26 jan 2012

The Doozer – Keep It Together

No Comments Muziek

Aan het einde van deze maand komt het altijd geweldige Woodsist met wat de doorbraak van The Doozer gaat worden. Simon Doozer uit Cambridge wordt daarmee de eerste Britse artiest die een release krijgt bij de jongens van Woods, maar hij gaat zich er zeker thuis voelen. Keep It Together past namelijk perfect in het rijtje van eerdere releases met een sticker van dit label, die niet zelden een combinatie vormen van psychedelische folk en charmante pop.

In 2010 kregen we al een hint met het album Great Explorers, waarop dit soloproject uitstekende skills liet horen op het gebied van sixties psych en luie left field pop. In de tussentijd wist hij een hele rits aan muzikanten om zich heen te verzamelen, waardoor er maar liefst elf andere tussen de credits van dit nieuwe album staan. Het wat ruizige, analoge instrumentarium is ingeruild voor een band met gitaar, bas, piano, drums, strijkers en zelfs een tuba gekocht van het Leger des Heils. Gelukkig is er niet veel veranderd. Het lo-fi sfeertje is gebleven en de liedjes eenvoudig, wat het pop-gehalte aanzienlijk opkrikt.

Wat van The Doozer een vrij unieke artiest maakt is dat onmiskenbare Britse accent, naïef simpele teksten theatraal zingend als een stonede Jens Lekman. De laagdrempelige, shabby sfeer van zijn oudere werk wordt daarmee in stand gehouden, terwijl het vollere geluid van Keep It Together de warmte en romantiek ten goede komen. Luister bijvoorbeeld maar eens naar Fold Up Chair, een onweerstaanbaar zomerse song, gemaakt om mee te neuriën.

Keep It Together verschijnt 31 januari digitaal en op vinyl, en is onder andere te bestellen in de pas vernieuwde webshop van Woodsist. En ja, dat is Simon Doozer zelf op de albumhoes.

09 jul 2011

Matt “MV” Valentine

No Comments Muziek

Eén van de leukste platen van vorige maand is What I Became van Matt Valentine. Geen belletjes? Nagenoeg onmogelijk, althans, wanneer er enige interesse bestaat in Amerikaanse freakfolk en/of psychedelica. De afgelopen tien jaar verschenen misschien wel meer dan honderd grotere en kleinere releases met zijn naam erop, het grootste gedeelte als MV & EE (samen met Erika Elder). In het goed begroeide Vermont is blijkbaar overvloedig veel inspiratie te vinden voor iemand met een goed begroeide kin en een gitaar. Genoeg ook voor alweer zijn dertiende (?) solo album.

Hoewel onze favoriete hippie zich door de jaren heen bezig heeft gehouden met allerlei (sub)genres zoals country, blues, grunge jams en folk is er in ieder geval één rode draad die door zijn werk loopt: zijn geestverruimende insteek. Veel van zijn muziek klinkt alsof hij aan het tokkelen is geslagen, terwijl de hallucinerende effecten, die het eten van een nog te ontdekken plantensoort met zich meebrengt, zich beginnen te manifesteren. Soms met wisselend resultaat.

What I Became behoort tot zijn betere werk. De lp is duidelijk meer gericht op folk dan op wat anders, aangevuld met diverse psychedelische effecten en een enkele overstuurde gitaar (Hit The Trails). Daarnaast mogen de zeven nummers gerust aangeduid worden als echte “liedjes” met kop en staart en niet als lusteloze jams bij het kampvuur. Hij wordt hier een handje geholpen door Jeremy Earl op percussie, een naam die op deze site – vier berichten terug – al eens voorkwam (Woodsist is tevens het label die deze lp uitbrengt, gelimiteerd uiteraard). Ook de eerder genoemde Erika Elder zingt een stukje mee op Ease My Eyes.

Matt “MV” Valentine: “PK Dick”

What I Became is een authentiek album die de muzikale creativiteit en laid-back houding van Matt Valentine op geweldige wijze weet te vangen. Dat deze opvalt in zijn eindeloze stroom releases zegt eigenlijk al genoeg.

17 jun 2011

Woods – Sun And Shade

No Comments Muziek

Tijd voor wat luchtigs. De vakantie komt er tenslotte aan en anders wel tijden van strand, barbecues en feestjes tot diep in de zwoele nachten. Eén plaat die dat onbevangen gevoel uitstekend muzikaal weet te vangen is Sun And Shade, de laatste in een regelmatige stroom van releases waar de naam Woods op staat.

Het uit Brooklyn afkomstige Woods heeft zich van een krakerig lo-fi project van Jarvis Taveniere en Jeremy Earl (tevens Woodsist labeleigenaar) ontwikkeld naar een alom gewaardeerde garagefolk band met psychedelische trekjes, bij voorkeur van veertig jaar geleden. En dat terwijl Jeremy’s kopstem ongetwijfeld bij sommigen ook afschuw oproept. Het is die ongeremde speelvreugde en vrolijkheid die de muziek van Woods zo geliefd maken; dat de productie wat stoffig overkomt, mag bijzaak heten. En zo heeft de band alweer het zevende album klaar – cassettes meegeteld – met diezelfde compacte en weinig gecompliceerde songs.

