Archive for februari, 2010

24 feb 2010

Kraak festival 2010

2 Comments Muziek

Op 6 maart is het weer zover: het jaarlijks terugkerende Kraak festival. Voor de 12e editie wijkt het bescheiden feestje voor de avant-garde muziekliefhebber uit naar Aalst, in de plaats van Brussel. Ondanks deze verandering van locatie, weerhouden logistieke problemen mij opnieuw aanwezig te zijn. De beweegreden om er dan toch een stukje over te typen is het feit dat er in het programma altijd weer een paar juweeltjes te ontdekken zijn. Zo doken tijdens het doorspitten van de line-up in 2009 zomaar Wavves en Köhn vanuit het niets mijn hitlijsten binnen. En dan heb ik het nog niet eens over de almachtige Kurt Vile, die sinds deze blogpost nog steeds niet onttroond is als mijn favoriete artiest van het moment.

Het Kraak platenlabel, waaromheen dit festival wordt gebrouwd, staat bekend om zijn eigenzinnige keuzes in artiesten en acts. Het zal menigeen dan ook niet verbazen dat het programmaboekje er een tikkeltje anders uitziet dan het schema van Pinkpop. De eerste editie van dit decennium haalt onder andere fluxusavantgarde, etnofieldrecordings, improv, new age, avant-pop en no-fi punk naar het beloofde land voor de experimentele muziekliefhebber. Als vanouds is er een combinatie van nog te ontrafelen hypes en gevestigde geniesoldaten.

In de twaalf uur dat het festival duurt, komt onder andere het Noord-Engelse Bong voorbij. Een goed gekozen naam, want luisteren naar de doom van dit viertal levert je geheid een trip op. Dreigende uitgesponnen drones à la Sunn O))) worden aangevuld met trage drums en Indiase instrumenten zoals een sitar en een shahi baaja. Je moet het maar verzinnen. Voor betoverende psychedelica is men op 6 maart sowieso aan het goede adres, mits natuurlijk aankloppend bij Netwerk. Het duo Peaking Lights is daar ook weer bewijs van. Een rommelige maar bezwerende combinatie van kraut, potten- en pannennoise en jaren zeventig lsd-muziek.

Voor wat minder zware kost kan men bij Lieven Martens terecht. Onder de naam Dolphins Into The Future leidt deze Belg de luisteraar ver omhoog naar verlichtende new age collages, dat ondanks deze omschrijving een stuk meer magisch klinkt dan de gemiddelde Kruitvat cd. Te ontspannen? Dan is Voice Of The Seven Thunders wellicht iets. De psychacidrock van Rick Tomlinson grijpt veel terug naar de jaren zeventig, maar heeft ook diverse wereldse invloeden. Alsof Comets On Fire in een Turks theehuis staat te spelen.

De vervormde etnische fieldrecordings van Harappian Night Recordings heeft afgezegd voor het festival, maar vervanger Donato Epiro doet er met zijn rituele folkdoom niet voor onder. Als een door de wereld reizende medicijnman strooit deze Italiaan met middeltjes waarvan je nog nooit hebt gehoord. Enigszins vergelijkbare folk, doch meer rustiek en lieflijk, komt van het vanuit Amsterdam opererende collectief The Wolf, Death & The Acorn. Het is de soort van folk dat klinkt bij een geestenverdrijvend ritueel in een donker bos. Nog meer folk, maar nu met een hoger popgehalte, komt van The Doozer. Deze beste man heeft op het gehoor net iets te goed naar het drugsgebruik van zijn landgenoot Syd Barrett gekeken, maar verder staat een doorbraak hem nergens in de weg.

Punk? Punk! Noteer maar vast, de geflipte wijven van Pens behoort tot het beste wat melodische no-fi versie van dit genre op dit moment te bieden heeft. Voor diegenen die wat meer decennia hebben meegemaakt, zal The Homosexuals bekend in de oren klinken. Deze postpunkterrorband uit de late jaren zeventig is als herboren en zal live een onvergetelijke indruk achterlaten. Dat brengt ons meteen bij een aantal oudgedienden, waaronder Strapping Fieldhands. Wie dacht dat men in 2003 verlost was van deze compromisloze no-wave indieband, heeft het laatste van de groep uit Philadelphia nog niet gezien. Dan hebben we nog Bill Orcutt, een punknoisepionier (zie Harry Pussy) die nu experimenteert met een krakkemikkig akoestisch gitaar en keelgeluiden.

