Tag archieven: optreden

Motel Mozaïque vs. Avonduren

Een bezoek aan Rotterdam was voor mij alweer een tijd geleden, maar dit jaar kon ik er niet meer omheen: het Motel Mozaïque festival. Omdat de angst door Sparta supporters belaagd te worden altijd rondhangt in de havenstad, besloot ik voorzichting de boel af te tasten en slechts één dag van dit festival te bezoeken, namelijk de vrijdag. De grootste reden hiervoor was Mumford & Sons, die met hun geweldige debuutalbum nog de nummer twee spot wist te behalen in mijn jaarlijst 2009. ’s Middags al konden we de Britten aanschouwen, nog voordat de polsbandjes om waren gedaan. Ik heb zelden zo’n rij gezien voor een kerk, die was neergezet door 3voor12. In drie nummers tijd wisten de heren met hun popfolk het gehele publiek aan het springen te krijgen. Dat beloofde wat.

Eerst nog even Johnny Flynn bekijken in de Rotown. Hoewel zijn laatste EP Sweet William een beetje tegenvalt, heeft de jonge troubadour uit Londen een streepje voor bij mij dankzij het album A Larum. In juni komt er een nieuw album uit, en het is te hopen dat daar weer springerige maar soms ook gevoelige countryfolk met een hoop swing op te vinden is. Dat is in ieder geval wat hij vanavond speelt; zijn meest aanstekelijke liedjes komen allemaal voorbij. Gitaar, banjo, trompet en acteren (Kruistocht in spijkerbroek) zijn allen geen probleem voor Johnny Flynn. Helaas was dat optreden ook meteen het hoogtepunt van de avond.

Mumford & Sons zijn inmiddels zo populair geworden dat er al een hoop zenuwachtige mensen voor, op, naast en in de Rotterdamse schouwburg zijn te vinden, één uur voor aanvang van de show. De show begint keurig op tijd, maar de zaal is dan al een tijdje vol. En wachten duurt lang. Als dan het eveneens Londense viertal op het podium verschijnt, ben ik al niet meer enthousiast te krijgen. De liveshow heeft wat mij betreft weinig extra’s ten opzichte van het album, maar getuige de deinende menigte bij Little Lion Man delen weinigen mijn mening. Mij bekruipt steeds meer de gedachte dat ik bij de Fuck Buttons in Watt had moeten staan. Dat is altijd een nadeel van festivals: keuzes maken. Na Mumford & Sons maak ik de keuze helemaal nergens meer naar toe te gaan. Om na drie uur rusteloze slaap de terugreis naar Zeeland te wagen.

Thuis in Middelburg was er ’s avonds weer een vertrouwde Avonduren in de galerie naast de beste – en enige – espressobar die de stad rijk is. Ik heb nog geen enkele editie gemist, en dat zegt genoeg. Het is natuurlijk niet te vergelijken met een groots opgezet festival als Motel Mozaïque. Sterker, het is eerder het tegenovergestelde. Het is er doorgaans rustig, knus en iedereen kent elkaar. Vanavond is geen uitzondering hierop, doch is het wel een beetje speciaal omdat er dit keer geen verstilde folk weerklinkt in de achterkamer. In de voorkamer staan de versterkers de oorschelpen al voor aanvang venijnig aan te staren. Capital Sentimental trakteert het aanwezige publiek op een harde psychedelische spacerockshow; voorbijgangers kijken verbaasd naar binnen. Zie je wel, er gaat niets boven thuiskomen. Lees mijn verslag van deze avond bij 3voor12Zeeland hier. En mocht je je aanstaande zondag op het Roadburn festival bevinden, ga die band zien!

Pasen

Pasen is niet echt aan mij besteed. In plaats van uit de dood op te staan, kom ik er eerder dichterbij in dat lange weekend. Datzelfde weekeinde was dit jaar toneel van een tweetal concertbezoeken van mijn kant, een beetje gerommel langs de Bluesroute daarbuiten gelaten. Vrijdagavond in de Spot beloofde een stevig psychedelisch rockavondje te worden, maar het geringe aantal bezoekers deed bij de band verre van vuurwerk ontstaan. Mijn verslag voor 3voor12/Zeeland (hier te lezen) is dan ook niet sprankelend enthousiast te noemen. En dat terwijl de TV Buddhas elders de hemel in geprezen worden voor hun energieke liveoptredens. Ik zet de cd nog maar eens op.

De zondagmiddag van Avonduren; een beetje tegenstrijdig, maar het werkte prima. Het daglicht in de inmiddels welbekende achterkamer maakte allerlei blije lentegevoelens los. Of kwam dat door de muziek? Ik had het album van My Bubba & Me reeds in mijn bezit, maar na dit optreden kan ik nog meer genieten van de lieflijke folk. Bovendien konden de aanwezigen een Zeeuws talent toevoegen aan de gezien/gehoord-lijst. Janine, daar gaan we nog meer van horen. Het typwerk van deze middag is verder hier te lezen.

