Tag archieven: optreden

Oh my God

We hebben Koninginnedag en de Giro gehad in Middelburg, wat mijn favoriete stad meer dan ooit op de kaart heeft gezet. Middelburg kleurde oranje en roze, maar afgelopen dinsdag kleurde de stad zwart. En laat die kleur mij nu een stuk beter bevallen. Nota bene op een doordeweekse avond – en dus niet op zondag – kwam David Eugene Edwards zijn donkere evangelie verkondigen in de Spot met zijn band Wovenhand.

De korte tournee staat in het teken van zijn nieuwste en zesde album The Threshingfloor. De “threshing floor” is van oudsher een plek waar het graan werd gedorst, en aldus een plek van voeding en blijdschap voor de betrokken gemeenschap. Die dinsdagavond vormde er aan de Beddewijkstraat een dergelijke plek. Bekende en onbekende Middelburgers en niet-Middelburgers bevolkten de zaal tot er niemand meer bij kon. Overigens was dat al het geval bij het onterecht lauwtjes ontvangen voorprogramma The Black Atlantic, dat de provinciehoofdstad inmiddels ook niet meer vreemd is.

Wovenhand, tegenwoordig gewoon een viermansformatie in plaats van een project tijdens Sixteen Horsepower-stilte, speelt de sterren van de hemel. De voornamelijk akoestische nummers hebben opeens een weldadige instrumentele kracht in zich. Dankzij de combinatie van hard gestemde gitaar, contrabas (afwisselend getokkeld en pizzicato), een begaafde drummer en keyboards wentelt Wovenhand zich in country, sacrale folk, gospel en donkere melodieën. En niet te vergeten rock, want deze avond rockt (dank u, geluidsman).

Toch is de grootste zegen van Wovenhand Edwards’ bijzondere zang, die door merg en been gaat. Edwards ís God. Of in ieder geval een soort Jesus. Steeds als ik weer een glaasje water had besteld, stond ik weer met een tray wijn in mijn handen. Zijn stem doet de elementen bewegen; zijn verhaal opent de ogen van de blinden; zijn muziek verbroedert vijanden. Met gesloten ogen verkondigt hij zijn geloof, doorgaans triest en somber, doch altijd met de overtuiging van de Heer. “Ik probeer leven te brengen”, vertelt hij in een interview met 3voor12/Zeeland. Dat lukt hem evenwel pas na het optreden, want tijdens staat iedereen levenloos aan de grond genageld. Misschien wel het beste concert dat ik ooit in Middelburg zag.

The Threshingfloor is misschien iets minder overweldigend dan het optreden, maar kan zich desalniettemin gemakkelijk meten met het beste werk van Wovenhand. Voor diegenen die liever Sixteen Horsepower de hemel in prijzen, is deze plaat de perfecte dwarsdoorsnede tussen de twee acts. De eerste tracks hebben een vol, onderwerpend geluid, maar subtiliteit is zeker niet onvindbaar. De Bijbelse retoriek intrigeert en zet aan tot nadenken. Ik geloof dat ik bekeerd ben.

Volgende week een blasfemisch stukje over de band Jesus Anal Penetration.

Slim Cessna’s Auto Club

Als ik op dit moment één countryband zou moeten aanbevelen, dan is het wel Slim Cessna’s Auto Club uit Denver, Colorado. Hoewel, country? Slim Cessna en zijn band zijn een ware carrousel van muziekstijlen, waarbij punk, gothic, folk, americana, rockabilly, surf, gospel en het eerder genoemde country in voorbij komen. Volgens cultfiguur en eigenaar van het platenlabel waarop het zestal huist, Jello Biafra, is Slim Cessna’s Auto Club “the country band that plays the bar at the end of the world.”

Eind maart zag een nieuwe plaat het daglicht, Buried Behind The Barn. Het woord “nieuw” lijkt in de eerste instantie een verkooptruc, aangezien dit album nummers bevat die ruim tien jaar uit zijn en slechts zijn verschenen op obscure cdr’s en in andere versies op oudere releases. Totdat je de muziek hoort. Ik dacht dat het vorige album Cipher niet te overtreffen zou zijn, maar deze tracks zijn misschien nog wel sterker. Ieder van de acht is enorm aanstekelijk, zit technisch knap in elkaar en geeft een klap energie, vooral afgespeeld op hard volume.