De Japanse Yoshi Wada loopt ook al wat langer mee en hoewel punk niet zijn terrein is, zijn de muziekinstallaties en composities van zijn hand grote doe-het-zelf-mentaliteit en is de man wars van trends. Verwacht geïmproviseerde, minimale drone-achtige ambient. Speciaal voor dit festival componeerde hij een nieuw stuk. Morphogenesis gaat nog een stap verder wat improvisatie betreft. Deze groep muzikanten, gestart begin jaren tachtig, maakt veelal met zelfgemaakte instrumenten onnavolgbare elektroakoestische klanken, als een geraffineerde muzikale reis zonder einddoel. Misschien komen we op die trip nog wel Bugskull tegen. Deze Amerikaan knipt en plakt op een pure, lo-fi manier tapeloops, samples en ambientgitaarpop aan elkaar.

Ondanks dat hij moest afzeggen voor dit festival, wil ik Marc Richter a.k.a. Black To Comm toch nog even noemen. Zijn recente Alphabet 1968 LP is namelijk een briljante mengelmoes van allerlei spontane geluiden, die laagje voor laagje op elkaar zijn gezet met als resultaat een samenhangend, neoklassiek, minimaal elektronica album. Mocht de bezoeker het even allemaal niet meer weten, dan kan deze zich nog vergapen aan diverse films van onder meer de UNiversal Articulate Interdimensional Understanding of Science -groepering.

Tickets, carpool en couchsurfing via de site. Ach, gaf het Kraak label maar eens een keer een dikke fuif bij mij om de hoek…

17 feb 2010

Heaven & Hell

2 Comments Muziek

Recentelijk mocht ik de EP Florine van Julianna Barwick aan mijn collectie toevoegen. Spijt heb ik daar allerminst van. Julianna Barwick komt uit Brooklyn en is opgegroeid met de Christelijke kerk en de daarbij behorende a capella zang, iets wat als een rode draad door haar muziek loopt. Barwick laat op goddelijke wijze haar prachtige stem en allerhande elektronische instrumenten (zoals looppedalen, piano en keyboard) samensmelten tot een paradijselijk geheel. De muziek werd al eens omschreven als “de troetelbeertjes die de liefde bedrijven”.

Op Florine, door Barwick zelf uitgebracht, is de basis simpel: men neme een handjevol historisch klinkende zanglijnen en vervormt deze tot hypnotiserende doch georganiseerde kluwen van canto, nevelige ambient bijklanken er roept titels als Sunlight, Heaven erbij. Simpele dingen zijn vaak het meest effectief. Als geen ander weet Julianna Barwick de schoonheid van de wereld muzikaal te vertalen. De herhalende vocalen wekken een beleving op die je ver boven het aardse brengt. Veel dichter bij de hemel kun je niet komen.

Recentelijk mocht ik de LP De Gek van Hellvete aan mijn collectie toevoegen.  Spijt heb ik daar allerminst van. Hellvete komt uit België en is opgegroeid met het Vlaamse Funeral Folk collectief en het daarbij behorende Silvester Anfang, iets wat als een rode draad door zijn muziek loopt. Hellvete laat op satanische wijze zijn duister getokkel en allerhande traditionele instrumenten (zoals banjo, fluit en charango) samensmelten tot een monsterlijk geheel. De muziek werd al eens omschreven als “Beëlzebub en Succubus die sodomie bedrijven”.

Op De Gek, door het Kraak label uitgebracht, is de basis simpel: men neme een handjevol historisch klinkende folk en vervormt deze tot hypnotiserende doch georganiseerde kluwen van drones, nevelige ambient bijklanken en roept titels als Vleermuisarmen erbij. Simpele dingen zijn vaak het meest effectief. Als geen ander weet Hellvete de lelijkheid van de wereld muzikaal te vertalen. De herhalende drones wekken een beleving op die je ver onder het aardse brengt. Veel dichter bij de hel kun je niet komen.

13 feb 2010

Wendy McNeill

2 Comments Muziek

Een bijzondere vrouw, de Canadese Wendy McNeill. Dat bewees ze al in 2008, toen ze voor het eerst Middelburg aandeed. Afgelopen maandag was het vervolg. De magische combinatie van folk, chanson en cabaret miste zijn uitwerking wederom niet. Het uitverkochte Kaffee ’t Hof was dan ook de perfecte setting voor McNeill’s walsen. Lees hier en hier mijn typewerk voor 3voor12/Zeeland; verder is er op Youtube nog een korte video te bekijken van het nummer Stop.