Een muzikaal weekend

Zonder dat je in een tent hoeft te slapen en in Dixies moet kakken, toch drie dagen met kwaliteitsmuziek meemaken. Dankzij een combinatie van Avonduren, een middagoptreden in de Drvkkery, een Folk festival in de Spot en een uitstapje naar FabrIQ in Den Bosch werd dit werkelijkheid. Ik zag artiesten als Jay Minor, Cedarwell, Tiny Vipers, Bosque Brown, The Tallest Man On Earth, Megafaun en nog veel meer. Voor de vrijdag en zaterdag verwijs ik graag naar 3voor12Zeeland.nl: hier mijn verslag van Avonduren, de zaterdagmiddag staat hier en tekst voor en over De Spot staat hier en hier.

Bij artiesten van dit kaliber is het helemaal niet erg om ze twee keer achter elkaar te aanschouwen. Bovendien had het nieuwe festival FabrIQ Den Bosch nog net iets meer te bieden dan De Spot. Nog niet helemaal bekomen van de afsluitende handstand-circus dj’s Betonnie en Bartcore,  schuifelde een gezellige groep Middelburgers daarom zondagochtend de trein in richting het verre Brabant.

Eenmaal aangekomen deed ik nog even snel een sneakpeak bij een rehearsal in de diepe kerkers van de W2, waar Zonderland, een absoluut geen onaardige post-rock / ambient driemansformatie, zijn kunsten vertoonde. Even daarna vulde de zaal zich snel bij Awkward I, met de Hospital Bombers als begeleidingsband. Ik moet altijd even wennen aan zittende concerten, zo ook in de Verkadefabriek. Het is echter een goede manier om het publiek zich te laten concentreren op de muziek, in plaats van op sociale activiteiten. Nadat de Tindersticks het concert in de Effenaar om die reden hadden afgebroken is het weer helemaal een issue, ouwehoeren tijdens een concert. Ook de dag ervoor had ik het even niet meer met al die eikels die het optreden van Bosque Brown verpestten. Maar bij Awkward I was het redelijk stil, zodat ik in alle rust van de prachtige muziek kon genieten.

Tiny Vipers had mij de dag ervoor al verrast met een krachtig en ijzersterk optreden. Dat maakte het niet minder erg dat ik vanwege de drukte driekwart van het optreden aan de verkeerde kant van deur heb gestaan. De drie nummers die ik dan toch nog mocht aanschouwen, deed dat gegeven snel weer vergeten. Met haar slobbertrui en vieze haar is ze mijn favoriete onmodieuze dame van vandaag en morgen. Cedarwell zette Middelburg al op z’n kop, en herhaald dat kunstje in Den Bosch. De zittende optredens schuiven we aan de kant, het is nu feesten in de W2.

Stiekem is de act waarvoor we allemaal zijn gekomen The Tallest Man On Earth. De Zweed van amper 1 meter 30 heeft inmiddels een grootse reputatie. De vergelijking met Bob Dylan moet je niet helemaal vergeten, maar de beste man een (goede) kopie noemen doet zijn muziek geen eer aan. Hij bewijst met zijn tweede album The Wild Hunt, uit op 13 april, dat hij zijn eigen stijl heeft gevonden (mensen die problemen hebben met mijn downloadgedrag mogen mijn originelen komen tellen). Zo is een nummer als You’re Going Back melodieuzer dan ooit, en heeft King Of Spain briljante poëtiek. Kristian Matsson, zoals hij heet, weet gevoelige, emotionele kampvuurliedjes op energieke wijze  over te brengen op het publiek. Een optreden met kippenvel.

Megafaun zijn  wat mij betreft de nieuwe Fleet Foxes. Waarom de drie heren niet in mijn jaarlijst van 2009 zijn terug te vinden is me een raadsel. Gather, Form & Fly is een album die niet alleen mooie meezingfolk ten gehore brengt, maar ook het experiment niet schuwt. De banjo wordt net zo makkelijk ingeruild voor een laptop. Bovendien zijn de drie mannen met indrukwekkende gezichtsbeharing een genot om op het podium zien staan. Zoveel speelvreugde  zweept zonder moeite het publiek op.

Omdat er nog steeds geen nachttreinen naar Zeeland rijden, moest ons gezelschap de afsluitende bands aan zich voorbij laten gaan. Maar ook zonder deze is FabrIQ met recht een “Festival Of Intrusive Quality”. Goed, op de terugweg naar Middelburg liep het misschien een beetje uit de hand. Het fabeltje dat festivalbier niet werkt is dan ook weer uit de wereld. Dank aan Nous die alle gezelligheid van zondag op de gevoelige plaat vastlegde.