Maar het kan nog beter. Live is de band niet minder dan magistraal. Met de producer van Woven Hand’s aankomende plaat op pedal steel en keyboard, wordt de dubbele zang verder strak begeleid met banjo’s, een dubbele gitaar en een begaafd drummer. De symboliek met veel beweging bezongen door Slim en zijn compagnon Munly maakt van een liveoptreden een onvergetelijke ervaring. Of je nu wordt gezegend door Slim of naar de hel verbannen door Munly, je blijft in verbazing en geluk achter. Dat kunstje deed Slim Cessna’s Auto Club vorig jaar al in Middelburg, maar afgelopen vrijdag deden ze dat nog een dunnetjes over. Lees hier mijn tweede verslag voor 3voor12/Zeeland en ga morgen dat album aanschaffen.

Record Store Day


Specialistische platenzaken zijn naast de supermarkt eigenlijk het enige soort winkels waar ik kom. In de supermarkt voel ik mij zelden thuis, maar in eerstgenoemde des te meer. Doorgaans worden dit soort etablissementen enkel bevolkt door muziekliefhebbers, waarmee je zonder ze te kennen met gemak uren over de nieuwste releases kunt ouwehoeren. Een platenzaak (en dan bedoel ik niet Van Leest of de Free Record Shop) is meer dan alleen een winkel waar je muziek koopt; het is een ontmoetingsplek voor gelijkgestemden. Een plek waar je meer uitwisselt dan euro’s en een cd’tje. Kom, kom, nu niet weer sentimenteel worden. Het is tenslotte Record Store Day!

Althans, dat was afgelopen zaterdag. Deze Amerikaanse traditie is dit jaar ook eindelijk serieus overgewaaid naar Nederland (en andere Europese landen) zodat er in vele kleine en grote winkels gratis optredens plaatsvonden en exclusieve releases waren te krijgen. Zelfs in Middelburg. De Drvkkery en Platenzaak Spin waren toneel voor optredens van Danny Vera, Stöma en Moss, aangevuld met workshops voor muzikanten. Gezien het aanwezige publiek was het een succes. Ondanks dat ik in de eerste instantie een hele andere Stoma verwachtte, heb ik het uitermate naar mijn zin gehad op die dag. Dat valt ook terug te lezen in dit verslag van ondergetekende op de site van 3voor12/Zeeland.

Er waren vele al dan niet exclusieve releases verkrijgbaar deze dag, sommigen in gelimiteerde oplagen. Ergens heb ik spijt dat ik er geen heb gekocht, maar internet helpt mij toch de beste te selecteren uit een lijst die tien A4tjes beslaat. Bovenaan staat het gruizige Doe Deer van Crystal Castles. Het nummer is een dikke “fuck off” naar mensen die mooie muziek maken. De Beach House EP Zebra keek ik erg naar uit, maar bevat eigenlijk weinig bijzondere tracks. Net als de MGMT single Siberian Breaks. De 7” single van Fanfarlo bevalt mij wat dat betreft beter. Ook interessant zijn de reissues van Vanguard, ter ere van de zestigste verjaardag van dat label. Onder andere John Fahey, Doc Watson en Joan Baez krijgen op deze dag een heruitgave met origineel artwork.

Een herdruk op zwaar vinyl is er ook voor Confusion Is Sex en Evol, maar aangezien ik deze albums al in mijn bezit heb vond ik het niet de moeite om daar moeite voor te doen. Diegenen die niet weten over welke band ik het heb, moeten nodig gaan googelen. Mijn luiheid openbaart zich verder doordat ik het op Record Store Day uitgekomen geweldige album van Caribou genaamd Swim, pas later ga ophalen bij Platenzaak Spin. De instore optredens vandaag in die winkel waren overigens de laatste ooit. Zeker niet de beste ooit, maar gelukkig kunnen we nog uitgebreid afscheid nemen tijdens het Spin Closingfestival in De Spot, op zestien mei.