06 feb 2010

Mijn favoriete winkel

No Comments Diversen, Muziek

De donderdagavond begon zoals gebruikelijk met de wekelijkse nieuwsbrief van CD & LP speciaalzaak Spin, in de paar jaar van het bestaan (sinds 2006) uitgegroeid tot mijn favoriete winkel aller tijden ooit overal. Net toen ik mijn online leven voor die dag wilde afsluiten, volgde een tweede – extra – nieuwsbrief van eigenaar Bart. Het was alsof ik de overlijdensadvertentie van een beste vriend aan het lezen was. Op zaterdag 15 mei sluit de shop zijn deuren. Voor altijd.

Dat was schrikken, daarna riep het vragen op. Is het niet meer reëel, een muziekwinkel in de Zeeuwse hoofdstad? Ligt het aan de digitale revolutie? Had Bart ook dvd’s moeten verkopen van De Kleine Zeemeermin? Het is makkelijk nu alle Middelburgers verwijtend aan te wijzen die alleen de aanbieding van Bruce Springsteen in Spin kochten, of helemaal niets. Misschien had ik nog wel ergens op kunnen bezuinigen om meer muziek te kunnen kopen. Logischer is om de realiteit onder ogen te zien. Bart deed dat alleen iets eerder dan ik. Een winkel die alleen om liefhebbers draait, levert nauwelijks een droge boterham op. Toch hoef ik niet neerbuigend mijn ongelijk toe te geven aan enkele digitale profeten, want Bart stelt zelf: “de toekomst van de platenzaak biedt te weinig carrière perspectieven. Er is dus geen sprake van een gedwongen sluiting of een faillissement.” Ik kan mij er iets bij voorstellen. Nog geen dertig jaar jong, en de komende 40 jaar loop je staande in je winkel te ploeteren om af en toe een biertje te kunnen kopen; dat vooruitzicht zou ook mij tegenstaan. Ik citeer Bart nog maar eens: “volgens mij zou ik langzaam gek worden”.

Maar waar kan ik nu mijn salaris kwijt aan muziek? Waar kan ik van die heerlijke automatenkoffie halen (Bart die voor de duizendste keer vraagt wat ik erin heb – alleen koffie)? Bij wie kan ik nu aan komen zetten met een verfrommeld papiertje waarop mijn wensenlijst staat geschreven? Waar kan ik nu ieder bezoek weer diezelfde platenbakken doorwroeten, terwijl mijn bestelling al op de balie ligt? Waar kan ik lachen om de kwaliteit van de OOR en Aardschok zonder die te hoeven kopen? Waar kan ik nu zo gezellig ouwehoeren over alles behalve muziek? Waar vind ik de persoon die zich qua katers met mij kan meten? Ik heb zo’n gevoel dat het niet stil wordt rond Bart. Hij zegt zelf ook dat hij actief zal blijven in de “culturele sector”.

Dat laatste is maar goed ook. De afgelopen twee jaar heeft Bart dikwijls bands naar Middelburg en omstreken gehaald, al dan niet voor een instore optreden, waarvan het voor onmogelijk werd gehouden dat ze überhaupt Zeeland zouden aandoen. Bowerbirds, Wendy McNeill, Tiny Vipers, She Keeps Bees, Sunset Rubdown, Elliott Brood, Sleepy Sun, om er maar eens een paar te noemen. Mede dankzij Platenzaak Spin is de muzikale cultuur in en rondom Middelburg enorm gegroeid, waar je vroeger je in allerlei bochten moest wringen om een Nirvana coverbandje te zien. Dat zal voorlopig niet verdwijnen.

Overigens besteedde ook 3voor12, ZB Digitaal en Rolf Bosboom aandacht aan de sluiting van Spin.

03 feb 2010

Moddervette electro

No Comments Muziek

Het scheelde weinig of ik was een dag te laat geweest voor de optredens van Major Hostage en Krause in de Spot afgelopen vrijdag. Dan had ik zomaar naar een hypernerveus ska concert gemoeten. Compleet onvoorbereid maar toch geheel in de stemming was het genieten van de aanstekelijke en harde electro van de Groningse, en het voorprogramma uit Goes stal de show met zijn eigen support act.  Gezellig was ook dat heel de zaal liep te twitteren, lekker 2.0! Lees mijn verslag voor 3voor12/Zeeland hier.