Mrbungle.nl

Search Results for: kraak festival

J.D. Emmanuel – Time Traveler

Nog niet zo lang geleden was er sprake van een heuse New Age revival, althans voor wat de muziek betreft. Eén van de pioniers van dit genre is James Daniel Emmanuel, die in het begin van de jaren tachtig met Wizards een mijlpaal fabriceerde in Terry Riley-geïnspireerde spirituele synthesizer muziek. In 2011 reisde hij door Europa met zijn live shows, en nam daarna de naam Time Traveler aan om zijn klanken – en dan vooral in wat voor staat ze de luisteraar kunnen brengen – te beschrijven. Het is niet geheel toevallig ook de titel van de recente dubbel lp op Aguirre Records, die opnames van deze Europese tour verzamelde.

Time Traveler bestaat voor een groot deel uit onuitgebrachte nummers: muziek die hij nog altijd componeert, ondanks dat er eigenlijk geen studiowerk meer is verschenen sinds België het Eurovisiesongfestival won. Het zou goed kunnen dat deze opnames uit hetzelfde land stammen: de heren van het KRAAK label (die de tour organiseerden) en aanvoerder van de nieuwe generatie meditatieve en door de natuur geïnspireerde synthesizermuziek Dolphins Into The Future worden veelvuldig bedankt in de notities bij het album, als ook het eveneens uit Vlaanderen afkomstige label Aguirre. Die laatste bracht twee jaar terug overigens ook Trance-Formations I: Ancient Minimal Meditations opnieuw onder de aandacht.

We horen meer dan een uur lang beatloze orgel- en keyboardklanken, met spacende echo’s en trance opwekkende effecten. Toch zit er ook een hoop dynamiek in de muziek; golvende bewegingen die geen enkele kant lijken op te gaan behalve richting het oneindige. Abstract minimalisme, hypnotiserende loops en kleurrijke klanktapijten vullen op subtiele wijze de omgeving. Of het nu gaat om improvisatie of om vooruit bedachte en/of geprogrammeerde composities, Time Traveler is een ultiem ontspannende luisterervaring zonder dat de geest zijn aandacht verliest. J.D. Emmanuel focust dan ook op het meditatieve, doch het werkt net zo goed bij doelloos naar buiten staren of een boek lezen.

Time Traveler is een geslaagd document van J.D. Emmanuel’s tijdloze muziek. De tot vijfhonderd exemplaren gelimiteerde dubbel lp wordt gesierd door een caleidoscopische afdruk van wat een één van J.D.’s hawaïhemden moet zijn, en is voor te beluisteren én te bestellen via Aguirre.

God Damn, I Hate The Blues

Ik weet het, 2012 is inmiddels al aan de gang, maar deze release van vorig jaar mag niet aan uw aandacht ontsnappen. Het is namelijk één van de meest verrassende en fabuleuze compilaties die in 2011 het levenslicht zag. Het mag tevens een prijs ophalen voor het artwork. Want het zijn de evenzo bizarre als prachtige collages van Line Vangrunderbeeck die als eerste de aandacht opeisen, voordat de titel van deze dubbele 7” dat doet. Coveren hier zes artiesten I Hate The Blues van Dead Moon? Of gaan we nu echt eens horen hoe belangrijk blues is in de hedendaagse experimentele muziek? Luistert u maar mee.

Op kant A van de eerste 7” vinden we Amen Dunes, zeker geen onbekende aangezien Damon McMahon onlangs het geweldige Through Donkey Jaw uitbracht. Wat hij hier laat horen is daarmee niet direct te vergelijken, mocht u al opspringen. Ethio Song is een interpretatie van een traditioneel Ethiopisch nummer, vermengd met McMahon’s kenmerkende psychedelische jams. Het is echter de emotionele, naar waanzin neigende zang die hier voor kippenvel zorgt. Meteen behorend tot het beste van Amen Dunes, en dé hit voor de aankomende “horror winter”.

Warm Climate is Seth Kasselman, die we vorig jaar mochten aanschouwen op de door het KRAAK label versierde zaterdag op het Incubate festival. Met het korte doch krachtige Tourmaline Witches wikkelt hij de luisteraar net als op de Pigeon Brides Weigh In tape in een deken van psychedelische lo-fi folkrock. Hij moet snel plaats maken voor de nieuwste tranentrekker van de held van de Belgische blues, Ignatz. She Gets All She Wants is het krakende resultaat van Bram Devens’ switch naar country muziek. Als dit de weg is die hij vanaf nu gaat bewandelen, dan reserveer ik vast wat euro’s voor toekomstige albums.

Marisa Anderson haalde met The Golden Hour keihard mijn persoonlijke top 10 van 2011. De track Heat Lap had daar gemakkelijk op gepast. Rigoureuze improv-jams die maar naar één stijl zijn terug te voeren: gore deltablues uit lang vervlogen tijden. Ook Nathan Bowles heeft traditie hoog in het vaandel staan. De banjospeler van de Black Twig Pickers soleert met Alabama Girls naar grote bluesgrasshoogten. Bridget Hayden besluit deze ode aan bluesmuziek met de lichtvoetige folksong. Dat de Britse meer kon dan venijnige drones liet ze al een klein beetje doorschemeren op haar album A Siren Blares In An Indifferent Ocean. Aye Fond Kiss, een gedicht van Robert Burns, krijgt een spaarzame uitvoering met galmende zang en begeleiding op de akoestische gitaar. Een zalvend uiteinde.

