Berichten

Ganglians – Still Living

Op het Le Guess Who festival vorig jaar viel mij al op dat Ganglians zonniger klonk dan ze zich voordoen op het album Monster Head Room (en dat in november). Althans, dat probeerden ze, want tijdens het optreden ging er van alles mis, vooral op technisch gebied. Toch was dit een teken aan de wand dat een vervolg minder “rock” en “lo-fi” zou worden, en wat meer “pop” en “surf”. Ja, ook de heren van Ganglians worden blijkbaar ouder, al zijn ze volgens de titel van het nieuwste werk nog Still Living.

De dubbele lp staat in het teken van harmonieuze samenzang, zomerse melodieën en aanstekelijke pop met een scherp randje. Waar hebben we dat eerder gehoord? Het gehele jaar worden we werkelijk overspoeld met platen die met diezelfde middelden (of andere) een loom, zomers gevoel door je strot willen duwen. De meeste bands vallen daarbij teveel in herhaling, of verdrinken in een zee van zoetsappigheid en overproductie. Er wordt angstvallig en te geforceerd teruggegrepen naar lang vervlogen tijden, het zogenaamde nostalgiegevoel. Ganglians niet. Natuurlijk zijn daar de Beach Boys-verwijzingen, maar de kwaliteit van de drugs in Californië is in de loop van de jaren flink gestegen: de dosis psychedelica is op het randje. De band lijkt soms bewust foutjes te maken, al verdwijnt veel onder de deken van de galmende en ruisende productie. Voor sommigen een minpunt, voor mij de reden om Still Living aan te schaffen en de Fleet Foxes te laten liggen.

Toch weet Ganglians ook fris te klinken. Hitsongs als Sleep en Jungle zijn onmiskenbaar de soundtrack voor een lange vakantie aan de surfvriendelijke Westcoast; niet te complex (hoewel de teksten heel wat hoofdbrekens kunnen kosten) en met een heerlijk catchy refrein. De overige tien nummers liggen in het verlengde daarvan, experimenterend met de hoeveelheid gitaren, synthesizers en reverb. Eindelijk een album dat de cocktails onder de palmboom eens echt goed laat smaken! Still Living is vanaf vandaag verkrijgbaar via Souterrain Transmissions.


Nieuw seizoen

De zomer in Zeeland was lang, nat en stil. De hoogste tijd dus voor een ommekeer: iets wat hopelijk een mooie, muzikale nazomer gaat worden. Het startsein is in ieder geval al gegeven. Afgelopen zondag konden we genieten van een vervolg op het strandfeest van vorig jaar, georganiseerd door PopAanZee. Hoewel ik van mening was dat de beste muziek van die dag afkomstig was van de dj’s, was het misschien nog wel leuker dan vorig jaar. Het strand bij Domburg heeft blijkbaar een ontspannen uitwerking op het publiek. Zoveel zelfs, dat er spontaan een dansfeestje ontstond. Het wil wat zeggen dat ik daarin meedeelde.

Ik typte een wat uitgebreider verslag voor 3voor12/Zeeland. Dat is hier te lezen. Bij de beeldvorming van al die gezelligheid hoort ook een fotoset. Met dank aan Niels voor zijn kiekjes, inclusief bovenstaande.

En verder: wie zich afvraagt of al dat geleuter over muziek op waarheid berust, mag gerust een kijkje nemen in mijn platenkast. Mede-muziekfreak Marco Kalnenek heeft daar een uitstekende plek voor opgericht: platenkasten.nl. Een site die ik graag wat vaker aangevuld zou willen zien met wat voor collectie dan ook, groot of klein, cd’s, vinyl of cassettes. Bij dezen dus een aanmoediging om foto’s en bijbehorend verhaaltje in te sturen naar info@platenkasten.nl.


Memoryhouse – The Years

Over een maandje zal Sub Pop Records The Years van Memoryhouse uitbrengen op cd en 12” vinyl. Niets bijzonders, ware het niet dat diezelfde ep al meer dan twee jaar geleden gratis op het internet verscheen. Het is daarom een prachtvoorbeeld van hoe een artiest door het internet verspreid is geraakt en vervolgens dermate veel lof mag ontvangen dat een label er heil in ziet om nummers die iedereen op zijn pc heeft staan alsnog in een tastbare editie uit te brengen.

Memoryhouse verdient het. Evan Abeele (muziek) en Denise Nouvion (zang) vormen dit duo uit het zuiden van Ontario, dat met haar regelmatig met muziek aangevulde Tumblr veel sympathie weet op te wekken. Zo ook met de muziek: dromerige, zweverige pop met een iele, engelachtige zang, zwemmend in echo’s en lome keyboardklanken. The Years ademt nostalgie, maar laat ook een moderne kant zien, vergelijkbaar met bijvoorbeeld Teen Dream van Beach House.

The Years is voor de gelegenheid wel opgepoetst, opnieuw opgenomen en bevat bovendien twee nieuwe nummers: Modern, Normal en Quiet America. Deze “heruitgave” heeft dus wel degelijk een meerwaarde. Waar ik het echter niet mee eens ben, is dat dit ten koste is gegaan van het warme intermezzo The Waves. Gezien de toch al korte speelduur kan ik geen goede reden voor bedenken voor het weglaten hiervan. Misschien wordt deze bewaard voor het eerste volledige album, dat al voor mei was aangekondigd, maar zoals het zich er nu naar laat uitzien nog even moet “rijpen”.

De gratis digitale versie van The Years is inmiddels van de bandcamp pagina verdwenen, maar eerdergenoemde Modern, Normal en Quiet America zijn al wel te downloaden. Voor die laatste maakte Jamie Hardley recentelijk een rustgevende video met Denise Nouvion zelf in de hoofdrol.