steeds erg dromerig aandoet, heeft het duo naar mijn eigen bescheiden mening ook een stap voorwaarts gemaakt wat betreft songs schrijven. De structuren zijn beter, de melodieën mooier, de instrumenten beter op elkaar afgestemd en Legrand’s stem is wat steviger geworden. Dat maakt van Teen Dream een eersteklas pop album.

Er is geen nummer te vinden dat onderdoet voor de anderen en de sfeer is doorgaans ook hetzelfde. Toch varieert Beach House met uithalende refreinen (Walk In The Park, Norway), vertragende liefdesliedjes (Silver Soul, Lover Of Mine) of zelfs naar een enorme climax toewerkende postrock-achtige track (10 Mile Stereo). De orgeltjes en jaren tachtig keyboardklanken blijven desondanks overheersen op Teen Dream. Storend is dat allerminst. Het is absurditeit ten top om eind januari al over jaarlijstjes te zeuren, maar ik heb het vermoeden dat dit pareltje daarin erg hoog gaat eindigen.

Continue Reading
Muziek

Jaarlijst 2009: #4

Het lijkt mij – wanneer ik een begaafd muzikant zou zijn – een lastige keuze tussen muziek maken met technische hoogstandjes of muziek maken dat op een groter publiek effect heeft. Ik vind daarin popmuziek net zo knap als bijvoorbeeld Keith Rowe of Derek Bailey, pioniers op de gitaar, maar moeilijk luisterbaar. Spencer Krug weet gek genoeg ongekend technisch talent en liedjes die uitstekend – voor gevorderden allicht – in het gehoor liggen, te combineren.

Inmiddels heeft de Canadese Syd Barrett alweer een nieuw projectje: Moonface. Dit naast zijn productiviteit in bands als Wolf Parade, Swan Lake en het dit jaar niet te missen Sunset Rubdown. De bandnaam is even vreemd als de muzikale omlijsting. Stuiterend tussen indie, progrock en episch nieuw-klassiek gaat Spencer op het laatste album Dragonslayer alle boekjes te buiten. Zonder te vergeten om  muziek te maken dat ook pakkend is.

Het album heb ik al uitvoerig geanalyseerd. Eigenlijk wil ik dit schrijven gebruiken om nog maar eens alle afwezigen onder de neus te wrijven dat ze het beste optreden van 2009 hebben gemist. Daar in het uiterste Vlissingen, waar met smeer besmeurde havenarbeiders van zeer diverse nationaliteiten de kroegen nog bevolken, wist Sunset Rubdown de intensiteit en complexiteit van het album beangstigend dicht te benaderen. De huid van de gemiddelde toeschouwer daar had gedurende zeker een uur de aanblik van een geplukte kip. Luisteren naar Dragonslayer laat dat gevoel herleven. Keer op keer.

#4. Sunset Rubdown – Dragonslayer (Jagjaguar)
#5. Lightning Dust – Infinite Light (Jagjaguar)
#6. Fever Ray – Fever Ray (Rabid)
#7. Kurt Vile – Childish Prodigy (Matador)
#8. Au Revoir Simone – Still Night, Still Light (Moshi Moshi)
#9. Fuck Buttons – Tarot Sport (ATP)
#10. A Place To Bury Strangers – Exploding Head (Mute)

Continue Reading