Deze dubbele 7” komt uit bij KRAAK.

Oktober 2011

Het moge duidelijk zijn dat mijn favoriete releases van afgelopen maand van het Belgische KRAAK label komen. Over zowel Köhn als U.S. Girls was ik namelijk zeer te spreken, zo was al eerder te lezen. Ook luisterde ik in oktober veel naar Psychic Ills en verschillende artiesten die op het Graag Traag festival aanwezig waren, waaronder Charalambides met hun prachtige Exile dubbel lp.

Maar ik hou van afwisseling, dus zal ik hieronder nog wat tips geven wat betreft releases die in deze herfstmaand het daglicht zagen. Te beginnen met een prachtige heruitgave van het eerste album van Twinsistermoon, met Mehdi Ameziane de mannelijke helft van Natural Snow Buildings. De vinyl editie van When Stars Glide Through Solid op Blackest Rainbow Records bevat twee paarse lp’s, waarvan één kant volledig nieuwe materiaal als bonus bevat. Een must-have, zogezegd, wanneer psychedelische waaiers van folk en drones jouw ding is.

Op datzelfde label vinden we Isidore Ducasse terug, vernoemd naar de Franse surrealistische schrijver. Dit project van Jefre Cantu-Ledesma en William Trevor Montgomery zou een (titelloze) soundtrack zijn voor een nog te maken western, en qua beeldvorming zit dit album er niet eens zover naast. Met al dan niet versterkte gitaar maken ze broeierige instrumentale stukken die elementen bevatten uit de folk, drones en neo-klassieke muziek. Soms stekelig, soms verwarmend maar nooit vervelend.

Christina Vantzou – Homemade Mountains

Het gelijknamige album van The Dead Texan uit 2004 beschouw ik nog steeds als één van de mooiste albums in het ambientachtige genre. Christina Vantzou was daar mede verantwoordelijk voor; het kan dan ook niet anders of haar solowerk No.1 valt niet tegen. Prachtige luistermuziek, met een neo-klassieke en minimalistische invalshoek, met melancholie in de hoofdrol. Deze draai ik toch liever dan A Winged Victory For A Sullen (met Adam Wiltzie, de andere helft van The Dead Texan, en tevens van Stars Of The Lid). Ik lijk de violen van Christina Vantzou te prefereren boven de piano van Dustin O’Halloran.

Koud kunnen we de herfst nog niet noemen, en toch is aan mijn luistergedrag te zien dat de dagen korter en frisser worden. De behoefte om warme en donkere ambient te draaien is alom aanwezig, en Turkey Decoy van Chubby Wolf is in dit genre zeer de moeite waard. Het is misschien wel de meeste toegankelijk release van Danielle Baquet-Long tot nu toe. Of er nog meer komt valt nog te bezien; ze kwam namelijk vorig jaar om het leven op 27-jarige leeftijd. Er schijnt nog onuitgebracht materiaal op de planken te liggen, maar of dat ook de weg naar buiten vindt… Het verhaal van Ursula Bogner is weer van een heel andere orde. Achter deze Duitse huisvrouw uit 1946 zou Jan Jelinek schuilgaan. Hoe dan ook staat Sonne = Blackbox vol met wat voor archiefmateriaal uit de primitieve retro-elektronica moet doorgaan. En dat klinkt vrij bijzonder.

Van de prettig gestoorde James Ferraro weet je nooit wat je kunt verwachten. Zijn nieuwe album Far Side Ritual is dan ook het vreemdste popalbum dat je op dit moment krijgen kunt. Kamermuziek in de mix met iPod reclames en Macbook geluidseffecten, aldus de informatie voor de pers. En vooral ook jaren negentig pop ontleed en op een chaotische doch pakkende manier weer opgebouwd, met een dikke knipoog naar de Amerikaanse cultuur. Een geweldige plaat, al zal dit voor een doorbraak wellicht net iets teveel gekkigheid bevatten. Wie wel doorbrak dit jaar is Kurt Vile. In navolging op Smoke Ring For My Halo schudt hij er nog een ep uit, So Outta Reach. Een paar jaar terug zou ik dit automatisch goed hebben gevonden, maar de lol gaat er helaas steeds meer vanaf. Ook een cover van Bruce Springsteen kan deze release niet meer redden.

Op de valreep van oktober kregen we nog de ep Total Decay van The Soft Moon. Dit pikzwarte new wave / elektronica bandje heeft slechts vier nummers te bieden als vervolg op het titelloze debuutalbum, maar dat is genoeg om Joy Division naar kinderfeestjes te verwijzen. Veel beter kun je de maand oktober niet besluiten.

Back to top