Op Sun And Shade zijn in ieder twee nummers te vinden die de kritiek op het gebrek aan verandering kunnen pareren. Out Of The Eye en Sol Y Sambra zijn beide instrumentaal, en nemen bovendien meer dan een derde van de albumduur voor hun rekening. Eerstgenoemde is een zich herhalende, hypnotiserende jam dat onmiskenbaar sixties klinkt, maar in ritme ook aan Neu! zou kunnen refereren. Het bijna tien minuten klokkende Sol Y Sambra laat in eenzelfde soort gejam Arabische invloeden doorschemeren, en schuift daarmee enige vooroordelen over gebrek aan creativiteit aan de kant.

Tijd voor wat luchtigs. Sun And Shade is na de geweldige albums Songs Of Shame en At Echo Lake wederom een klassieker in de discografie van Woods, en helemaal perfect voor de zomer. Regenachtig of niet.

“Pushing Onlys” – Woods

13 mrt 2009

Wavves – Wavvves

2 Comments Muziek

Je bent tweeëntwintig jaar oud, woont in San Diego, houdt je voornamelijk bezig met surfen en blowen en de golven zijn het enige waar je je druk om maakt. Wat bezielde Nathan Williams – want die naam draagt het personage dat ik bedoel – dan in godsnaam toen hij besloot een bandje te beginnen? Natuurlijk, bij iedere zichzelf niet respecterende, niksdoende en verouderde tiener hoort natuurlijk een beetje herrie maken met vrienden. Maar dat er vervolgens met een lijpe lo-fi cassetteopname op het label Fuck It Tapes alle noiseindiepop hypebands van vorig jaar worden overtroffen lag vast niet in de lijn van de verwachtingen. Nouns van No Age eindigde op nummer drie in de jaarlijst van het alom gewaardeerde Pitchforkmedia, Times New Viking werd de hemel in geprezen en Nathan Williams lacht zo hard dat de pis van zijn lul drupt…

Je bent tweeëntwintig jaar oud, woont in San Diego, leeft in een chaos en maakt je vooral niet druk om de rommel om je heen. Nathan Williams voelt zich er zelfs prettig in. Niet verwonderlijk is de muziek van de bijbehorende band Wavves ook ordeloos. Het rammelt, schuurt, stoort, kraakt en lijkt zonder ook maar enige interesse voor geluid te zijn opgenomen op een jaren ’80 bandrecorder. Wat nou lo-fi, gewoon no-fi. Niet alleen de band draagt de naam Wavves, maar ook de cassette, CD / LP (met extra nummers op Woodsist) en een song. Om de verwarring compleet te maken wordt het aanstaande album Wavvves (ja, met drie v’s) niet op het eerder aangekondigde De Stijl Records uitgebracht maar op Fat Possum, bevat het doodleuk dezelfde songtitels voor compleet andere nummers en is ook nog eens de hoes in dezelfde stijl als de voorloper van vier maanden terug.

Je bent tweeëntwintig jaar oud, woont in San Diego en je bent een liefhebber van popmuziek, maar ook van punk. Het zette Nathan Williams aan om een combinatie tussen typische Californische surfpop à la Beach Boys, destructieve slaapkamerpunk en tweedimensionale analoge noise te gaan produceren. Ik omschreef de muziek van Wavves al eerder als een “oude Beach Boys LP waar een schuurmachine overheen raast”, en dat is nog steeds een waarheid als een koe. De melodieuze zang wordt gedurende veertien nummers weinig subtiel ondergesneeuwd door gitaar en bas met een exces aan distortion. De percussie is simpel maar effectief (veel bekkens) en de gitaarakkoorden dragen diezelfde punkattitude uit. Daarnaast lijkt Nathan ook geïnspireerd door gothics, doen de songtitels Goth Girls, California Goths, Summer Goth, Beach Goth en Surf Goth vermoeden. De rauwe, vuile puurheid op Wavvves is een grote troef, zo ook de zang. Hoe Nathan op No Hope Kids (“Got no car, got no money, got nothing…”) heerlijk nonchalant whahwhawhawha zingt is typerend voor zijn manier van muziek maken evenals zalig aanstekelijk. De uitschieter So Bored is de perfecte soundtrack voor weer een dag op kantoor.

Je bent achtentwintig jaar oud, woont in Middelburg en wou dat je tweeëntwintig jaar oud was, in San Diego woonde en je vooral bezig hield met surfen, blowen, de golven en het nieuwste hypealbum van het jaar 2009 op de wereld zetten. Het is makkelijk scoren om te gaan gillen dat Wavves dé noiseindiepopband van dit jaar is. Want zo wordt er in de pers en op internet al met deze act omgegaan. Maar ontkennen kan ik het gewoon niet. Daarvoor is Wavvves te briljant, energiek en verfrissend. Zullen we deze plaat na de zomer ook nog zo omhelzen? De tijd zal het leren. Check in de tussentijd dit optreden bij Dwars (solo & verkouden, zonder drummer) of hier een recente show in Brooklyn.